Recensie: A Court of Wings and Ruin

Recensie: A Court of Wings and Ruin

A Court of Wings And Ruin
ISBN: 9781408857908
Auteur: Sarah J. Maas
Series: A Court of Thorns and Roses
Uitgever: Bloomsbury Childrens
Publicatiedatum: 2 mei 2017
Genres: Fantasy, New Adult, Young Adult
Aantal bladzijdes: 699
Goodreads

Feyre has returned to the Spring Court, determined to gather information on Tamlin's maneuverings and the invading king threatening to bring Prythian to its knees. But to do so she must play a deadly game of deceit-and one slip may spell doom not only for Feyre, but for her world as well.

As war bears down upon them all, Feyre must decide who to trust amongst the dazzling and lethal High Lords-and hunt for allies in unexpected places.

In this thrilling third book in the #1 New York Times bestselling series from Sarah J. Maas, the earth will be painted red as mighty armies grapple for power over the one thing that could destroy them all.

A Court of Wings and Ruin is het derde deel in de A Court of Thorns and Roses-serie en er kunnen en zullen zeker spoilers instaan voor A Court of Thorns and Roses en A Court of Mist and Fury. Als je de serie nog niet gelezen hebt, raad ik aan om hier te stoppen. A Court of Wings and Ruin is ook meteen het laatste boek over Rhysand en Feyre, maar er komen meer boeken – spinoffs – over andere personages. Zelf ben ik heel benieuwd voor wie Sarah gaat kiezen.

Naar dit derde deel was ik trouwens ook supernieuwsgierig. Met mij de halve wereld, geloof ik. Al weken werd er naartoe geleefd en iedereen kon niet wachten op twee mei. Vorig jaar had ik dat bij het tweede deel ook heel erg, maar door dat deel werd ik een beetje teleurgesteld, dus ik was bang dat het nu weer zou gebeuren en dus hoopte ik maar niet teveel.

Bij Sarah J. Maas’ boeken duurt het altijd wel even voor ik erin zit. Het zijn geen boeken waar ik na de tweede bladzijde al helemaal in het verhaal zit. Ik moet altijd even wennen, zelfs al is het een vervolg op het boek ervoor. Maar als ik er eenmaal in zit, gaat het vlot. Op de een of andere manier kon ik A Court of Wings and Ruin maar niet loslaten en moest ik erin blijven lezen. Ik kon niet anders dan lezen, lezen, lezen en dat heb ik dan ook gedaan. Niet in een ruk, daar was ‘ie echt te dik voor.

Ondanks de zevenhonderd pagina’s had ik het boek in vier (!) dagen uit. Heel wat anders dan bij A Court of Mist and Fury waar ik maar niet doorheen kwam.

A Court of Wings and Ruin is intens. Pff zeg. Vooral de laatste tweehonderd bladzijdes zijn heftig en intens. Sarah waarschuwde al dat we drank, sigaretten en tissues nodig hebben en ja, dat klopt ook echt wel. Pff. Helaas had ik ze geen van drieën. Toen ik het boek dichtsloeg, zat ik even voor me uit te kijken, terwijl ik me een emotionele achtbaan voelde. Want. WAT. EEN. BOEK.   

Emotionele gebeurtenissen: Check, check, check
Onverwachte plotwendingen: dubbelcheck
Toffe personages: Check

Het boek zit vol met emotionele gebeurtenissen, vol met dingen die me toch wel een traantje weg lieten pinken of alleen even slikken. Dat had ik niet verwacht, dus het was een verrassing, maar ik ben er blij om, want dat betekent dat een boek raakt. Of in elk geval: bij mij. Ook wemelt het boek van de onverwachte plotwendingen, van dingen die niet zijn wat het lijkt. Van dingen waarbij ik hardop ‘Nee!’ schreeuwde en het boek in een hoek wilde gooien om daarna Sarah een boze mail te schrijven over waarom ze dat toch kon doen.  

Soms vind ik alleen de hoofdpersoon leuk, soms alleen de bijpersonages. Maar in dit boek vind ik eigenlijk iedereen leuk. Feyre, de hoofdpersoon, vind ik tof. Je ziet ook duidelijk de ontwikkeling en zeker tussen boek twee en drie zit een flink verschil. Feyre is gewoon lekker badass. Ze is eigenwijs en doet haar eigen ding, maar dat klopt ook wel. Als ze braaf zou luisteren, dan zat ze nog altijd bij Tamlin.

Ik hou van Nesta. En van Azriel. En van Cassian. En van Mor. En van Lucien. En van Amren. En van Rhys. Niet per se in deze volgorde overigens. Eigenlijk vind ik bijna iedereen leuk. Zelfs de vijanden weten emotie op te roepen.

A Court of Wings and Ruin is voor mij het beste boek van de serie. Veel mensen zullen het niet met me eens zijn, maar gelukkig mag ik mijn eigen mening hebben. Al vind ik de hele serie totnutoe erg goed, maar voor mij is deel drie net even beter dan één en twee. Het liefste wil ik het A Court of Wings and Ruin nog een keer lezen en dat ga ik ook zeker doen.

Als je van sexy, volwassen fantasy met hele toffe personages houdt, dan moet je meteen aan A Court of Thorns and Roses (of Hof van Doorns en Rozen, want gelukkig is de serie vertaald) beginnen.

Ik wil dit boek graag tien vleermuizen geven in plaats van vijf sterren. Want waarom altijd sterren? A Court of Wings and Ruin heeft de verwachtingen meer dan waargemaakt en Sarah heeft zich weer eens bewijzen in hoe goed ze kan schrijven. Kan ik een klein beetje van dat talent krijgen? Van mij krijgt A Court of Wings and Ruin vijf dikke, vette sterren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge