Tsja, ik heb mijn blog een beetje verwaarloosd de afgelopen paar weken. Het was een rumoerige tijd zeg maar. Zo heb ik besloten om bij mijn administratieve baantje weg te gaan. Waarom? Je was toch tevreden? Ja, dat was ik ook, maar zij helaas minder met mij. Helaas, maar het zij zo. Ik ben er wel weer een levensles rijker door geworden. Ik wil geen baantje waarbij ik veel moet bellen.

En ik hoor de vraag ‘Why don’t you get a job?’ (naar het liedje van The Offspring) in de lucht rondvliegen. Die heb ik wel :-). Ik ben sinds deze week gestart als postbezorger bij PostNL. Het is pittig en het valt me op sommige dagen best tegen. Vooral hoe onlogische sommige nummeringen zijn, dat Zeist best veel A,B,C en bisjes heeft en dat de postbezorgers meer respect moeten verdienen. O, en dat sommige brievenbussen echt te klein zijn. Ik snap ook waarom postbezorgers soms de post moeten verfrommelen om het in de bus te krijgen. En dat er heel wat brievenbussen dol zijn op vingers. Oftewel: Een brievenbus met een frans maatje (het guillotine-idee zegmaar). O, en goed schoeisel is essentieel. Momenteel denk ik dat mijn hardloop-Nikes de beste schoenen zijn voor deze klus. De schoenen zijn gloednieuw, dus zo maak ik ze ook nog eens op.

En het is me meegevallen om met de post te fietsen. Ik ben nog niet 1 keer om gevallen en het postcodesysteem en de straten zijn redelijk eenvoudig. Momenteel kan ik dus niet zeggen dat het meevalt, maar ook niet dat het tegenvalt.

Maar 1 ding: respecteer de postbezorger meer! Het is zwaarder dan het lijkt! (Gelukkig zijn er best wat mensen die dat doen).