Recensie: De nachtuilen

Recensie: De nachtuilen

Recensie: De nachtuilenDe nachtuilen
Auteur: Jeroen van Unen
Series: De nachtuilen #1
Uitgever: Luitingh-Sijthoff
Publicatiedatum: oktober 2015
Genres: Fantasy, Young Adult
Aantal bladzijdes: 384
Goodreads

Tobias keek haar met grote ogen aan.
'Geloof je me nu?' fluisterde Rika in zijn oor. 'Geloof je me nu dat magie bestaat?'

De 16-jarige Tobias Durana stapt in het vliegtuig om in Engeland een uitwisselingsprogramma te volgen. Maar in plaats van naar Londen vliegt hij naar een plek waar hij nog nooit van heeft gehoord: de Denari-eilanden. Hij ontmoet daar de excentrieke Rika, die hem vertelt dat zijn ouders vroeger van de eilanden zijn weggevlucht, al weet niemand waarom. Intussen gelooft Louis Vega, de leider van de eilanden, dat Tobias een oeroude magische strijd kan oplossen en dwingt hem tot een loodzware training. Maar heeft Vega wel het beste met hem voor? En wat wil Tobias zelf?

In mijn mailbox kreeg ik een bericht van Luitingh-Sijthoff met de vraag of ik het boek De nachtuilen wilde lezen. Ik zocht de samenvatting op om te kijken of De nachtuilen wel iets voor me was en de samenvatting klonk veelbelovend. Toen De nachtuilen in mijn brievenbus belandde, besloot ik om meteen te beginnen.

In het begin moest ik er wel even inkomen, maar toen ik in De nachtuilen zat, ging het als een speer en las ik achter elkaar en dat ondanks de 384 bladzijdes. Jeroen van Unen heeft een lekker vlotte schrijfstijl en ik denk dat het jongere lezers ook zeker aan zal spreken.

Af en toe is het wel een beetje verwarrend, want het wordt niet vanuit Tobias vertelt. Ook andere personages komen aan het woord in De nachtuilen. Niet allemaal even vaak, maar hier en daar wordt er gewisseld. In de derde persoonsvorm kan dit prima, maar in dit geval had ik het gevoel of het teveel was, of het teveel verraadde.
Hier en daar vond ik het boek ook ietwat kinderlijk aandoen, maar dat was verder niet storend. Het is gelukkig niet constant en Tobias is nog maar een jongen van zestien natuurlijk. Voor mijn gevoel kwam hij wel over als zestienjarige.
De personages zijn nog een klein beetje vlak, maar ik denk dat het in het vervolg goed komt. Ik vond de personages in elk geval leuk genoeg en vooral Rika. Rika is zo heerlijk badass.

Wat ik ook leuk vind, is dat in De nachtuilen een jongen centraal staat en geen meisjes zoals in de meeste YA-boeken. Ik kom bij mannelijke hoofdpersonen in dit genre niet verder dan Sam uit Gone van Michael Grant en Thomas uit The maze runner van James Dashner.

Bij sommige stukken deed het boek me denken aan De gevleugelde kat van Isabel Hoving en dat vond ik destijds ook een erg goed boek. Ondanks de samenvatting die me aansprak, had ik geen verwachtingen voor dit boek en ik vond het echt heel tof.

Ik heb genoten van het boek en ik ben heel erg benieuwd naar de rest van De nachtuilen-serie. En Nederlandse schrijvers zijn prima in staat om een goed fantasyboek te schrijven. We hebben die vertaalde werken helemaal niet per se nodig.

Dit boek kreeg ik als recensie-exemplaar van uitgeverij Luitingh-Sijthoff.

[bol_product_links block_id=”bol_566161e6b167c_selected-products” products=”9200000045983351″ name=”Uilen” sub_id=”” link_color=”003399″ subtitle_color=”000000″ pricetype_color=”000000″ price_color=”CC3300″ deliverytime_color=”009900″ background_color=”FFFFFF” border_color=”D2D2D2″ width=”250″ cols=”1″ show_bol_logo=”undefined” show_price=”1″ show_rating=”1″ show_deliverytime=”1″ link_target=”1″ image_size=”1″ admin_preview=”1″]

Eén gedachte over “Recensie: De nachtuilen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge