Recensie: Scorched

Recensie: Scorched

Recensie: ScorchedScorched
Auteur: J. Lynn
Series: Frigid #2
Uitgever: Spencer Hill Press
Publicatiedatum: 16 juni 2015
Genres: New Adult
Aantal bladzijdes: 238
Goodreads

Sometimes life leaves a mark…

Most days, Andrea doesn’t know whether she wants to kiss Tanner or punch him in the gut. He is seriously hot, with legit bedroom eyes and that firefighter body of his, but he’s a major player, and they can’t get along for more than a handful of minutes. Until now.

Tanner knows he and Andrea have had an epic love/hate relationship for as long as he can remember, but he wants more love than hate from her. He wants her. Now. Tomorrow. But the more he gets to know her, the more it becomes obvious that Andrea has a problem. She’s teetering on the edge and every time he tries to catch her, she slips through his fingers.

Andrea’s life is spiraling out of control, and it doesn’t matter that Tanner wants to save her, because when everything falls apart and she’s speeding toward rock bottom, only she can save herself.

Sometimes life makes you work for that happily ever after…

Ik was benieuwd naar dit boek (ik ben altijd benieuwd naar boeken, geloof ik) en ik besloot om het eens te gaan lezen.
Het is het tweede deel in de Frigid-serie, maar je hoeft niet per se eerst deel 1 gelezen te hebben. Het is wel zo handig, want dan ken je de personages al en je vermijdt spoilers. Ja, in dit deel zit een spoiler voor het eerste boek.

Het verhaal wordt verteld vanuit Andrea en Tanner en hun kijk op de verschillende situaties… en elkaar. Want wat vinden ze eigenlijk van elkaar? De stukken vanuit Tanner vond ik leuker, die vond ik vooral grappiger.

Verder vond ik het best een leuk boek. Voor mij was dit deel leuker dan deel 1, ik vond de diepgang bij de personages wat beter. Ook vond ik zowel Tanner als Andrea net even wat leuker. Echt tot leven komen de personages niet voor mij, maar daar is het boek ook gewoon te kort voor. Als je dat in gedachten houdt, komen ze wel goed uit de verf.

Waar ik me wel aan stoorde, is dat Jennifer Lynn – oftewel Jennifer Armentrout – sommige scenes steeds op dezelfde manier schrijft, inclusief sommige zelfde zinnen. Na vier boeken van haar gelezen te hebben, merk ik nu wel dat het wel een beetje hetzelfde is elke keer. Natuurlijk kun je daar ook niet omheen in dit genre, maar je kunt personages heus wel meer laten zeggen of doen.
Voor mij ook even geen boeken meer van deze schrijfster. Later zal ik ongetwijfeld nog weleens een boek van haar oppakken, maar vier boeken in twee weken tijd van een auteur is misschien ook wel erg veel van het goede.

Desondanks is dit een prima NA-boek.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge