Recensie: Het Bottenseizoen

Recensie: Het Bottenseizoen

Recensie: Het BottenseizoenHet bottenseizoen / The bone season
Auteur: Samantha Shannon
Series: Het bottenseizoen #1
Uitgever: Prometheus
Publicatiedatum: 28 augustus 2013
Genres: Young Adult
Aantal bladzijdes: 480
Goodreads

2056: Londen. Het Londen dat we nu kennen is alleen een beeld uit vervlogen tijden. Scion heeft de touwtjes strak in handen en zij beschouwt helderziendheid als een plaag. Wat doe je met een plaag? Je roeit het uit. Scion wil dat doen met alle zieners.
Het verhaal draait om Paige Mahoney die alleen al verraad pleegt door te ademen, omdat ze een droomdoler is die anderen via droombeelden kan voelen.

Deze soort is zeer zeldzaam en Paige is dan ook erg gewild. Ze werkt voor een mime-lord, Jaxon Hall. Een criminele helderziende wordt hij ook wel genoemd.

Dan wordt Paige ontvoerd naar Oxford, de stad die ze al tweehonderd jaar kwijt zijn.

Daar ontmoet ze Warden, een Refaïet met een donkere huid en gele ogen. Wie is hij en wat wil hij van haar? Wat wil de wereld van Paige en haar gave?

In eerst instantie vond ik Het Bottenseizoen niets. Er werd totaal geen uitleg gegeven* over de verschillende termen. Bovendien is de samenvatting behoorlijk vaag. Ik liet me eigenlijk lijden doordat Shannon wordt aangeprezen als de nieuwe J.K. Rowling en ik dol ben op de boeken. Overigens zie ik de vergelijking niet, misschien is het de kwaliteit van het verhaal of de vertelwijze.
Er wordt geschreven alsof het haar totaal geen moeite kost, maar ongetwijfeld heb ik dat mis. Ik weet zelf hoe lastig het is om zo te schrijven.
Ik kocht het boek van de boekenbon die ik als kerstpakket kreeg van mijn werk en het verdween achterin de kast. Tot ik besloot om mee te gaan doen aan de ReadAThon. Dit boek kwam op het lijstje, omdat ik vond dat dit boek het eindelijk weleens verdiende om gelezen te worden, om een geknakte rug te krijgen (sorry, ik knak boeken, ik ben slecht).

Er zitten een heleboel onverwachte momenten in (ook wel wat verwachten) die je totaal niet aan ziet komen. Paige is niet het soort meisje om medelijden mee te hebben, eerder om tegenop te kijken. Het verhaal is goed beschreven zonder dat alles beschreven is. En dat is goed. In een boek moet je ruimte hebben voor je eigen inbreng, je eigen fantasie. Dat is de reden dat ik zo graag lees: Ik wil het zelf voor me kunnen zien. Zo had Harry Potter in mijn hoofd nooit een bril – ja, dat is raar, ik weet het.
Ik geloof dat deze manier van vertellen in de schrijfwereld ook wel ‘show don’t tell’ genoemd wordt en dat kan deze schrijfster heel erg goed. Ik ben ook behoorlijk nieuwsgierig naar de rest van deze serie!

*Tip: Achterin zit een woordenlijst die ik ontdekte toen ik het boek uit had. Heel erg handig ben ik met dat soort dingen. Ik ontdek dat soort dingen meestal te laat helaas.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge