Recensie: De mime-orde

Recensie: De mime-orde

Recensie: De mime-ordeDe mime-orde/The mime order
Auteur: Samantha Shannon
Series: Het bottenseizoen #2
Uitgever: Prometheus
Publicatiedatum: mei 2015
Genres: Young Adult, Fantasy
Aantal bladzijdes: 448
Goodreads

Paige Mahoney is ontsnapt uit strafkolonie Sheol i aan het einde van Het bottenseizoen. Helaas heeft ze nog steeds problemen. Zo is ze de meest gezochte persoon in Londen.
In de onderwereld van Londen gaat het leven gewoon door. De mime-koningen en -koninginnen zijn uitgenodigd voor een zeer zeldzame bijeenkomst van de Assemblee van Onnatuurlijken naar aanleiding van een aantal zeer recente ontwikkelingen.
Jaxon Hall wil daar de hoofdrol spelen, samen met zijn Zeven Zegels. Helaas zijn de Zegels het niet allemaal eens.

En dan duiken de Refaïeten in Londen op. Alleen Warden niet. Waar is hij? Paige gaat op zoek naar hem, terwijl ze ondertussen geheim moet blijven. Over het lot van de onnatuurlijke onderwereld heerst verdeeldheid. Hoe zal dit eindigen?

Over deel 1 was ik al behoorlijk enthousiast, maar ben ik dat ook over 2? Recent herlas ik deel 1 en eigenlijk vond ik hem nog beter dan de eerste keer. Eigenlijk dacht ik dat ik het boek heel raar vond, maar dat viel reuze mee.

Mijn verwachtingen voor boek 2 waren behoorlijk hooggespannen en ik was benieuwd of het boek het waard kon maken. Ja, dat was het geval. Ik vond het echt wel een goed tweede boek. Beter dan het eerste zelfs. Vooral door de plek waar het zich afspeelt. Ik vind de Londense onderwereld boeiender dan het leven in de strafkolonie. En in dit deel kom je meer te weten over Paige haar mime-koning: Jaxon Hall. Ik vind Jaxon een boeiend personage en ik wil meer over hem weten, zelfs na dit boek nog.
Er zitten wat kleine plotwendingen in die je aan had kunnen zien komen, behalve het einde. Oh my god, dat einde! Dat is me toch een onverwachte situatie, dit had ik dus echt niet voorzien.

Wat ik opvallend vind, is dat liefde in dit boek niet echt heel belangrijke rol speelt. Er zijn geen liefdesdriehoekjes, er is geen heldin die zwakker wordt door de liefde. In de meeste YA is dit extreem aanwezig. In deel 1 zit het ook meer dan in deel 2, maar het maakt niet uit. Ik miste het niet echt. Eigenlijk vond ik het juist wel verfrissend dat een verhaal het dus niet per se nodig heeft om goed te zijn.

Paige is tot één van mijn favoriete vrouwelijke personages gaan horen. Ze piept niet, ze is vastbesloten en ze doet iets dat anderen niet durven. Ik vind het fijn dat ik haar nog niet echt heb horen zeuren over dingen. Op mij komt ze levendig en echt over. Ze is een vechter, iemand die ver gaat voor haar vrienden en voor zichzelf. Warden vind ik wat minder duidelijk uit de verf komen, maar dat komt waarschijnlijk, omdat de lezer in Paiges hoofd zit. En Nick, Paiges beste vriend, vind ik stiekem ook wel een schatje.

Ik vind de voorkant trouwens ook echt heel erg gaaf. Bij deel 1 vond ik dat ook al, maar bij dit deel wederom. Meestal ben ik geen fan van rood, maar dit vind ik toch echt wel een mooie tint.

En nu vraag ik me af: Wanneer komt deel 3?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge