Recensie: Confess

Recensie: Confess

Confess
ISBN: 9781476791456
Auteur: Colleen Hoover
Uitgever: Atria Books
Publicatiedatum: 10 maart 2015
Genres: New Adult, Roman
Aantal bladzijdes: 306
Goodreads

Auburn Reed has her entire life mapped out. Her goals are in sight and there’s no room for mistakes. But when she walks into a Dallas art studio in search of a job, she doesn’t expect to find a deep attraction to the enigmatic artist who works there, Owen Gentry.

For once, Auburn takes a risk and puts her heart in control, only to discover Owen is keeping major secrets from coming out. The magnitude of his past threatens to destroy everything important to Auburn, and the only way to get her life back on track is to cut Owen out of it.

The last thing Owen wants is to lose Auburn, but he can’t seem to convince her that truth is sometimes as subjective as art. All he would have to do to save their relationship is confess. But in this case, the confession could be much more destructive than the actual sin…

Bij sommige schrijvers weet je dat elk boek dat je leest, goed is. Dat elk nieuw verhaal beter is dan het vorige. Ook ik heb van die schrijvers waarvan je een boek koopt zonder eerst de achterkant te lezen, omdat je dat gewoon weet.

Bij Colleen Hoover is dat anders. Bij haar vind ik de boeken nogal verschillend. Het ene boek vind ik helemaal niets (Maybe Someday), terwijl ik het andere boek (November 9) geweldig vind en aan iedereen probeer aan te smeren.

Toch vind ik haar samenvattingen altijd zo goed klinken dat ik nieuwsgierig word naar het verhaal en de personages. Dat geldt trouwens ook voor de toffe meisjesnamen die ze altijd heeft. Soms leidt dat tot een teleurstelling, soms tot de ontdekking van een goed boek. Ook Confess maakte me ontzettend nieuwsgierig.

Confess begon goed, ijzersterk. Misschien wel het meest favoriete begin van al haar boeken. In de proloog moest ik ook even wat traantjes wegslikken. Dit kon alleen maar beter worden. Toch?

Helaas kakte het boek daarna in en werd het pas leuk toen ik op ongeveer een derde van het verhaal was. Na het begin zakte het verhaal in elkaar als een plumpudding en ebde de spanning weg. Ik werd niet meer zo n het verhaal gezogen zoals in het begin van Confess.

Ik heb overwogen om Confess weg te leggen, maar ik besloot Colleen nog één kans te geven. ‘Als het niet binnen veertig pagina’s boeiend wordt, leg ik het weg.’ En ik weet niet of het was doordat ik mezelf een ultimatum gaf of omdat het verhaal toen leuker werd, maar feit is dat het verhaal me toen weer begon te raken zoals de proloog dat deed.

Met personage Auburn had ik meteen een klik. Een leuk vrouwelijk personage zonder dat ze het meest spectaculaire leven heeft. Nee, ze heeft op het eerste gezicht een behoorlijk saai leven. In haar kon ik me ook eigenlijk meteen inleven en voor mij kwam ze tot leven.

Met Owen daarentegen had ik he-le-maal niets en het liefste wilde ik zijn hoofdstukken overslaan. In elk geval: in het begin. Zijn manier van vertellen vond ik irritant en eerlijk: ik vond hem een zeiksnor.

Maar op een bepaald moment raakte hij ook me, kon ik een beetje met hem meeleven. Niet zoveel als met Auburn, want die vind ik toch echt leuker in Confess. Uiteindelijk kon ik gewoon niet zoveel met Owen.

Misschien raakte de proloog me daarom ook het meeste van heel Confess. Aan het einde moest ik wel een klein brokje wegslikken, maar ik kan niet zeggen dat ik echt gehuild heb. In de proloog wel bijna. Misschien vond ik de proloog ook wel gewoon het mooiste van het hele boek.

In Confess zitten een aantal plotwendingen waarvan ik eentje echt niet aan had zien komen. Dat was: boem! onverwachte plotwending! En ik: ‘Huh, maar dat … als dat … O, zit het zo? O, wat goed bedacht zo.’ Door de plotwendingen vielen de puzzelstukjes op hun plaats en snapte ik ineens sommige opmerkingen en banden.

Wat ik heel knap vind van Colleen is dat zowel Auburn als Owen een geheel eigen stem heeft. Ik wist meteen vanuit welk oogpunt er op een moment verteld werd. Ook is Colleen altijd origineel met haar verhalen en dat is ze ook in Confess. Ze heeft altijd verhalen die op het eerste gezicht cliché zijn, maar die ze zo verdraaid dat ze uiteindelijk helemaal niet meer standaard zijn.

Als het eerste deel van Confess me zo geraakt had als de proloog, dan had ik Confess zeker vier sterren gegeven, misschien wel vierenhalf. Maar een boek waarin ik af wil haken, waarin ik tegen mezelf moet zeggen dat ik nog een klein stukje door moet lezen, vind ik helaas geen vier sterren waard. Wel drieënhalf.

[bol_product_links block_id=”bol_5796466fa9f07_selected-products” products=”9200000032513387,9200000035886547″ name=”3″ sub_id=”” link_color=”003399″ subtitle_color=”000000″ pricetype_color=”000000″ price_color=”CC3300″ deliverytime_color=”009900″ background_color=”FFFFFF” border_color=”D2D2D2″ width=”250″ cols=”1″ show_bol_logo=”undefined” show_price=”1″ show_rating=”1″ show_deliverytime=”1″ link_target=”1″ image_size=”1″ admin_preview=”1″]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge