Ik ben iemand die van een ander zijn probleem maakt. Als iemand -die ik goed ken, dat dan weer wel- een wettenbundel of rekenmachine vergeten is op het tentamen, maak ik het mijn probleem. Bij onbekenden heb ik trouwens niet, want die ken ik toch niet. Dan denk ik eigen schuld (ook vaak bij bekenden, dus ik trek me niet alles aan). Als mijn vriendje niet wakker kan worden in de vroege morgen, zie ik het als mijn probleem. Nu ook weer.

De sleutel van de deur van mijn vriend is afgebroken, terwijl hij in het slot zat. Vervolgens hebben een paar mensen tegen de deur aangetrapt om ervoor te zorgen dat de sleutel eruit zou vallen -het was dus geen vandalisme. Dat gebeurde niet, maar de voordeur is wel een gat rijker en kan nu niet meer op slot. Niet eens meer dicht -dat kon al niet meer dankzij een eerdere actie- en dat betekent een nieuwe deur (meer dan 300 euro!). Het is zijn probleem, maar ik zie het ook als mijn probleem. In dit geval is het ook wel  logisch, want ik slaap daar regelmatig.

Ik slaap dus echt niet lekker als de deur niet goed sluit. Er staat wel een grote rol vloerbedekking voor, maar toch. Ik slaap er niet lekker door. Ik heb al wat oplossingen bedacht om het stuk sleutel eruit te halen (secondenlijm, pincet. meer tips zijn welkom!), maar ik krijg als enige respons: “Heb ik niet.” Als je het niet hebt, kun je het halen in dit geval. Alleen dat doet hij niet en maakt er ook deels mijn probleem van. Of nee, ik maak er zelf een probleem van, want mijn vriend lijkt het niet te kunnen schelen (hij heeft niets van waarde, tenzij je een kapotte laptop of een computer van 7 jaar oud wil), want hij gaat gewoon weg. Maar argh, dan kom ik met oplossingen en dan krijg ik geen respons. Dat frustreert me! Argh! Wat moet ik hier nou mee? En hem dumpen is ook weer zo wat.

Ik was hem kwijt. Ik heb het hele huis doorzocht, maar nergens een spoor van onze rode man. Nergens. Ik was al bang dat ie over het balkon was gesprongen. Tot zijn broer ineens naar een van de manden keek en ik ook keek. Ik zag de stof bewegen en daar bleek de rode man zich op te houden. Hij schuilde, maar waarvoor?

Zo zag onze fruitschaal er een paar weken geleden uit. Eventjes maar.