Als Scrooge, de kersthater van Charles Dickens, een groepje lotgenoten zou zoeken, dan zou ik een van hen zijn. Ik heb he-le-maal niets met Kerst. Niet omdat ik eenzaam ben, maar voor mij is het opgeklopte commercie. Ik snap ook niet dat mensen het erg vinden om alleen te zijn met Kerstmis en waarom iedereen maar lief moet zijn tijdens kerst. Doe dat dan 365 dagen per jaar. Maar ik snap Kerstmis niet, geloof ik.

Vroeger vond ik kerst best leuk. Een ontbijtje op school, een kerstviering in de kerk waar ik altijd danig van onder de indruk was en waar ik Gloria in excelsis deo mee mocht bleren. Op de middelbare school daalde mijn interesse in de kerst. Misschien omdat we een paar dagen ervoor gingen schaatsen en ik schaatsen haatte. Ik kon het niet en ik kreeg er koude poten van. Ik kan het nog steeds niet trouwens. Toen vond ik de lichtjes en de bomen overal nog best leuk. Al was de kerstvakantie de topper. Twee weken niet naar school, twee weken uitslapen. Heerlijk!

Maar sinds dit jaar kan zelfs de boom met dennengeur en de lichtjes in de straten me niet meer bekoren. En ook kerstkaarten kunnen me gestolen worden dit jaar. Ik voel me altijd zo zuur en bitter als ik zeg dat ik kerst niet leuk vind, maar ik kan er gewoon echt niets mee. Met Oud&Nieuw kan ik ook niet echt veel en na de oliebollen heb ik standaard spijt dat ik ze heb opgegeten. Feestdagen zijn aan mij niet besteedt. Ik zou het graag willen, maar helaas. En Kerstmis overslaan? Graag!