Recensies en het schrijven van mijn eigen verhalen

Recensies en het schrijven van mijn eigen verhalen

Ik lees al zolang ik me kan herinneren en schrijven doe ik sinds mijn twaalfde. Oké, officieel sinds mijn negende, maar toen droomde ik er niet van om schrijfster te worden, dus dat telt niet helemaal.

Een gulden middenweg, boeken en de hond van buurvrouw Kaatje

Toen ik als tiener boeken las, vond ik een boek stom of leuk. Een gulden middenweg was er niet. De vraag ‘waarom vind je het dan niet leuk?’ was ook altijd een hele opgave en meestal kon ik het niet beantwoorden.
Want ja, waarom vond ik dat boek nou eigenlijk niet leuk? Vond ik de personages stom? Was het verhaal niet goed uitgewerkt?

En toen begon ik een boekenblog waar ik ook recensies op wilde zetten. Een recensie is niets zonder de waarom-vraag. De lezer kan immers niets met: ‘Ik vond dit boek heel erg leuk. Doei.’ Dan denk je ook: ‘Ja, maar Liz, waarom vond je dit boek leuk? Is het mannelijke personage het waard om het boek te kopen, verliefd op te worden en je hart door te laten breken? Of is de hond van buurvrouw Kaatje zo schattig dat je meteen naar het asiel rent om zelf een hond aan te schaffen? Tip: niet zomaar een hond aanschaffen.

Goede punten, slechte punten

Daarom moest ik na gaan denken over de goede punten. Waarom vind ik boek A zoveel slechter dan boek B? Ligt het aan de personages of aan de uitwerking van het verhaal? Wat is er voor mij belangrijk in een verhaal? En inmiddels ben ik er best uit wat ik wel en niet boeiend vind in een boek dat ik lees:

  • Plotwendingen. Ik ben dol op plotwendingen. Hoe onverwachter, hoe beter. En als ze hartverscheurend zijn, is het shit. Maar uiteindelijk zijn dit voor mij vaak wel de beste boeken. Denk aan The Fault in Our Stars en Waar het licht is. Als het einde heel anders was, hadden die boeken waarschijnlijk niet zo’n indruk gemaakt. Dus: ik moet een verhaal vertellen met een heartbreaking einde. En tissues erbij leveren, want dat moet dan.
  • Personages. Ik hou niet van piepende, zeikende personages met maatje 34. Niets tegenover mensen met maat 34 overigens. Als het personage me niet aanstaat, vind ik het verhaal ook niet leuk meestal. En als ik dat dan weer eens in een recensie opschrijf, denk ik: ‘Maar Liz, je personage Isa, is ook wel een beetje zo’n piepend ei.’ Dus Isa 1.0 wordt nu herschreven en hopelijk is Isa 2.0 wel een stoer en leuk en awesome personage dat iedereen wil zijn.
  • Humor in boeken. Ik dacht altijd dat ik humor niet zo belangrijk vond, maar ja, dat vind ik blijkbaar wel. Sinds die tijd probeer ik ook humor in mijn eigen verhalen te verwerken, maar niet humor die te overdreven is. Dat vind ik dan weer niet leuk.
  • Een vlotte schrijfstijl, dat is ook een terugkerend dingetje in mijn recensies. Maar ja, wat is een vlotte schrijfstijl? Voor mij is dat een schrijfstijl die nieuwsgierig maakt naar meer, die vragen oproept en waar je doorheen vliegt, omdat je het boek niet weg kunt leggen. Echt een voorbeeld heb ik hier niet van, maar schrijvers met een vlotte schrijfstijl vind ik bijvoorbeeld Cassandra Clare, Kerstin Gier en Claudia Gray.
  • Een beetje cliché mag. Van mij mag het brave meisje best voor de bad boy vallen en ook liefdestrio’s mogen, maar ik probeer dan om dat liefdesdriehoekje net even iets anders te maken. Of een liefdesvierkantje, dat is ook altijd leuk. Het klassieke driehoekje met een jongen – meisje – jongen is in elk geval echt heel erg saai. Maar dat vind ik en toen ik dat ontdekte, heb ik al mijn driehoekjes bij het grof vuil gezet.

Door de recensies die ik de afgelopen jaren geschreven heb, heb ik dus wel een aardig beeld gekregen van wat ik bij een boek vind horen, maar dat is natuurlijk ook voor een deel persoonlijk. En het zien bij een ander en bij jezelf, is ook nogal een verschil. Ik kan zo twee dingen opnoemen bij al gepubliceerde schrijvers die ik anders gedaan had, maar ja, wat weet ik er nou van? Ik ben nog niet eens gepubliceerd.

Het doen is ook makkelijker gezegd dan gedaan, daar ben ik me maar al te goed van bewust. Mijn proeflezers wijzen me ook weleens op dingen waarbij ik denk: Ja, eh, Liz, dát had je moeten zien, stomme aap. Maar als ik nooit recensies was gaan schrijven, waren bovenstaande dingen me waarschijnlijk sowieso niet opgevallen. Dus goed leren schrijven, is ook een kwestie van heel, veel kritisch lezen. En recensies schrijven misschien.

Eén gedachte over “Recensies en het schrijven van mijn eigen verhalen

  1. Wat een leuke post! Ik denk dat je van recensies schrijven zeker veel leert, ook in taalgebruik. Vroeger vond ik alle chicklits namelijk vlot, ontspannend en heerlijk. Nu probeer ik altijd wel mijn mening zo goed mogelijk te onderbouwen zonder te spoilen. Ik hou van plottwists maar volgens mij ben ik er een beetje immuun voor geworden, want tegenwoordig zie ik ze best vaak aankomen. Misschien omdat er zoveel plottwists zijn dat het een plottwist is als er geen plottwist is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge