Recensie: Zijderups

Recensie: Zijderups

Recensie: ZijderupsDe zijderups
Auteur: Robert Galbraith
Series: Cormoran Strike #2
Uitgever: Boekerij
Publicatiedatum: 13 oktober 2014
Genres: Detective
Aantal bladzijdes: 542
Goodreads

Cormoran Strike wordt ingehuurd wanneer schrijver Owen Quine vermist wordt. Zijn vrouw schakelt de detective in. Quine is wel vaker weg, maar deze keer is het anders, omdat het te lang duurt.

Strike komt heel snel achter dat de verdwijning alles te maken heeft met Quines laatste manuscript dat vooral bestaat uit onthullende portretten van bijna iedereen die de man kent. Het zou rampzalig zijn als het ooit gepubliceerd wordt. Niet veel later vindt Strike de schrijver, maar het is niet precies zoals hij verwacht had om hem aan te treffen: Dood.

De omstandigheden van zijn dood zijn zeer vreemd en geven een verontrustend kijkje in de geest van de dader. Strike en Robin moeten alles op alles zetten om de moordenaar te vinden.

Zijderups is het tweede boek van J.K. Rowling onder het psuedoniem Robert Galbraith en over detective Cormoran Strike. Ik vond Koekoeksjong ijzersterk, vooral door de verrassingen in het boek. Daarom was ik ook behoorlijk nieuwsgierig naar dit boek.
Het boek is behoorlijk aan de dikke kant, maar tijdens het lezen merk je dat totaal niet, want je vliegt door het boek heen en dat is te danken aan de schrijfstijl. Die is vlot en houdt je nieuwsgierig. Waarschijnlijk zou een drol beschrijven in deze schrijfstijl nog boeiend zijn.

In deel 2 worden de personages verder uitgediept dan in deel 1, maar dat gebeurt zonder dat het het complete verhaal daarvoor in de war gooit. Meer informatie wordt in kleine, subtiele stukjes vermeld en dat vind ik dus echt briljant gedaan. Dat wil ik ook kunnen! De personages worden levendig beschreven – maar ik had niet anders verwacht – en je begint met ze mee te leven. Ik vind vooral Strikes assistente Robin een leuk personage.

Er zitten in het boek wel wat onverwachte dingen, want de kans is groot dat het niet de dader is die je voor ogen hebt en dat is iets dat ik heel belangrijk vind bij een thriller: Het onverwachte. Dat vind ik altijd belangrijk, maar bij een thriller nog meer.

Het boek wordt voor het grootste deel vanuit Strike vertelt, maar af en toe wordt er ineens gewisseld van personage en is Robin even aan het woord. Persoonlijk vind ik dat een beetje verwarrend en vooral als het in dezelfde alinea gebeurt zonder dat er een naam of iets boven staat. Je moet daardoor je aandacht goed bij het boek houden, want als je ook maar even afgeleid bent, snap je er niets meer van.

Ik vond deel 1 wel beter dan deel 2, maar alsnog is het een absolute aanrader als je van thrillers en detectives houdt. Het boek is los te lezen, maar ik denk dat het leuker is als je eerst deel 1 gelezen hebt, omdat je de personages en hun achtergronden dan beter kent. Daarnaast wordt er af en toe verwezen naar deel 1.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge