Recensie: Nachtrijder

Recensie: Nachtrijder

Nachtrijder
ISBN: 9789400507487
Auteur: Alexandra Penrhyn Lowe
Series: De laatste wachter #3
Uitgever: A.W. Bruna Uitgevers
Publicatiedatum: 1 november 2016
Genres: Fantasy, Young Adult
Aantal bladzijdes: 293
Goodreads

Met het openen van de Rode Poort heeft Eveline een vernietigende kracht losgelaten: een horde demonen – de Wilde Jacht – trekt over de aarde en zaait dood en verderf. Geen Wachter is meer veilig.
Verteerd door schuldgevoel zoekt Eveline samen met de overgebleven Wachters en Cleo naar een oplossing. Maar de Wilde Jacht wordt elke dag sterker en moordt doelgericht de laatst overbleven Wachters uit.
Al is Eveline nu ingewijd als volwaardig Wachter en beschikt ze eindelijk over de dodelijke kracht om terug te vechten, alleen een levensgroot offer lijkt de demonen te kunnen stoppen, voordat de nacht voor altijd zal neerdalen over Evelines wereld.

Ooit, lang geleden, begon ik in Sevenster, het eerste deel van de serie over Evelien Sevenster die ontdekt dat ze geen gewoon meisje van veertien is. Nachtrijder is het derde deel in de serie en gaat verder waar het tweede deel gestopt is. Vond ik de eerste twee delen hier en daar nog wat kinderlijk, dan is daar in Nachtrijder niets meer van te merken.

Als lezer merk je dat Evelien langzaam maar zeker volwassener is geworden en dat ze een ontwikkeling doormaakt. Dat is ook niet zo gek als je leest wat ze allemaal meemaakt. En ook in dit deel gebeurt er een heleboel. Hier en daar kreeg ik zelf ook wel een beetje de kriebels en vond ik het best heftig. Kun je nagaan als je Evelien zou zijn. Het meisje komt voor mij in dit deel best tot leven.

Hoewel ze wel erg jong is, zelfs voor het Young Adult genre, kon ik wel met haar meeleven. Af en toe wilde ik haar over haar haren strijken en fluisteren dat het wel goed zou komen, ook al is dat misschien helemaal niet het geval. Na het einde van Nachtrijder weet ik het niet zo zeker, misschien komt het wel helemaal niet goed.

Nachtrijder is af en toe letterlijk een strijd van leven of dood en Evelien moet er alles aandoen om haar vrienden te beschermen. Het boek barst van de plotwendingen en de ene na de andere actie. In Nachtrijder zit amper een moment van rust en dat wat erin zit, zorgt toch wel voor een soort onderhuidse spanning. Je weet namelijk dat het nooit lang goed zal gaan.

Je krijgt trouwens ook de verklaring waarom de boekenserie De laatste wachter heet. Eigenlijk zitten er twee betekenissen aan die je allebei in Nachtrijder voorbij ziet komen. Bij de eerste zat ik van: ‘Ah, op die manier.’ En bij de tweede dacht meer: ‘O, shit, ja, daarom heet de serie zo.’

In de eerste twee delen vond ik de boeken ‘wel leuk’, maar dit derde deel vond ik wel echt een stuk minder kinderlijk. Ik vind de schrijfstijl van Alexandra Penryn Lowe erg lekker weglezen en – luisteren en ik had ook geen problemen met het volgen ervan. Wel vond ik dat de voorlezer zinnen af en toe een beetje raar stopte, maar ach. Als dat het enige is, dan kan ik ermee leven.

Als je de eerste twee boeken van deze serie interessant vond, dan vind je Nachtrijder zeker ook interessant. Het is een prima vervolg en ik vind het het beste deel in de serie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge