Recensie: The Ruby Circle

Recensie: The Ruby Circle

Recensie: The Ruby CircleThe ruby circle
Auteur: Richelle Mead
Series: Bloodlines #6
Uitgever: Penguin
Publicatiedatum: 10 februari 2015
Genres: Fantasy, Young Adult
Aantal bladzijdes: 348
Goodreads

Sydney Sage is an Alchemist, one of a group of humans who dabble in magic and serve to bridge the worlds of humans and vampires. They protect vampire secrets—and human lives.

After their secret romance is exposed, Sydney and Adrian find themselves facing the wrath of both the Alchemists and the Moroi in this electrifying conclusion to Richelle Mead’s New York Times bestselling Bloodlines series.

When the life of someone they both love is put on the line, Sydney risks everything to hunt down a deadly former nemesis. Meanwhile, Adrian becomes enmeshed in a puzzle that could hold the key to a shocking secret about spirit magic, a secret that could shake the entire Moroi world.

Ik had hoge verwachtingen van het laatste deel in één van mijn favoriete series, maar het boek viel me helaas best wel tegen. Ik vond dat het hele boek vrij vlak was en dat er niet echt veel gebeurde. Op sommige plekken heb ik me er echt doorheen moeten worstelen.

Dit deel wordt verteld vanuit Sydney en vanuit Adrian, net als deel 4 en 5. Meestal vind ik dat geen probleem, maar in dit boek was het af en toe verwarrend. Soms had ik geen idee of ik nu in Sydneys of Adrians hoofd zat, al had ik dat in deel 4 en 5 ook wel. Ik snap waarom Richelle Mead voor deze vorm gekozen heeft, maar ik denk dat ik het leuker gevonden had als ze alleen vanuit Sydney was blijven schrijven. Net zoals ze deed bij Vampire Academy met Rose.

Er zaten meerdere plotwendingen in, onverwacht en verwacht. Maar eentje had ik echt niet aan zien komen: een zeer onverwachte familieband. Toen ik op dat punt was, keek ik met open mond naar mijn boek en stamelde ik: ‘Wat?! WAT?’ Erg genant, omdat dat in de bus was. Die andere mensen zullen wel gedacht hebben.
Het einde was trouwens redelijk voorspelbaar en misschien zelfs een beetje saai, maar als serie-einde was het goed.

Wat ik leuk vind, is dat ik eigenlijk nooit aan deze serie hadden willen beginnen, omdat ik Sydney zo’n stom mens vond. Gelukkig heb ik me daar overheen gezet, omdat het niet terecht is. Sydney is juist hardstikke leuk. En Adrian, ach… laten we Adrian één van mijn grootste bookcrushes noemen. Ik vind hem te leuk en dat vind ik nog steeds.

Net als dat ik de covers nog steeds niets vind, maar ik houd ook echt niet van dit soort voorkanten.
Een ietwat teleurstellend boek, maar desondanks was het einde toch wel fijn. Als je de serie gelezen hebt, moet je ook gewoon dit deel lezen. Niet alle laatste delen kunnen even sterk zijn natuurlijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge