Recensie: Zwartspreuk

Recensie: Zwartspreuk

Recensie: ZwartspreukZwartspreuk / Spellcaster
ISBN: 9789402700534
Auteur: Claudia Gray
Series: Spellcaster #1
Uitgever: HarperCollins Holland
Publicatiedatum: 26 september 2017
Genres: Fantasy, Young Adult
Aantal bladzijdes: 384
Goodreads

Nadia stamt af van heksen. Maar wanneer haar moeder van de ene op de andere dag vertrekt, laat ze niet alleen een ontredderd gezin achter, maar ook een dochter die ze nog maar half heeft ingewijd in de magie. Om een nieuwe start te maken, gaan Nadia en haar vader verhuizen, maar zodra ze hun nieuwe woonplaats in rijden, voelt ze dat er iets mis is. Ze komt erachter dat er duistere krachten aan het werk zijn, maar hoe kan zij er in haar eentje iets aan doen? Dan krijgt ze gelukkig hulp van een knappe, geheimzinnige jongen...

New York Times bestsellerauteur Claudia Gray heeft met haar eigen magische pen en rijke fantasie weer een geweldig boek geschreven, boordevol magie, mysterie en een romantische liefde. Voor fans van De Graces van Laure Eve.

Zwartspreuk is het vierde boek dat ik las van Claudia Gray en ik was wel benieuwd. Haar Firebird trilogie vond ik qua onderwerp heel erg tof, de schrijfstijl vond ik wat minder. Niet dat het slecht was, maar ik vond het vooral erg vertellend en voelde maar weinig bij de hoofdpersoon. Zou het in Zwartspreuk ook zo zijn?

En helaas was dat inderdaad zo. Vooral in het begin had ik er moeite om in te komen en kwam ik er niet verder. Ik heb overwogen om hem aan de kant te leggen, omdat ik het begin zo traag vond. Het duurde ook bijna honderd bladzijdes voor ik het een beetje boeiend begon te vinden en dat is best lang als het boek 350 pagina’s heeft. Erg jammer dat er vooral veel gebruik gemaakt is van tell in plaats van show. Want ‘ik keek boos’ roept nu eenmaal veel minder emotie op dan ‘ik stampvoette en gebaarde met gebalde vuisten’.

Gelukkig werd het wel beter en was er een bepaald punt waarbij ik toch wel graag door wilde lezen, omdat ik wilde weten hoe het af zou lopen met alle personages. Vooral het einde vond ik spannend en maakte wel nieuwsgierig. Echt onverwachte plotwendingen zaten er niet in, vond ik, maar het onderwerp was leuk.

Het verhaal wordt verteld vanuit Nadia in de derde persoon, maar er komen ook personages als Mateo en Verlaine aan het woord en nog wel meer. Zelf vind ik dit nooit zo prettig lezen, want ik heb liever dat meteen vanaf het begin het tweede personage aan het woord komt en in een nieuw hoofdstuk. En het liefste niet meer dan twee. Voor mijn gevoel heb ik Nadia dan ook niet echt leren kenne, ook al zie je het meeste uit haar. Dit kan ook liggen aan de derde persoon, want bij de ik-vorm zit je altijd toch net even wat dichter op de huid van een personage.

Zwartspreuk is het eerste deel in de Spellcaster-trilogie en het einde maakt wel nieuwsgierig, want ik weet wel zeker dat Nadia nog lang niet uit de problemen is, ook al lijkt het na dit eerste deel wel zo. Maar er zijn nog teveel niet-afgewerkte draadjes en ik heb nog teveel vragen. Ik ben ook benieuwd naar het tweede deel.

Zwartspreuk is geen bijster bijzonder of schokkend Young Adult-verhaal, maar wel eentje die gewoon lekker weglas uiteindelijk. Het verhaal moet het dan toch van het onderwerp hebben, want dat vind ik wel boeiend. Misschien omdat ik heel weinig van heksen weet. Mede door het onderwerp krijgt het boek dan ook drieënhalve ster.

Zwartspreuk kreeg ik als recensie-exemplaar van HarperCollins. Bedankt! Uiteraard heeft dit mijn mening niet beïnvloed.

Eén gedachte over “Recensie: Zwartspreuk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge