Ik vind fantasy een interessant genre. Dan bedoel ik niet high fantasy met hobbits en zo. Nee, ik heb het over urbanfantasy. Deels speelt dat in onze wereld, deels in een andere wereld. Meerdere van mijn nanowrimo-novels spelen ook in dit subgenre af. Waaronder een trilogie waar het laatste deel nog genano’t (genanoot? genanot?) van moet worden. En de andere 2 delen moeten nog af. Maar een kniesoor die daarop let. Nee, ik doel op series als His Dark Materials van Pullman en Harry Potter van Rowling.

Ik vind het genre chicklit vermakelijk. Vooral wanneer er een twist aan zit. Natuurlijk krijgen de vrouwelijke hoofdpersoon Elvira en de leuke manspersoon Maikel elkaar, maar voor dat zover is? Draken die verslagen moeten worden en elfen die een kopje kleiner worden gemaakt. Dat klinkt niet als de standaard chicklit, maar dat maakt het nou net zo leuk. Daarom trokken de boeken van Shanna Swendson me ook. Oke, en door de lovende woorden van Josee op het eerste deel. Chicklit in een knapperig, iets te klein fantasyjasje.

Katie Chandler is een saai meisje. Dat vindt ze zelf. Ze woont en werkt in New York. De serie begint wanneer ze bij haar oude baas Mimi werkt. Mimi is een takkewijf. Algauw wordt ze echter verleidt door een aanbod van een ander bedrijf. Daar is haar gewoonheid in haar voordeel.
Zo rolt ze de magische wereld in die nogal ingewikkeld lijkt.

Er zijn 4 delen in deze serie, waarvan de eerste 3 in het Nederlands: De tovenaar op het witte paard (Enchanted Inc.), Op vleugels (Once upon Stilletos) en Als bij toverslag (Damsel under stress).
Het laatste deel – Don’t hex with Texas – is niet vertaald en na dit deel komen er geen verhalen meer. Het genre sloeg helaas niet aan waardoor de uitgever ze niet meer uit wil geven. Het enige dat bij mij niet aanslaat is het papier van de Engelse boeken. Erg onprettig, het lijkt wel krantenpapier!

Huil!! Ze zijn juist zo leuk!

Het Besienderhuis vanaf buiten. Foto komt van hier

Foto van HannahK van een ruimte onderin het huis (geen link van haar of iets)

Het zat al een tijdje in de pijplijn, in de verwachting dat het zou gebeuren. En 26 november was het zover: We (een aantal van de Nijmegen write-ins waar ik al 3 jaar heen ga in november) zouden op bezoek gaan bij Thomas Verbogt die voor 2 maanden in het Besiendershuis zit, geregeld door Josee.

In het Besiendershuis zit elke 2 maanden een culturele Nijmegenaar. Dat kan een beeldend kunstenaar zijn, maar ook een schrijver zoals in de maanden oktober en november. In oktober en november woonde Thomas Verbogt (geboren in Nijmegen, nu woonachtig in Amsterdam) in het Besiendershuis. Hij schrijft romans, toneelstukken, maar ook columns voor De Gelderlander en hij geeft workshops over schrijven en dingen eromheen.

“Ondanks zijn vele literaire tentakels en zijn inmiddels enorme oeuvre is Verbogt ten onrechte relatief onbekend bij het grote publiek,” aldus Nieuw Amsterdam en dat klopt. Ik had tot zeer kort geleden nog nooit gehoord van Thomas Verbogt.

Het was ontzettend boeiend en interessant en volgens mij vond iedereen dat. Iedereen hing geloof ik aan zijn lippen. Hij had toch ook wel dingen die ik nooit zo doe en niet wist of het kon. Bijvoorbeeld: research doen naar waar een verhaal zich afspeelt. Volgens hem is dat niet belangrijk en als jij vindt dat een verhaal zich in Amsterdam af moet spelen, terwijl de geschiedenis Utrecht zegt (en het niet heel belangrijk is voor het verhaal ;)), dan doe je gewoon Amsterdam.

Ook schrijft Thomas nooit chronologisch, maar de stukken waar hij zin in heeft. En soms doe ik dat ook wel, maar ik schrijf zelf liever chronologisch, omdat het anders een zooitje wordt – bij mij dan -. Ook schrijft hij niet uit wat er per hoofdstuk gebeurt, maar kadert een bepaalde scene wel in door te bijvoorbeeld te zeggen dat hij er 3000 woorden aan besteedt en dat doet hij dan ook. 3000 is 3000.
Exact weet ik het niet allemaal meer, maar het was echt heel erg leuk om eens met een echte schrijver – eentje die gepubliceerd is, want wanneer ben je een echte schrijver? – te praten.

Ik ben nu ook zeer benieuwd naar zijn werk en ik heb een boek gereserveerd bij de bieb :). Ook ben ik heel erg benieuwd naar zijn boek dat in mei uit gaat komen door de dingen die hij er over vertelde (en die ik hier niet uit de doeken ga doen).

‘Cause your eyes told the tale of an act of betrayal
I knew that somebody did.

Hij keek naar haar. Hij keek naar haar lachende gezicht, naar haar witte tanden, naar haar donkere haar met krullen. Ze leek zo gelukkig, maar hij wist dat ze verre van gelukkig was. Haar ogen lachten en de lach op haar mond was uiterlijk vertoon. Hij wist het en er was niets dat hij eraan kon doen. Hij kende haar, maar hij had nooit meer met haar gesproken. Niet na die ene dag.

“Meneer Dekker, mag ik even naar de wc?” vroeg hij, terwijl hij naar de kalende docent keek.
De man keek hem nijdig aan en hij verwachtte een nee, maar de man knikte toch dat hij mocht gaan.
Hij stond op en verliet de klas op zijn tenen, zo stil.
De gangen waren verlaten op 1 iemand na. Iemand die knalroze schoenen droeg. Het meisje dat bij hem in de klas zat en Kristy heette. De beste vriendin van Suzy.
“Ik wist het,” fluisterde ze toen hij langs liep. “Ik wist het, maar ik deed alsof ik het niet zag en ik negeerde het.”
“Wat wist je?” vroeg hij, terwijl hij het antwoord wel wist. Niet omdat hij het meisje kende, maar omdat hij het zo voelde.

Ze leek gelukkig en totaal niet meer op dat zielige meisje, de beste vriendin van ‘het depressieve meisje dat genoeg had van het leven’. Het was een jaar geleden, misschien langer en ze deed alsof ze er overheen was, maar hij wist dat ze dat niet was en nooit meer zou zijn. Ze zou nooit meer de oude Kristy worden.
Op dat moment keek ze naar hem en hij schrok. Hij schrok van het oneindige verdriet achter haar lach.

Gebaseerd op het nummer Kristy, are you doing okay van The Offspring.