Schrijfzondag: Zeg ja

Schrijfzondag: Zeg ja

Zijn ogen schoten over haar heen, een kleine grijns om zijn lippen. ‘Op elke vraag,’ hij pauzeerde even voor hij verder ging, ‘zeg je dus ja. Een ander antwoord kost je per keer vijf euro.’
Zij was nu degene die haar mondhoek optrok. ‘Deal.’ Ze pakte zijn uitgestoken hand aan. ‘Behalve op extreme dingen. En ik ga je ook geen geld geven, dus knoop dat maar goed in je oren.’
Dat klonk redelijk, dus zijn hoofd maakte een knikgebaar. ‘Hou je van spruitjes?’ Natuurlijk was dit een instinker, ze haatte spruitjes. Toch was haar antwoord een zachte ja die totaal niet overtuigend was. ‘Zullen we ze nu gaan eten?’
‘Om drie uur in de nacht?’ Ze vergrootte haar ogen en ze zag zijn grijns. Het enige goede antwoord was nu ja, want anders zou het haar geld kosten. Waarom had ze hiermee ingestemd? Waarom had ze ingestemd met deze stomme weddenschap? Maar Jamie mocht absoluut niet winnen. ‘Ja, is goed.’
Een van zijn mondhoeken zakte en hij mompelde: ‘Ik had een nee verwacht.’
‘Dat weet ik, want je weet best dat ik niet van spruitjes hou. En ik weet dat je het erom doet. Maar ik ben toch echt niet van plan om jou te laten winnen.’
Ik hoop dat geen van mijn huisgenoten spruitjes gehaald heeft.
Haar beste vriend trok de koelkast open en ze duimde, hoopte nog harder dat haar medebewoners voor een keer niets gezonds gehaald hadden. In elk geval geen groente met de naam Spruitje.
‘Je moet trouwens je haar niet meer blonderen,’ klonk er toen vanuit de koelkast. ‘Wist je dat het er niet uitziet?’
Ze trok aan een van de plukken van haar lichtblonde – beslist niet geverfde – haar. ‘Waarom die opmerking? Moet ik hier ook ‘ja’ op zeggen?’
‘Volgens moest je op elke vraag ja zeggen, dus ja, dan moet je nu inderdaad toegeven dat je weet dat je er niet uitziet. En pak de pan maar vast, want we gaan spruitjes koken.’
De kreun die uit haar mond klonk, kon ze niet onderdrukken. En dat wilde ze trouwens ook niet.
‘Help me de volgende keer herinneren dat ik geen weddenschappen met jou afsluit als ik gedronken heb.’ Ze kreunde nog een keer.
‘Anders wel dan?’
‘Nee, ik moet nooit weddenschappen met jou afsluiten, want die zijn altijd stom, Jamie. En het kost me altijd veel geld. En mijn smaakpapillen.’
Haar oren werden gevuld met zijn lach en hij haalde een hand door haar schouderlange haar waardoor het in de war kwam te zitten. ‘Je hoeft geen spruitjes te eten, maar dan wil ik wel dat je iets anders doet.’
Een naar gevoel welde op in haar maag, want ze wist dat iets ergers zou zijn. Ze zou ‘geen interesse’ moeten zeggen, maar in plaats daarvan leidde haar mond een eigen leven en kwam eruit: ‘Kom maar op. Wat wil je dan dat ik doe?’
‘Ga je een maand lang mijn was doen? Mijn stinksokken, mijn boxershorts …’
‘Nee, echt niet. No fucking way.’ Het was eruit voor ze zich tegen kon houden. Die eigenwijze mond ook van haar.
‘Dat kost je geld …’ [/spoiler]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge