Eenentwintig jaar geleden kwam je bij ons. Ik kan me er niets van herinneren, ik was zelf anderhalf. Maar ik heb verhalen over je gehoord. Hoe je als minipoesje van zes weken uit de doos probeerde te klimmen. Hoe je jezelf bijna ophing in een draadje. Hoe je mocht aanvallen wanneer iemand een jas aan had.
Je mocht nooit bij ‘het vrouwtje’ slapen, omdat je aanviel. Mij viel je alleen aan als ik pijn had, anders niet. Ik was niet bang voor je en ik mocht alles doen. Omdat je niet bij het vrouwtje mocht, kwam je bij mij. Later kreeg je je eigen kussen waar je nauwelijks opviel, omdat dat kussen ook zwart was. Wanneer je wakker was en je witte pootjes liet zien, dan zag ik je. Anders niet.
Dit jaar is het alweer drie jaar geleden dat je bent overleden. Drie jaar! Wat gaat de tijd ongelofelijk fucking snel. Pluk en Pluis zijn inmiddels al tweeenhalf en grote katers. Sylvester is alweer zestien. Jij zou nu eenentwintig zijn geweest, bijna tweeentwintig. Het is weinig katten gegund om zolang te leven. De meesten korter. Jij bent achttien geworden en ik hoop dat Pluk, Pluis en Sylvester ook allemaal zo oud gaan worden.
Andere mensen vonden je eng, je was vals, maar voor mij was je een lieverd en ik mis je nog regelmatig.
Geen een kat kan een andere kat vervangen. Hoe lief ik Pluk, Pluis en Sylvester ook vind.
Posted by Liz on November 30th, 2009 :: Filed under
MiauwTags ::
30 november,
kat,
Pluk,
Plus,
Sylvester,
Tommy,
vals
Reacties van:
Yoeri
Sommige vrouwen zijn elegant en kunnen perfect op hakken lopen. Het zijn de vrouwen die nooit misstappen en nog nooit hun enkels verstuikt hebben, omdat ze op hakken van tien centimeter lopen. Het zijn de olifanten die het er in de porseleinkast goed vanaf brengen. En ik? Ik ben de olifant die alles platwalst.
Ik loop tegen muren op, terwijl ik het niet eens door heb. Ik verzwik mijn enkels met UGGs aan. Ik ben degene die de bus uitvalt op Utrecht Centraal (ja, echt!). Ik ga gemiddeld twee keer per week naast mijn stoel zitten en ik mol door mijn lompigheid heel veel. Mijn toetsenborden hebben al heel wat keer een soep -, water- of een theebad gehad. Geheel gratis. Ik heb al een stuk of drie onderstellen van mijn IKEAbureaustoel gemold.
Maar achteraf kan ik er (meestal) (hard) om lachen. Misschien moet ik volgend jaar november over mezelf schrijven?
Posted by Liz on November 30th, 2009 :: Filed under
Dagelijkse soepzooiTags ::
IKEA,
onhandig,
sukkel
Reacties van: dar a luz
Petra
Ik was mijn vorige layout zat en dus een nieuwe. Simpel, maar ik vind hem leuk! Ik houd van simpel. Het is een standaard design, dus er is niets gecostumized aan.
Posted by Liz on November 21st, 2009 :: Filed under
pluizenbolnl
Reacties van:
Petra Ellen Ilse Martine
Er was eens een land hier ver vandaan. Er was een mysterieus bos. Het lag hoog in het land, vlakbij de bergen. De mensen kwamen er nooit. Ze waren bang voor het bos, de dieren en de berg. De berg, daar was iets bijzonders mee, maar niemand kon het benoemen. Door de sfeer die er hing meden de mensen het bos. Bovendien waren de mensen bang om van de berg te storten en ze wilden geen verdriet zaaien, dus bleven ze weg.
De dieren hadden er geen moeite mee, omdat sommigen van hen ook magisch waren. Zo was er Flix de feniks. “Een fantasiedier” noemden mensen hem, “Ze bestaan niet, alleen in sprookjes.”
Hij wist wel beter: hij bestond en hij was geen fantasiedier. Hij was bijna toe aan zijn branddag; de dag dat hij weer een nieuw vogeltje werd.
Maar het gaat niet om hem, maar om Wesley. Een rode kater die op vier poten loopt, maar er ook op 2 kan lopen. Een kat met groene regenlaarzen. Wesley is geen Gelaarsde Kat of Puss in Boots zoals de Engelsen hem noemen. Hij is gewoon Wesley.
Mijn tweede nano. Een sprookje. Nooit eerder gedaan, maar daarom vond ik het wel leuk. Ik schrijf hem met de hand, dus ik ga het niet echt online zetten. Af en toe een stukje. Wesley is gebaseerd op Pluk.
Posted by Liz on November 17th, 2009 :: Filed under
Letterbende,
Vertelsels
Reacties van:
Ilse