Mijn ouders. Maak er in dit geval maar van: Mijn ouder.
De vaste bezoekers hebben het vast weleens gelezen en als je het niet hebt dan bij deze: Mijn ouders zijn gescheiden. Op zich niet zo raar of schokkend meer tegenwoordig. Dat was wel anders in mijn basisschooltijd (denk: van 1990 tm 1998. Ja, dat klinkt als eeeuwen geleden). Ik was het enige kind met gescheiden ouders, geloof ik. Al mijn vriendinnetjes hadden ouders die nog bij elkaar waren. Wat zeg ik? Al mijn klasgenootjes.
Op de middelbare school werden dat al minder tot tijdens een les godsdienst – ja, daar ging het over alles behalve godsdienst – de helft van ongeveer zeventien kinderen zijn vinger opstak bij de vraag: “Wie heeft er gescheiden ouders? Steek je vinger op.”
Ik ook uiteraard. Mijn ouders zijn geloof ik langer gescheiden dan dat ze getrouwd zijn geweest. Ze zijn inmiddels al een jaar of 22 gescheiden. Ja, dat is langer dan mijn leven. Ik was 1.5 toen ze uit elkaar gingen. Ik heb het dan ook nooit echt bewust meegemaakt. Ergens ben ik daar blij om.
Ik heb mijn vader inmiddels al een jaar of veertien niet meer gezien. Ik was tien, nu ben ik vierentwintig. Maar voor die tijd was het ook geen supervader. Kleding dat ik kreeg, bleef daar. Een fiets die ik kreeg bleef ook daar. Het meeste van wat ik kreeg, moest bij mijn vader blijven.

In die veertien jaar heb ik hem niet gesproken of iets ontvangen. Ja, nog een paar keer kaarten, maar dat was het. Af en toe kreeg ik wat te horen via mijn oma – zijn moeder – tot ineens haar telefoon afgesloten was en we er via familie – van mijn moeder – achterkwamen dat mijn oma verhuisd was naar het bejaardentehuis. Zonder dat wij het wisten. Er zijn nog wat prive-dingen gebeurd en nee, ik voelde al geen behoefte om hem nog te spreken, maar nu helemaal niet. En nee, ik mis hem niet. Die vraag krijg ik standaard als bovenstaande vertel.

Mijn moeder is voor mij een vader en een moeder bij elkaar. :) We hebben een goede band gelukkig. Ze heeft me prima verzorgd in al die jaren en ik kan op haar rekenen.