Recensie: Soulmates

Recensie: Soulmates

Recensie: SoulmatesSoulmates
Auteur: Holly Bourne
Uitgever: Veltman Uitgevers
Publicatiedatum: september 2013
Genres: Young Adult
Aantal bladzijdes: 481
Goodreads

Er worden soms mensen geboren die elkaars perfecte match zijn: soulmates. Niet dat die kans erg groot is, want de kans om door bliksem geraakt te worden is groter. Wanneer die soulmates elkaar toch tegenkomen en verliefd worden, slaat de natuur op hol en wordt het gevaarlijk.

Poppy is zeventien, cynisch en heeft het niet zo op de liefde. En dan ontmoet ze Noah, de gitarist in een bandje. Ze reageert heftig op hem, misschien wel iets te heftig. Het voelt niet als gewoon maar wat vlinders. Dan begint hun relatie waarin ze elkaar aantrekken en afstoten.
Er ontstaat al snel vreemd weer. Heftige regen waarbij de boel overstroomt, rare stormen, bliksem... het is allemaal het werk van moeder Natuur en soulmates.

Poppy en Noah komen voor een onmogelijke keuze te staan: het einde van iedereen of een leven zonder liefde. Zie die keuze maar eens te maken.

Nog zo’n boek waar ik steeds bijzonder goede verhalen over las, maar dat mij voor die tijd nooit echt opgevallen was. En wat is dat zonde! Dit boek was zo onverwachts. Of het goed is, weet ik niet. Ik weet wel dat ik het zo uit had, in minder dan 24 uur. Waarschijnlijk heeft de schrijfster dan iets goed gedaan. Het boek pakte me vrijwel meteen en ik werd nieuwsgierig.

Er zitten een aantal elementen in die redelijk voorspelbaar zijn, maar dat kun je niet voorkomen, denk ik. Toch las het voor mij niet voorspelbaar of cliché en ik denk dat het kwam door de fijne schrijfstijl. Een pluspunt is absoluut het einde. Ik zou graag een hele lofzang willen schrijven over het einde, maar ik denk dat ik dan veel te veel spoiler en dat wil ik niet natuurlijk. Laat ik het erop houden dat het einde misschien de echte plotwending in dit boek is. Aan het einde zat ik te sniffen en had ik duidelijk de zogenoemde feels. Arme Noah, arme Poppy.
Ergens is het einde ook wel een beetje onbevredigend. Het voelt een beetje alsof je een reep chocolade hebt opgegeten, maar je zusje/broertje/kraai het laatste stukje pikt, dat waar je je het meest op verheugd had.

In dit boek komt vooral Poppy aan het woord, maar af en toe wordt er ook vanuit anderen hun oogpunt gekeken. De personages zijn voor mij wel wat vlak, maar het kon me niet zo heel veel schelen dit keer. Ik had aan het einde vooral medelijden met ze en ik wilde ze knuffelen.

Het is een fijn boek met een ‘Wat?!’ einde, vind ik. En het is een lekker dik boek, daar moet je van houden. Ik hou ervan, andere mensen mijden zo’n boek liever. Maar laat je niet afschrikken door de dikte, voor je het weet is het uit.

Eén gedachte over “Recensie: Soulmates

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge