Week in woorden 1

Week in woorden 1

Ik vind dit soort blogjes altijd superleuk om te lezen. Misschien is het niet heel origineel, maar soms wil ik over iets persoonlijks bloggen en er geen hele blog aan wijden. Het is nu de bedoeling om elke week een blog te schrijven over de afgelopen week, maar de blogs zullen niet elke week even lang zijn. Soms langer, soms korter. Als er op een dag niets gebeurt, ga ik hem ook niet beschrijven. Da’s niet boeiend.

7 december
Ik besluit om vandaag naar Mockingjay part 2 te gaan en omdat ik een tranendal verwacht, doe ik niet teveel make-up op. Toch valt het reuze mee, ik huil maar een beetje. De film vind ik goed, maar deel 1 vond ik beter.
Op dit moment weet ik ook nog niet dat ik ’s middags pas in tranen uit zal barsten als blijkt dat het borstbevolkingsonderzoek slecht uit heeft gepakt voor mijn moeder. We zitten in de zenuwen tot de dokter in de avond belt en om onszelf af te leiden, tuigen we de kerstboom maar op. Verder nieuws heeft de dokter niet, behalve dan dat ze vertelt dat de volgende middag de verwijsbrief voor het ziekenhuis klaar ligt.
Wij zijn pessimisten en dus denken we meteen het ergste ervan. En het is echt heel erg schrikken. Je hoort het zo vaak, maar in je eigen omgeving verwacht je het niet. Ik niet in elk geval. Maar misschien ben ik wel te negatief.

8 december
Dat we het juist hebben, blijkt wel als mijn moeder de brief ophaalt met daarbij de beoordeling van de plek. Degene die het bij het borstonderzoek beoordeelt heeft, heeft de plek een 5 gegeven en we moeten dus vrij zeker zijn van het feit dat het kwaadaardig is. 5 is namelijk de hoogste score. Op donderdag zal er een afspraak komen en omdat dan ook meteen de eerste uitslag volgt, stuur ik mijn leidinggevende op mijn werk een mailtje met daarin het feit dat ik niet weet of ik na die uitslag nog kan werken. Ze hebben er begrip voor en ik krijg vrij

10 december
Vandaag brengen we de rest van de ochtend door in het ziekenhuis en sjokken we in de gang van onderzoek naar onderzoek. We krijgen ook een co-assistente mee met wie we tussendoor nog even zitten te kletsen. Grappig genoeg blijkt zij ook naar Pinkpop geweest te zijn.
De arts zelf vermoed ook dat het een kwaadaardige tumor is en we maken de eerste afspraken voor volgende week om de tumor te laten verwijderen. Later belt de dokter nog terug met ‘goed’ nieuws: Het blijken onrustige cellen te zijn en het is een voorstadium van borstkanker. Nog niet officieel, maar dat wordt het wel als het niet behandeld wordt. Dus geopereerd moet het sowieso. Maar de vooruitzichten voor nu zijn in elk geval goed.

graad 1: goed gedifferentieerd DCIS, de cellen zijn afwijkend, maar lijken nog goed op de oorspronkelijke cellen. De cellen zijn weinig actief.
graad 2: matig gedifferentieerd DCIS, een vorm die tussen goed- en slecht gedifferentieerd in zit.
graad 3: weinig of slecht gedifferentieerd DCIS, de cellen zijn afwijkend en lijken nauwelijks meer op de oorspronkelijke cellen. De cellen zijn onrustig en delen veelvuldig en ongecontroleerd.

bron

Mijn moeder heeft vermoedelijk graad 1 of 2, dat kunnen ze niet met zekerheid zeggen.

Die avond heb ik ook een concert van Florence + The Machine waar ik onder andere met Marielle heen ga (want die heeft de kaartjes gewonnen), maar dat voelt nu heel dubbel. Net als het eten dat we voor die tijd doen in een best schattige pizzeria in Utrecht, samen met nog iemand. Het voelt heel vreemd, maar tot mijn verbazing heb ik vandaag nog geen traan gelaten. In het ziekenhuis ook al niet. De rest van de avond laat ik trouwens ook geen enkele traan meer. Mijn moeder vindt dat ik moet gaan en dat doe ik dus.
Voor het concert spreken we samen met twee anderen af om samen naar binnen te gaan, maar we vinden elkaar in eerst instantie niet. Uiteindelijk blijkt dat de afspreekplek wat onduidelijk is, maar gelukkig hebben we een strategische plek gekozen en vinden we onze mede concertgangers uiteindelijk toch.

Florence + The Machine

Het eerste dat me opvalt, is dat de Ziggo Dome een stuk kleiner is dan ik dacht. Bij Kensington op tv zag het er mega uit, maar dat valt flink tegen. Ik ben er nog nooit geweest, dus ik was heel nieuwsgierig. Zeker omdat we volgend jaar wederom naar een concert hier gaan.

Het concert is best tof, al ken ik niet zoveel van Florence + The Machine zoals blijkt.
Helaas doet ze mijn favoriete nummer (Never let me go) niet. Ook erger ik me een beetje aan mensen die voor ons staan en steeds verder naar achteren komen. En ik krijg last van mijn voeten, dus ik beweeg ze maar even flink. Maar desondanks is het best leuk, al hoef ik deze groep niet per se nog een keer te zien.

 

Palma Violets

Eigenlijk vond ik het voorprogramma, Palma Violets, leuker. Ik had ze al opgezocht, dus ik wist al wel een beetje dat het mijn soort muziek is. Al weet ik niet of ik naar die groep anderhalf uur zou kunnen luisteren.

Na het concert blijkt dat we ons met heel veel in een kleine trein moeten proppen en stap ik bijna tussen trein en rails, terwijl er achter me geduwd wordt. Ik duw maar mee, want ik wil ook met de trein mee. Toch zeg ik tegen Marielle dat we met 5 Seconds of Summer iets anders moeten bedenken, omdat ik niet nog eens zo’n overvolle trein in ga. Gelukkig is er iemand die ons de overvolle trein in hijst en dan staan we heerlijk knus tegen elkaar aan. Koud heeft niemand het en omvallen is ook onmogelijk.

 

Het ‘pakketje’ en wat erin zit: Nagellak, een mascara, lipgloss, stroopwafels in een blik en een tas.

11 december
Ineens staat de pakketbezorger voor de deur. ‘Ik heb een pakketje voor je!’ Het ‘pakketje’ blijkt een megapakket te zijn en krijg ik als dank voor jaren modereren op een forum. Wow, zo tof! De katten vinden de doos ook erg tof en helpen graag met uitpakken.

Hoi Utrecht Centraal

12 december
Vandaag zie ik Marielle weer, maar dit keer voor het eindfeestje van NaNoWriMo dat altijd aan het einde van het evenement is. Dit is een stuk rustiger feestje en dat blijkt ook vandaag wel weer. We zijn met negentien man (een is ziek naar huis gegaan) en het zijn vooral veel veteranen die al jaren komen. Qua eten heb ik de saté besteld, maar daar heb ik eigenlijk best een beetje spijt van. Vooral als blijkt dat de saus niet zo lekker is. In elk geval: ik vond van niet.
Ook al is de groep klein, het is gezellig. En dan komt er ineens een groep binnen van zo’n twintig mannen die voor minstens veertig herrie maken. We kunnen elkaar nog amper verstaan en besluiten om met een groepje van vijf man nog ergens wat te gaan drinken. Na een tijd door druilerig en nat Utrecht dwalen, besluiten we bij Stairway to heaven neer te strijken, maar dan blijkt dat die tent een halfuur later dichtgaat.
We kunnen nog wel één drankje krijgen, dan moeten we ophoepelen. Uiteindelijk eindigen we bij een tentje met de bijzondere naam Vis&Meer (ook erg goed voor grappen, want ‘meer’ kan op verschillende manieren opgevat worden), maar ik ben eerder thuis dan donderdag.

13 december en 14 december
Vandaag blijf ik een dag thuis, schrijf ik blogs, bak ik koekjes (voor een recensie) en verveel ik me vooral. Het is een echte saaie zondag.

Ook maandag is zo’n zelfde soort dag. Ik schrijf blogjes, ik bedenk nieuwe blogs. Ook probeer ik om mijn blogcijfers in gemiddelden per maand om te zetten en maak daarbij ruzie met de getallen, maar het lukt uiteindelijk wel. Ha!

Wow, dit is echt een hele lange blog. Verwacht niet elke week zo’n lange blog, want er zijn nu eenmaal weken waarin ik minder doe.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge