Recensie: Smaragdgroen

Recensie: Smaragdgroen

Recensie: SmaragdgroenSmaragdgroen / Smaragdgrün
Auteur: Kerstin Gier
Series: Edelsteentrilogie #3
Uitgever: Blossom Books
Publicatiedatum: 13 februari 2012
Genres: Fantasy, Young Adult
Aantal bladzijdes: 480
Goodreads

Gwendolyns leven is niet meer hetzelfde nu blijkt dat ze door de tijd kan reizen, een 'cadeautje' van haar toch al vreemde famlie. Het enige lichtpuntje is Gideon, de andere tijdreiziger, ook al is dat op dit moment niet echt meer een luchtpuntje.

Gwendolyn schakelt beste vriendin Leslie in om alle geheimen te ontrafelen. Daarnaast helpt de waterspuwergeest Xemerius een handje, net als Gwendolyns overleden opa.

Ook ontrafelt ze een geheim binnen haar eigen familie en moet haar gebroken hart (dat misschien van marsepein is, misschien ook niet) gelijmd worden.

Smaragdgroen is het laatste boek – en dikste boek – in de Edelsteentrilogie en het is absoluut een waardige afsluiter van de serie. Ik vond het boek spannend, heerlijk weglezen (ja, logisch, als je dit boek binnen een jaar voor de derde keer leest).
Dat het zo lekker dik is, is ook een pluspunt, want ‘I like big books and i cannot lie’.

Het boek heeft eigenlijk alles dat ik fijn vind in een boek: Spanning zonder dat het te bloederig of te mysterieus wordt, er zitten onverwachte gebeurtenissen in die je in het begin beslist niet aan ziet komen, er zit liefde in en een geweldig, grappig hoofdpersonage.
Gwendolyn (en Leslie!) zijn absoluut twee van mijn favoriete personages. Gideon is ook best leuk, maar Gwendolyn is toch net even iets leuker. Ze is totaal niet bang, grappig…

Stiekem zou ik willen dat ik zo kon schrijven als Gier (oké, en als Cassandra Clare), dat mijn verhalen zo leuk waren. Ik kan ook niet wachten op deel twee van haar nieuwe trilogie Silber. Helaas moet ik dit keer wachten, bij de Edelsteentrilogie kon ik meteen doorlezen. Helaas ;-). Ik heb het eerste deel vorig jaar al eens gelezen, maar ik moet hem nodig herlezen. Dan kan ik er meteen een recensie over schrijven op de site. De hoofdpersoon in dat verhaal, Liv, is trouwens minstens zo leuk als Gwendolyn.

Ik heb trouwens nog niets over de covers gezegd in de andere twee recensies, maar ik vind deze covers echt prachtig. Heerlijk origineel, opvallend en gewoon tof. Ik heb geprobeerd om die van deel 1 na te tekenen, maar ik ben er niet echt in geslaagd, geloof ik. Ik werd deels door de cover nieuwsgierig.
“Wat gaat er schuil achter zo’n gave cover?” Een hele leuk trilogie dus die ik nog wel een, twee, drie, vier…ontelbare keren zal herlezen.

De recensie van de andere twee delen vind je hier en hier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge