(Glim)lach!

Ze steekt over, langzaam. Niet dat ze haast hoeft te maken, ze heeft groen licht. Ze kijkt even naar het stoplicht. Geen overstekend poppetje, maar een konijntje. Nijntje. Ze glimlacht haast onzichtbaar.
Ze zou niet moeten lachen, er valt niets om te lachen, maar toch doet ze het. Ze glimlacht. Naar de man die haar passeert en haar verbaasd aankijkt om haar mouwloze topje, haar korte rokje, haar slippers. Naar de vrouw die jaloers naar haar bruine kleurtje kijkt.
Dan voelt ze een windje en een druppel regen trekt haar aandacht. Ze kijkt naar boven en ziet de dreigende wolken die boven haar hoofd hangen. Alsof ze een aanval op haar aan het beramen zijn. Alsof ze het op haar gemunt hebben.
Dan, alsof ze het kon voorspellen, hoort ze een dreigend gerommel en gaan de hemelsluizen open. Kletsnat wordt ze, maar het kan haar niet schelen en ze lacht breed naar de wereld.

Zomer

De zomer is voorbij wanneer de zwaluwen weg zijn. Een zwaluw maakt geen zomer. Wanneer ze naar het zuiden vliegen met zijn allen, is de zomer over. Weg zijn alle zwoele avonden op het terras. Verloren zijn alle nachten, liggend in het gras aan het Meer. Vergeten zijn de zandkorrels tussen je tenen en aan je voeten. Ze vertrekken vannacht.

Morgen is de lucht kil aan je neus, hoor je de vogels niet meer fluiten en wordt je niet langer gewekt door de stralen van de zon. De blaadjes vallen morgen van de bomen en de paraplu’s zijn meer dan ooit nodig. Met zijn honderden bevolken ze de wereld, de straten. De handschoenen en shawls worden uit kasten en lades opgevist, de slippers verdwijnen naar de achtergrond.

De zwaluwen hebben de zomer meegenomen. Een zwaluw maakt geen zomer, maar twee wel.