Recensie: Rode letters

Recensie: Rode letters

Rode letters / Written in red
ISBN: 9789026137518
Auteur: Anne Bishop
Series: The Others #1
Uitgever: De Fontein
Publicatiedatum: 3 maart 2015
Genres: Urban fantasy
Aantal bladzijdes: 544
Goodreads

Meg Corbyn is een cassandra sangue, een bloedprofeet, die de toekomst ziet elke keer dat haar huid bloedt. Op de vlucht voor de man die haar gave wil gebruiken om rijk te worden, eindigt ze in een Stadspark van de Anderen - waar de menselijke wet niet geldt...

Simon Wolfgard, gedaantewisselaar en leider van het Stadspark in Lakeside, weet niet wat hem ertoe beweegt om Meg de baan te geven van Contactmens. Maar als hij Megs geheim ontdekt, moet hij beslissen of zij het waard is om de broze vrede tussen mensen en de Anderen op het spel te zetten..

Rode letters is een boek dat urban fantasy is. Geen YA urban fantasy, maar eentje voor volwassenen. Over dit boek hoorde ik heel veel goede kritieken, dus ik werd nieuwsgierig. Toch was het zo’n boek dat ik niet meteen las. Er ging een flinke tijd overheen, maar het was een boek dat elke keer weer opdook. En dus besloot ik het boek te lezen. Met hele hoge verwachtingen.

Het begin van het boek vond ik best lastig op gang komen en zelfs een beetje vervelend lezen. In het begin kon ik niet zoveel met de schrijfstijl van Anna Bishop en ik heb overwogen om het boek weg te leggen. Toch wilde ik weten hoe het boek verder zou gaan en met Meg. Uiteindelijk kwam ik ook wel in het boek, maar dat duurde toch zeker honderd bladzijdes.

Rode letters had van mij best dunner gemogen, want voor mijn gevoel duurde het veel te lang voor er echt iets iets spannends gebeurde. De eerste paar bladzijdes vond ik spannend, daarna vond ik een heel tijd saai worden. Ook kon ik niet zo heel veel met de personages. Vooral niet met Meg.

Ik hoopte dat ik haar leuk zou gaan vinden, dat ik met haar mee zou gaan leven. Maar voor mij was ze aan het einde van het boek nog steeds als aan het begin en had ik niet het gevoel dat ik haar beter had leren kennen. Oké, er werden wel wat dingen opgelost, zoals wat Meg nou precies is, wat voor soort mens ze is.

Voor mij voelde Rode letters vooral als veel vertellen en niet als veel laten zien. Oftewel: Show and tell.

Voorbeeld van tell:

Boos keek ik mijn moeder aan voor ik wegliep, de kamer uit.

Voorbeeld van show:

Mijn wenkbrauwen gingen een stukje naar beneden, mijn mond werd een dunne lijn en al die tijd hield ik oogcontact met mijn moeder. Toen balde ik mijn vuisten en met mijn voeten probeerde ik gaten in de vloer te stampen, zo boos voelde ik me.

Bij die onderste zou ik veel meer meeleven, bij die bovenste niet. En het boek voelde voor mij als de eerste. Ook het einde vond ik niet echt bijzonder. Rode letters zal geen boek zijn dat ik me lang zal herinneren. Zonde, want het idee klonk echt heel interessant. Of ik het einde nog ga lezen, weet ik nog niet.

[bol_product_links block_id=”bol_58029c50cc500_selected-products” products=”9200000037297229,9200000051833401″ name=”let” sub_id=”” link_color=”003399″ subtitle_color=”000000″ pricetype_color=”000000″ price_color=”CC3300″ deliverytime_color=”009900″ background_color=”FFFFFF” border_color=”D2D2D2″ width=”250″ cols=”1″ show_bol_logo=”undefined” show_price=”1″ show_rating=”1″ show_deliverytime=”1″ link_target=”1″ image_size=”1″ admin_preview=”1″]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge