Een lafaard op gestreepte sokken

Een lafaard op gestreepte sokken

Soms heb je moed nodig, heel veel moed. Dan moet je een superheld met cape zijn om iets voor elkaar te krijgen.

Ik ben een lafaard, eentje op pluizige sokken. Voor donkere steegjes ben ik niet zo bang en vooral niet als ik een lekker dik boek bij me heb. Waarschijnlijk komt dat hard aan, in elk geval stel ik voor dat je flinke hoofdpijn als je Een groene bloem trilogie op je hoofd krijgt. Dat is ook de reden dat ik dat boek op de plank boven mijn bed verschoven heb, zodat ik niet bewusteloos raak in mijn slaap.
Als mijn plank van de muur komt, zou ik dat boek op mijn hoofd krijgen namelijk. En een stekkerdoos met drie stekkers op mijn hoofd in het midden van de nacht, vind ik eigenlijk wel genoeg.

Angsthaas zijn
Maar waarom ben ik nu zo’n angsthaas? Waarvoor heb ik lef nodig? Simpel: Om mijn verhaal naar een uitgever op te sturen. Wat daar eng aan is? Alles! Uitgevers zijn machtige mensen en wat als ze mijn manuscript he-le-maal niets vinden? Wat als ze met een lach, zo breed als die van de Cheshire Cat, door de papierversnipperaar halen? (Papier versnipperen is wel lekker rustgevend). Wat als ik een briefje krijg met: ‘Uw verhaal past niet in ons fonds/bij onze uitgeverij’?

“HAHA, jij kunt ECHT niet schrijven.”
Op zich is daar natuurlijk niets mis mee, want misschien past het er echt wel niet bij. Maar voor mij staat er dan: “Stop maar met schrijven, stomme tennisbal. Jouw verhalen zijn hopeloos en veel te slecht om ooit uitgegeven te worden.” Of: “HAHA, jij kunt ECHT niet schrijven. Dit is pure bagger.”

Daarom durf ik niet. Ik ben bang dat een uitgever me slecht vindt en wat dan? Ook al weet ik op het moment niet of ik wil gaan selfpublishen of het via een reguliere uitgever wil doen, toch wil ik niet dat de hoop dat ik kan schrijven de grond ingeboord wordt.

Chicklits en een top 5
Heb ik het dan nooit geprobeerd? Jawel, drie keer. Eén keer toen ik zeventien was met een verhaal dat zo slecht was dat ik me nu nog schaam dat ik het opgestuurd heb. Wat dacht ik in vredesnaam? Toen kwam er een chicklit schrijfwedstrijd. Ik schopte het tot de laatste vijf en da’s niet slecht als je daarvoor nog nooit een chicklit geschreven hebt.

Ik herschreef dat verhaal en ik stuurde het opnieuw op, maar nu naar een andere uitgever. Die zagen er toen wel potentie in, maar geen uitgeefmogelijkheden. Toen zat ik achter mijn pc, terwijl de stoom uit mijn oren kwam en ik snauwde: ‘Niet eerlijk.’ Nu jaren later snap ik wel wat ze toen bedoelden. Sterker nog: ik ben blij dat het toen niet uitgegeven is.

Sommige dingen zijn laagdrempeliger
Het is dus niet zo dat ik enkel slechte kritieken gehad heb, maar toch durf ik niet. Ik vind mezelf niet goed. Gewoon wel aardig (oké, soms zit ik met een brede grijns achter mijn pc en denk ik: Heb ík dit geschreven? Dit is zoooo goed!)

Toch ben ik een lafaard op gestreepte sokken die zijn werk niet naar een uitgever durft te sturen. Ja, als er een schrijfwedstrijd is, wil ik het overwegen. Dat heb ik nu drie keer gedaan, maar verder vind ik het echt veel te eng. Een schrijfwedstrijd is gewoon laagdrempeliger, denk ik.

Natuurlijk ben ik heel benieuwd naar de uitslagen, maar dat kan best een flinke tijd gaan duren. En stiekem vind ik het echt dood- en doodeng en ben ik nu al nerveus. Want uitgevers blijven een beetje eng. Heel stiekem. Omdat ze groot en machtig zijn en ik maar een hele kleine lafaard ben.

2 gedachten over “Een lafaard op gestreepte sokken

  1. Gewoon doen! Nee heb je, ja kun je krijgen! In mijn vakgebied krijg ik zo vaak te maken met afwijzingen dat mensen in een ander vak het soms zo knap vinden dat ik zo goed kan omgaan met kritiek of feedback. Voor mij is dat gewoon, het hoort er bij. Ik denk dat je een afwijzing niet meteen moet zien als ‘mijn verhaal is slecht’. Uitgevers hebben 10000 redenen om een verhaal niet uit te geven… Het ‘niet in het fonds’ passen kan zelfs de beste schrijvers overkomen. Volhouden, doorgaan en als je dan toch valt; overeind krabbelen en je knieen afstoffen. ennnnnn weer door. Waar een wil is, is een weg. Waar dromen zijn, zijn mogelijkheden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge