Lisette’s schrijfworkshop in Veghel

Lisette’s schrijfworkshop in Veghel

‘Gaan jullie mee naar de schrijfworkshop van Lisette Jonkman in Veghel?’

Dat was het berichtje van Marielle in een groepsapp een paar weken geleden. Zelf kende ik Lisette al. Zo had ik haar een keer bij Manuscripta gezien (toen het in Utrecht was) en een tijd met haar staan praten bij de boekpresentatie van het boek Hitte.

Ik vind Lisette’s humor altijd heel erg grappig, dus ik was dan ook benieuwd naar de schrijfworkshop, al was ik wel een beetje sceptisch. Ik schrijf al zo lang en de meeste dingen die ik hoor bij workshops (en lees in boeken van schrijvers) weet ik al. Eigenlijk hoopte ik door de schrijfworkshop weer uit mijn schrijfdipje te komen, want ik hou niet zo van writersblocks. Maar ja, wie wel?

We waren met zijn viertjes een beetje aan de late kant toen we bij boekhandel Bek, Boeken & Bijzonders aankwamen waar de workshop zou worden gehouden. Onderweg naar de boekhandel kreeg ik nog een cadeautje in mijn handen gestopt, maar die zou ik pas later die avond openmaken als ik het op mijn gemak kon doen.

We werden door de doolhof van de winkel geleid naar een kamer achterin met een kast waarvan we ons later allemaal af zouden vragen wat er in zat (we weten het nog niet). Onderweg slaakte ik nog een stil kreetje, omdat zich in de boekhandel ook een tekenwinkel bleek te schuilen. De andere drie cursisten en Lisette waren er al en wij maakten van het totaal aantal workshoppers zeven.

‘Ik denk dat ik het omslaan van de bladzijden het leukste vind. Lekker groot!’

‘Het geheim van mijn personage is eh … wat is het geheim van mijn personage?’
Eén van de dingen die Lisette ons vertelde, is dat je personages een geheim moeten hebben. Het geheim hoeft niet per se iets te maken te hebben met het plot, maar het kan natuurlijk wel. Ze vroeg ons wat de geheimen van onze personages waren, maar op dat moment kon ik er niet op komen. Natuurlijk niet, want bij zoiets blokkeert dat stomme hoofd van mij.

Maar terug in de trein schoot me een geheim te binnen voor Riley: hij heeft tot zijn twaalfde in bed geplast, ’t arme jong. En tsja, je wilt natuurlijk niet dat iemand dat weet, want dat is behoorlijk genant. Helemaal als je een stoere jongen (met een heel klein hartje) bent. Voor de rest van mijn personages heb ik trouwens nog geen geheim bedacht, maar ik maak me er niet druk over. Ik wacht gewoon rustig, dat komt vanzelf wel. Erover heel diep over na gaan denken heeft meestal toch geen zin.

 

Mooi schilderij dat in de ruimte hing. 

Eén verhaalberg, één ravijn bij nood

Een andere techniek is het gebruikmaken van een zogenoemde verhaalberg. Je laat de lezer langzaam maar zeker de berg oplopen, maar er moet wel een reden zijn waarom de lezer de berg wil beklimmen. En dat is waar je de lezer vasthaakt in het verhaal. Het begin moet zo boeiend zijn dat hij blijft hangen en zich afvraagt wat er nu gaat gebeuren.

Dit is een techniek die je eigenlijk op elk modern boek toe kan passen, dus ook op je eigen verhaal. Dat is heel handig om bijvoorbeeld te gebruiken als je vastzit. Misschien moet ik eens het verhaal, waar ik in vastzit, meenemen de berg op en kijken wat er gebeurt. Ik kan het plot altijd nog genadeloos het ravijn naast de berg in duwen als ik het zat ben.

We deden ook nog een potje overdrijven (dat kan niet altijd met woorden) en we kregen nog wat tips om een goed plot te bouwen (en daar heb je geeneens Lego voor nodig).

En voor als je je afvraagt waarom je dit boek eigenlijk schrijft, waarom je dit vreselijke werk doet, kun je je altijd dit herinneren:

‘Waarom schrijf ik dit boek?’
‘Omdat niemand anders het kan.’

Misschien moet ik dat toch maar eens tegen mezelf zeggen als ik weer eens vastzit, want het klopt wel. Niemand kan mijn verhaal schrijven zoals ik het schrijf. Iedereen schrijft tenslotte anders,  niet een schrijver is hetzelfde.

Toch viel de workshop me heel erg mee en ik heb zowaar ook echt nog dingen geleerd ook. Yés! Bijvoorbeeld dat je nooit je gebroken teen tegen de standaard van een bord moet stoten (ik zou het ook doen), dat vissen soms zielig is (als je het haakje door het oog van de vis wurmt) en dat termen als ‘eindbaas’ ook best van toepassing kunnen zijn als je schrijft.

Verrassingscadeautjes en uitelkaarvallende appelflappen
Na de workshop gingen we nog ergens wat drinken. Onderweg in de auto kreeg ik een tweede cadeautje in mijn handen gedrukt. Uit de tas van Mariel kwamen vervolgens nog een derde en vierde cadeautje. Uiteindelijk kreeg ik dus vier cadeautjes, want ik had er al eentje van Marielle alleen gehad, maar dit waren cadeautjes die samen gekocht waren.

De boeken en de stempels die ik kreeg

We knoeiden ook nog de auto van Marielle onder met appelflapkruimels, dus die was wat minder blij met ons. Ik had namelijk appelflappen meegenomen, omdat ik dus jarig geweest was, maar als ik had geweten dat ze zo kruimelden had ik een vuilniszak meegenomen voor op onze schoot.

Op de terugweg was de NS nog vervelend en was er daardoor even paniek of ik wel thuis zou komen, want ik zou maar één minuut overstaptijd hebben. En ik ben toch echt Speedy Gonzalez niet, maar uiteindelijk ben ik prima thuisgekomen en nog op tijd ook.

Eén gedachte over “Lisette’s schrijfworkshop in Veghel

  1. Wat een leuk verslag! Lisette is altijd supergrappig, en die verhaalberg is echt een goede. Wat lief dat ze allemaal cadeautjes voor je hadden 🙂 Maar heb je nu echt een overstap in 1 minuut gehaald? Wow! Ik geef het dan maar meestal op en loop heeeel langzaam voor de trein erna, in plaats van die ene minuut altijd net te missen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge