Je zou kunnen denken: Hoe kun je nou verslaafd zijn aan notitieboekjes? Maar het kan, geloof mij. Elke keer sta ik kwijlend voor het display waar de Paperblanks in wonen en ik kom te vaak bij de Bijenkorf voor de Moleskines met hun zwarte leren jasjes.

Ik weet precies waar ze de mooiste exemplaren hebben, waar ze een aanbieding hebben en waarin ik het fijnste schrijf. Ik zou ook een boekje van de HEMA kunnen kopen – en dat doe ik ook weleens – maar die schrijven gewoon minder lekker. Vaak hebben die boekjes heel dun papier en dat schrijft niet fijn als je met vulpen schrijft. Ik ben soms inderdaad heel ouderwets, want ik schrijf nog met vulpen. Niet altijd, maar regelmatig pak ik mijn vulpen om iets op te schrijven. Alleen bij haast niet, want dat de combinatie van mij + vulpen + haast = gegarandeerd vlekken.

Maar veel papier in boekjes drukt door en die van Moleskine niet. Ik denk dat het lekker schrijven ook een kwestie is van gewenning is en dat mensen die nooit een duur boekje hebben gehad, een HEMAboekje prima vinden. En ergens is het ook gewoon belachelijk dat ik zonder blikken of blozen tien euro neertel voor een simpel zwart boekje.

Moleskines zien er saai uit, maar ze schrijven ontzettend fijn en ik vind ze een simpele elegantie uitstralen met het zwart/rood en de ronde hoeken.
Een klasgenoot merkte eens op toen hij mijn boekje zag: “Hee, dat is een zwart boek.”
Paperblanks en de boekjes van Peter Pauper zien er mooi aan de buitenkant uit, maar schrijven met vulpen iets minder fijn. Niet dat dat laatste me weerhoudt om ze te kopen.

De boekjes staan niet alleen mooi te zijn en stof te happen op mijn bureau, maar ik heb inmiddels al bijna 3 Moleskines volgeschreven en – geplakt sinds mijn verslaving anderhalf jaar geleden begon. Bang om erin te beginnen ben ik niet, want ik ben toch altijd wel blij dat ik in een nieuw boekje kan beginnen en een excuus heb om een nieuwe te kopen.