Recensie: De negen kamers

Recensie: De negen kamers

De negen kamers
ISBN: 9789047708391
Auteur: Peter-Paul Rauwerda
Uitgever: Lemniscaat
Publicatiedatum: september 2016
Genres: Contemporary, Fantasy, Young Adult
Aantal bladzijdes: 200
Goodreads

Jonas heeft al tijdenlang vreselijke hoofdpijnen. Juist op het moment dat hij alleen thuis is, worden ze vrijwel ondraaglijk en gebeuren er rare dingen. 's Nachts wordt er ingebroken en de inbreker laat een groot boek achter over een huis dat onverwacht verschijnt. Als later op de dag eenzelfde huis op een braakliggend veldje opdoemt, is zijn nieuwsgierigheid gewekt en besluit hij naar binnen te gaan. Terwijl zijn hoofd bonkt, zwerft hij door de kamers van het mysterieuze huis waar zich gebeurtenissen en verhalen ontrafelen die heen en weer deinen tussen droom en werkelijkheid. In een bloemrijke stijl, die doet denken aan de boeken van Carlos Ruiz Zafón en Gabriel García Márquez, schildert Rauwerda een wereld die nog lang na het dichtslaan van het boek blijft hangen.

De negen kamers is een bijzonder boek. Het is er niet eentje die ik snel zal vergeten. Misschien is het verhaal, misschien de schrijfstijl. Ik weet het niet, maar ik werd aangenaam verrast door het boek.

Het boek zelf is vrij nieuw en de schrijver kende ik niet. Misschien is dat ook de reden dat ik weinig tot geen verwachtingen van De negen kamers had. Ik vind het altijd lastig om van tevoren een mening te vormen als ik de schrijver niet ken en ook niemand het boek al voor mij gelezen heeft. Dit kan een nadeel zijn, maar ook een voordeel.

Ik ging er bij dit boek dus ook volledig blanco in, benieuwd of de vergelijkingen met schrijvers als Carlos Ruiz Zafón en Gabriel García Márquez klopten. De eerste schrijver vind ik overigens helemaal geweldig schrijven, de tweede vind ik juist helemaal niets.

De achterflap van De negen kamers klonk tof. Fantasierijk, interessant en misschien ook wel sinister. Door de achterflap werd ik nieuwsgierig en wilde ik dit boek graag lezen. De schrijfstijl van Peter-Paul Rauwerda doet me inderdaad denken aan die van Carlos en vond ik heel prettig. Alles wordt omschreven op een prettige manier. Het voelt niet alsof het omschreven wordt, maar alsof je het ziet met je eigen ogen.

De hoofdpersoon in De negen kamers is de zeventienjarige Jonas, maar voor mijn gevoel kwam hij jonger over dan zeventien. Ik snap ook wel waarom, omdat dat beschreven wordt, maar in het begin was ik een beetje verbaasd. Eigenlijk dacht ik dat hij veertien was. Ik kon niet zo heel veel met hem, maar toch stoorde dat me niet. Misschien omdat het verhaal al zo vol met fantasie zit dat het niet opvalt dat ik Jonas een beetje een plat personage vond.

Het boek is anders en ik weet niet goed wat ik moet vinden. Ja, het was goed, maar het einde … tsja, ik weet niet zo goed wat ik van het einde moet vinden. Het einde vind ik lastig om daar iets van te maken. Ik heb er wel zo mijn theorieën over, maar als ik die zou noemen, zou ik spoileren. Dus dat ga ik niet doen. Het einde is nogal open en ergens ook wel onverwachts. Het boek blijft in elk geval wel hangen.

Ik vind De negen kamers een bijzonder boek. Als je houdt van boeken als De schaduw van de wind, zul je dit boek misschien ook wel tof vinden. Er hangt een beetje dezelfde sfeer in beide boeken.

Ik kreeg De negen kamers als recensie-exemplaar van uitgeverij Lemniscaat. Bedankt!

[bol_product_links block_id=”bol_57fa413ac39e1_selected-products” products=”9200000059367391″ name=”9″ sub_id=”” link_color=”003399″ subtitle_color=”000000″ pricetype_color=”000000″ price_color=”CC3300″ deliverytime_color=”009900″ background_color=”FFFFFF” border_color=”D2D2D2″ width=”250″ cols=”1″ show_bol_logo=”undefined” show_price=”1″ show_rating=”1″ show_deliverytime=”1″ link_target=”1″ image_size=”1″ admin_preview=”1″]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge