Recensie: The Rose Society

Recensie: The Rose Society

The Rose Society
Auteur: Marie Lu
Series: The Young Elites #2
Uitgever: Penguin
Publicatiedatum: 13 oktober 2015
Genres: Dystopia, Young Adult
Aantal bladzijdes: 395
Goodreads

Once upon a time, a girl had a father, a prince, a society of friends. Then they betrayed her, and she destroyed them all.

Adelina Amouteru’s heart has suffered at the hands of both family and friends, turning her down the bitter path of revenge. Now known and feared as the White Wolf, she flees Kenettra with her sister to find other Young Elites in the hopes of building her own army of allies. Her goal: to strike down the Inquisition Axis, the white-cloaked soldiers who nearly killed her.

But Adelina is no heroine. Her powers, fed only by fear and hate, have started to grow beyond her control. She does not trust her newfound Elite friends. Teren Santoro, leader of the Inquisition, wants her dead. And her former friends, Raffaele and the Dagger Society, want to stop her thirst for vengeance. Adelina struggles to cling to the good within her. But how can someone be good when her very existence depends on darkness?

The Rose Society volgt meteen op The Young Elites en omdat ik er meteen aan begon, was ik geen dingen vergeten. Misschien zou ik vaker series in één keer achter elkaar door moeten lezen, maar ik ben meestal gewoon te nieuwsgierig en wil dan meteen beginnen. Dat is hier niet anders, want deel 1 riep al een tijdje vanuit de kast dat ik hem moest lezen en tsja, als je deel 2 dan ook hebt … The Young Elites eindigt niet met extreme cliffhanger, maar er zitten toch wel dingen in waardoor je eigenlijk door wilt lezen. Gelukkig hoefde ik niet te wachten op The Rose Society en kon ik meteen doorlezen.

The Rose Society is volgens Marie Lu haar donkerste boek ooit en ik denk dat het wel klopt. Want dat het verhaal donker is, klopt wel. Sowieso is Adelina hier een stuk donkerder. Dat The Rose Society donker is, heeft alles te maken met de gebeurtenissen in The Young Elites. Daardoor draait Adelina als een blad aan een boom om. Ik vind Adelina hierdoor wel boeiender dan in het eerste boek. Vooral omdat ze hier nog meer laat zien dat ze een mens is, niet dat ze alleen een gebroken meisje is. Hier zie je wat gebroken zijn met je kan doen. Voor mij komt ze in dit deel meer tot leven en ook de band met sommige andere mensen wordt hier meer benadrukt.
Ook in dit deel komen andere personages aan het woord, zoals opnieuw Raffaele bijvoorbeeld. Toch had ik ook graag Enzo hier ook weer aan het woord gezien. Nog wel meer dan in deel 1, omdat zijn verhaal door alles interessanter geworden is.

Toch kabbelt dit verhaal meer dan The Young Elites. In The Rose Society gebeurt een heleboel en ook spannende dingen, maar ik had hierbij minder dat ik het echt een goed boek vond. Ik kreeg hier minder hartkloppingen van, al zat ik af en toe nog steeds wel van: Ooooh, als dat maar goed gaat.

Het einde is er wel eentje waarbij ik door wil lezen in het volgende deel, al is het ook geen extreme cliffhanger. Helaas is The midnight star, deel 3, nog niet uit en dus zal ik nu wel moeten wachten.
Ik ben heel benieuwd. Ik vond Champion, het laatste deel in haar andere serie, heel goed eindigen, dus ik heb goede hoop voor deze serie. Maar ik ben echt heel benieuwd.

[bol_product_links block_id=”bol_56cae318c9245_selected-products” products=”9200000041201877″ name=”Rose” sub_id=”” link_color=”003399″ subtitle_color=”000000″ pricetype_color=”000000″ price_color=”CC3300″ deliverytime_color=”009900″ background_color=”FFFFFF” border_color=”D2D2D2″ width=”250″ cols=”1″ show_bol_logo=”undefined” show_price=”1″ show_rating=”1″ show_deliverytime=”1″ link_target=”1″ image_size=”1″ admin_preview=”1″]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge