Recensie: Zwijgen is goudvis

Recensie: Zwijgen is goudvis

Zwijgen is Goudvis / Silence is goldfish
ISBN: 9789024570492
Auteur: Annabel Pitcher
Uitgever: Luitingh-Sijthoff
Publicatiedatum: 2016
Aantal bladzijdes: 376
Goodreads

Na Mijn zus woont op de schoorsteenmantel en Onder de ketchupwolken, dat in 2015 de Gouden Lijst won, is er nu Annabel Pitchers derde YA-roman. Perfect voor fans die ook genoten van Gayle Forman, Ava Dellaira en Meg Rosoff. Zwijgen is goudvis is het meeslepende en hartverscheurende verhaal over een meisje dat niets liever wil dan haar plek in de wereld vinden. Wanneer ze een blog van haar vader onder ogen krijgt, staat haar wereld op z'n kop. Dat iedereen liegt en de wereld voor de gek houdt, is erg. Maar nog erger is de waarheid. Alle 617 woorden in de blog raken haar recht in het hart. En ze zijn stuk voor stuk waar...

Een hele tijd geleden had ik Zwijgen is goudvis in een aanbiedingscatalogus van Luitingh-Sijthoff zien staan. Het vorige boek van Annabel Pitcher, Onder de ketchupwolken, was destijds een positieve verrassing geweest. En dus raakte ik naar dit boek ook benieuwd. Ik nam het boek mee toen ik het op een druilige middag uit de kast in de winkel trok. Wat vond ik van Zwijgen is goudvis?

Zwijgen is goudvis vond ik behoorlijk anders dan Onder de ketchupwolken. Dat boek wordt verteld door middel van brieven, in dit boek zie je het hele boek uit de ogen van Tess, een vijftienjarig meisje die een schokkende ontdekking doet. Daardoor voelt ze zich nog meer een buitenbeentje dan ze altijd al was.

Dat merk je ook goed in het verhaal en hoe Tess het vertelt. Je merkt dat ze nergens bij hoort en dat herken ik wel, want dat gevoel heb ik ook al zo lang als ik me kan herinneren.

En dan denkt Tess dat ze ergens bij hoort, maar dan blijkt het een vooropgezet plan te zijn om haar te kwetsen. Ook dat is helaas heel herkenbaar.

Ik vond het mooi beschreven van Annabel Pitcher en ook wel goed, want ik kon me wel inleven in Tess. Ik voelde wel wat zij voelt. Wel is het af en toe iets te vlak, maar dat zal komen omdat ze pas vijftien is. En een vijftienjarige denkt daar waarschijnlijk anders over. Maar de personages vond ik erg geloofwaardig, inclusief minpunten.

Wel moest ik in het begin in het boek komen, moest ik echt wennen aan de schrijfstijl en ging het lezen niet erg hard. Gelukkig kwam ik er nog wel in en toen las ik het bijna in een ruk uit.

Het einde voelde voor mij een beetje afgeraffeld, want aan het einde van Zwijgen is goudvis ging het ineens allemaal heel erg snel. Daar miste ik toch wat meer verdieping bij sommige uitkomsten. Zonde. Voor mijn gevoel had daar nog meer mee gekund.

Ik vind de voorkant erg tof gedaan, met die visjes, maar ook met het blauwgroene. En aan de binnenkant van Zwijgen is goudvis staan allemaal witte goudvisjes op een oranje bladzijde. Andersom was misschien wel leuker geweest. In het boek vind je de visjes ook elke keer terug trouwens. Ik hou er wel van als uitgevers dat soort dingen aan hun boeken toevoegen. 

Ik vond het boek herkenbare punten hebben, zeker voor als je altijd een buitenbeentje bent (geweest). Dat je niet de enige bent en dat het kan veranderen, dat je daardoor niet minder waard bent. Ik vond het een mooi boek met een mooie boodschap en wat mij betreft een aanrader.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge