Recensie: Blue Lily, Lily Blue

Recensie: Blue Lily, Lily Blue

Blue Lily, Lily Blue
Auteur: Maggie Stiefvater
Series: The raven cycle #3
Uitgever: Scholastic
Publicatiedatum: 21 oktober 2014
Genres: Fantasy, Young Adult
Aantal bladzijdes: 391
Goodreads

There is danger in dreaming. But there is even more danger in waking up.

Blue Sargent has found things. For the first time in her life, she has friends she can trust, a group to which she can belong. The Raven Boys have taken her in as one of their own. Their problems have become hers, and her problems have become theirs.

The trick with found things though, is how easily they can be lost.

Friends can betray.
Mothers can disappear.
Visions can mislead.
Certainties can unravel.

Blue Lily, Lily Blue is het derde  – en een na laatste – deel in de serie over Blue, Gansey, Adam en Ronan.  Ik was heel erg nieuwsgierig naar dit boek en naar het verdere verloop van de serie. Hoe zou het verder gaan met Blue en de rest?

Dit boek was een kleine teleurstelling voor mij, want ik kwam absoluut niet in het verhaal. Bij de andere twee verhalen duurde dat ook even, maar bij Blue Lily, Lily Blue lukte het eigenlijk helemaal niet. Op de een of andere manier had ik geen klik met het verhaal, was er niets waarbij ik dacht: yes, ik wil doorlezen. Ik las vooral door, omdat het een derde deel in een serie was. Aan het einde kwam ik er wel een beetje in, maar niet zoals bij de andere boeken. Over dit boek heb ik ook best een tijd gedaan hierdoor.

De echte reden weet ik helaas niet, want dan zou het makkelijker zijn om te omschrijven waarom ik dit boek niet goed vind. Het is namelijk niet dat het boek niet goed is, want dat is het wel. De personages worden verder uitgediept, de eerdere gebeurtenissen worden duidelijker in Blue Lily, Lily Blue. De reden waarom die gebeurd zijn. Ook zitten er een aantal onverwachte plotwendingen in die ik echt niet aan had zien komen en die in deel 4 absoluut nog een staart gaan krijgen.

Allemaal ingrediënten die voor mij een verhaal goed maken, maar toch is dit voor mij het minst goede boek uit de serie. Misschien is het wel, omdat de wereld van Blue en de anderen, hun missie, nu niet meer nieuw is, zoals in deel 1.

De cover van dit boek (en boek 2 ook) vind ik wel erg gaaf gedaan. Er staat wel een mens op, maar dan geschilderd en dat is toch anders dan een foto. Ik vind het tof dat de voorkanten anders dan andere YA-boeken zijn. Ik heb een vermoeden wie de persoon op de voorkant van Blue Lily, Lily Blue is. Voor mij is dit ook een cover die echt wel opvalt in de boekwinkel.

Ook vind ik de personages in dit deel nog leuker worden en vooral dieper. Je merkt dat ze anders zijn dan in The raven boys en dat vind ik tof gedaan. Goed ook, want niet iedere schrijver kan dit. Maar Maggie Stiefvater in elk geval wel.

Blue Lily, Lily Blue is voor mij dus het minst favoriete boek uit de serie, maar ik ben wel benieuwd naar de ontknoping. En of de voorspelling die Blue in The Raven Boys ziet, echt uitkomt. Of Blue echt nooit in staat zal zijn om haar ware liefde te kussen. Ik hoop dat dat aan het einde helemaal goed komt, dat het een vergissing geweest is en dat het gewoon kan. Want ik vind Blue tof en ik gun haar a first kiss with her true love. Gaat dat in deel 4 dan gebeuren?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge