Recensie: De nevelprins

Recensie: De nevelprins

De Nevelprins / El príncipe de la niebla
ISBN: 9789056723521
Auteur: Carlos Ruiz Zafón
Series: Niebla #1
Uitgever: Signatuur
Publicatiedatum: 15 november 2010
Genres: Fantasy, Jeugd
Aantal bladzijdes: 207
Goodreads

De 13-jarige Max verhuist naar een dorp aan de kust. In de tuin van het huis is er een ommuurde tuin met angstaanjagende beelden, die lijken te veranderen.

De kat die zijn zusje Irina ‘adopteert’ is eigenlijk ook een beetje vreemd. Als Irina van de trap valt, en daardoor in coma raakt, zijn Max en zijn oudere zus Alicia vaak alleen thuis.

Ze trekken veel op met Roland en gaan duiken naar de Orpheus, een schip wat 25 jaar eerder verging tijdens een zware storm. Daar ziet Max een teken wat hij ook in de beeldentuin en op oude films heeft gezien.

Vertelt de oude vuurtorenwachter wel de waarheid? Wat gaat er gebeuren? Keert de rust weer terug?

Carlos Ruiz Zafón is voor veel mensen geen onbekende naam. Waarschijnlijk denk je meteen aan De schaduw van de wind (prachtig boek overigens), maar dat was helemaal niet zijn eerste boek. Zijn eerste vier boeken waren voor kinderen en De Nevelprins was de allereerste. Het boek is zelfs niet eens nieuw, want het origineel – El príncipe de la niebla – verscheen al in 1986 (!), dat is dus 31 jaar geleden. Maar voor Zafón was dat dus niet zijn internationale doorbraak.

Door De schaduw van de wind wist ik wel dat ik dit boek wilde lezen. Want deze schrijver is zo goed in het beschrijven van een levensechte sfeer dat ik er gewoon jaloers op ben. Tijdens De nevelprins zat ik regelmatig met kippenvel op mijn armen, omdat het zo creepy was, omdat het zo verdraaid levensecht aanvoelde. Ik had echt het idee dat ik er was en dat heb ik maar zelden. Oorspronkelijk is De nevelprins voor kinderen, maar ik vond hem hier en daar dus echt wel eng. Of ben ik nou zo’n watje? Ik weet wel dat ik heel gevoelig ben voor de sfeer in boeken en dat is hier natuurlijk niet te vermijden.

De personages zijn duidelijk kinderen en ik kon me niet helemaal identificeren met ze (logisch), maar zeker wel meeleven. Ik wilde hoofdpersoon Max regelmatig een aai over zijn bol geven en zeggen dat het wel goed komt. Er zitten een aantal scenes waarbij ik hoopte dat ze niet af zouden lopen zoals ze nu doen, maar anders. Dit waren voor mij toch ook best wel onverwachte scenes, want ik had een andere afloop verwacht. Maar misschien is dat wel een van de redenen waarom dit boek zo goed is.

Het boek speelt zich af in 1943, maar dat merk je totaal niet. Oké, misschien af en toe. Ik dacht een paar keer: waarom bel je niet even met je mobiel? Dat is toch veel gemakkelijker? Om vervolgens tot de conclusie te komen dat ze die toen natuurlijk nog niet hadden. Zo ben ik eraan gewend, haha.

Waarom De nevelprins geen vijf sterren heeft gehad, is omdat het boek duidelijk voor kinderen is, maar voor mij net even iets te gehaast voelde. Aan het einde is het vrij snel ‘opgelost’, is alles vrij snel weer goed en gaat het verhaal door. Voor mij hadden er best nog vijftig tot honderd pagina’s bij gemogen om het net iets uitgebreider te vertellen, al snap ik wel waarom de schrijver daar niet voor gekozen heeft. Kinderboeken zijn nooit zo dik natuurlijk.

Vond je De schaduw van de wind ook zo goed? Dan is De nevelprins zeker een aanrader. Laat je niet afleiden door het woord ‘kinderboek’, want ik vond er weinig kinderachtigs aan. Carlos Ruiz Zafón zet in dit boek ook een ijzersterke sfeer neer. Eentje die je verkilt tot in je botten, die je gewoon van het papier af vóélt spatten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge