Recensie: Endgame: The Calling

Recensie: Endgame: The Calling

Recensie: Endgame: The CallingEndgame: The Calling
Auteur: James Frey, Nils Johnson-Shelton
Series: Endgame #1
Uitgever: HarperTeen
Publicatiedatum: 7 oktober 2014
Genres: Dystopia, Sci-fi, Young Adult
Aantal bladzijdes: 461
Goodreads

Twelve ancient cultures were chosen millennia ago to represent humanity in Endgame, a global game that will decide the fate of humankind.

Endgame has always been a possibility, but never a reality…until now. Twelve meteorites have just struck Earth, each meteorite containing a message for a Player who has been trained for this moment.

At stake for the Players: saving their bloodline, as well as the fate of the world. And only one can win.

Endgame: The Calling klonk als een heel boeiend, interessant boek en ik was ook erg benieuwd naar hoe het beschreven zou worden. Ik was heel erg benieuwd naar het verhaal en zeker na al die goede recensies. Misschien waren mijn verwachtingen daardoor wel te hoog gespannen.

Het boek is best aardig, maar ik vond het persoonlijk niet erg prettig lezen dat het verhaal vanuit meerdere personages verteld wordt. Ik vond het verwarrend en chaotisch, omdat ik af en toe niet meteen wist uit wiens oogpunt ik las. In het boek zitten hier en daar wel onverwachte plotwendingen en dat is natuurlijk altijd goed, want dat betekent dat er ook onverwachte dingen in zitten.

Maar toch vond ik het boek niet fijn lezen, ondanks dat er onverwachte dingen in zaten. Er waren gewoon teveel personages om me in te kunnen leven. Als ik in een personage zat, sprong de schrijver alweer naar de volgende. Daarom ben ik ook geen fan van meer dan twee hoofdpersonages in een boek. Dan leer ik ze nooit goed kennen en dat was in dit geval niet anders.

En ik vond de schrijfstijl ook gewoon niet prettig en lekker lezen. Vlot lezen ging bij dit boek bijvoorbeeld ook echt niet.

Daarnaast kwam ik er in het begin echt niet lekker in en pas na zo’n 200 pagina’s begon er meer vaart in te komen. Met de personages kreeg ik niet echt een band en ik leefde niet echt met ze mee. Voor mij is dat essentieel voor een verhaal en helaas, dat kreeg ik niet bij dit boek. Zonde, want het idee was goed, maar voor mij was de uitvoering minder. Echt heel erg jammer, want ik zag wel de potentie in Endgame: The calling, maar als het niet werkt, werkt het niet. En daar is helaas niets aan te doen.

Dit boek kreeg ik als recensie-exemplaar van bol.com.

[bol_product_links block_id=”bol_5717476e22ac9_selected-products” products=”9200000024788042″ name=”enn” sub_id=”” link_color=”003399″ subtitle_color=”000000″ pricetype_color=”000000″ price_color=”CC3300″ deliverytime_color=”009900″ background_color=”FFFFFF” border_color=”D2D2D2″ width=”250″ cols=”1″ show_bol_logo=”undefined” show_price=”1″ show_rating=”1″ show_deliverytime=”1″ link_target=”1″ image_size=”1″ admin_preview=”1″]

2 gedachten over “Recensie: Endgame: The Calling

  1. Ik had dat zelfde probleem een beetje met Gone: te veel personages, waardoor je met niemand echt een band hebt. Op het einde werd het daarbij ook wel spannender, maar ja, het begin overtuigde toch niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge