Ik schreef een tijdje geleden over mijn boekjes. Inmiddels heb ik er weer wat bij.

Een update (de oude boekjes staan er ook nog bij. Het gaat vooral om de Paperblanks):

(Pip Studioboekje bovenin is alleen nieuw geloof ik)

De laatste op de eerste rij en de eerste op de tweede rij zijn nieuw

Op de eerste rij is de middelste nieuw, onderste rij heeft alleen maar nieuwe boekjes

(Wat een troep op die foto trouwens haha)

Ook nieuw (is niet mijn foto)

NBD|Biblion recensie
Het katje was nauwelijks acht weken oud toen hij werd gevonden in de inleverbak van de openbare bibliotheek van de plaats Spencer in het noorden van de Amerikaanse staat Iowa. De vondeling kreeg de namen Dewey Readmore Books en werd binnen korte tijd de geliefde mascotte van de bibliotheek. Bibliotheekdirectrice Vicky Myron beschrijft de 19 jaren waarin Dewey als ‘gastheer’ optrad. Door aandacht van de pers, radio en televisie werd Dewey in de hele Verenigde Staten bekend en via internet leerden ook de kattenliefhebbers en bibliotheekpersoneel in de rest van de wereld de vriendelijke bibliotheekkat kennen. Vicky Myron plaatst Dewey in de samenleving van Ohio: de staat van mais en van wegen zonder bochten. Daarnaast beschrijft ze ook haar eigen leven en de dagelijkse gang van zaken in een typische Amerikaanse openbare bibliotheek. De teksten zijn helder en de kleurenfoto’s van Dewey zijn -zoals het hoort- vertederend. Een aanrader voor alle kattenliefhebbers en ook voor iedereen die in een bibliotheek werkt. Vrij kleine druk.

(NBD|Biblion recensie, Wolter van der Zwaan)

Ik vind dit een superleuk boek. Ik hou van katten en vond het dan ook heerlijk om te lezen over Dewey de bibliotheekkat. Grappig detail: Hij lijkt op Pluk. Alleen Pluk is minder harig. Prachtig beest.

Filmpje van Dewey:

Dat ik van schrijven houd is hier inmiddels bekend en ook het feit dat ik ooit een boek uit wil brengen. Alleen dan niet onder mijn echte naam. Ik heb namelijk een hekel aan mijn naam. Voor – en achternaam.

Dat is niet nieuw, ik heb al sinds mijn dertiende een hekel aan mijn naam. Dat is dus al tien jaar! Bij vlagen noemde ik mezelf anders (Roos heb ik me tijden genoemd en dan vooral op internet. Tirza noemt me nog steeds zo), maar op school word ik altijd bij die naam genoemd. Nee, ik heb geen erge naam als Geertruida (sorry als je zo heet). Mijn naam is heel normaal, niets bijzonders, maar toch vind ik hem niet mooi. Hij past niet bij mij. Ik vind mijn voornaam wel mooi bij anderen, maar niet bij mezelf. De afkorting (Liz) vind ik wel oke.

Ik wil absoluut onder psuedoniem schrijven. Daarom was ik ergens blij dat ik de chicklitwedstrijd niet gewonnen had. Dan zou ik niet meer onder psuedoniem kunnen schrijven. Behalve dat ik mijn naam niet mooi vind, wil ik ook niet gevonden worden, wanneer je me googlet. Met mijn volledige naam vind je nu de uitslag van de chicklit. Dat is niet erg verder, maar meer moet het ook niet worden. Ik heb niet voor niets geen volledige naam op mijn profielen staan.
Dat is ook een van de redenen dat ik op mijn eigen sites alleen een afgekorte versie van mijn naam zet.

Onder welke naam ik wil publiceren? Ik weet het niet. In elk geval niet onder mijn nickname Droomz. Misschien wel Roos Nogwat. Alleen ik vind Roos ook niet echt passen, maar beter dan de naam die ik nu heb. Of iets met Eva misschien. Of toch Liz, maar dan wel met een compleet andere achternaam.