Het Besienderhuis vanaf buiten. Foto komt van hier

Foto van HannahK van een ruimte onderin het huis (geen link van haar of iets)

Het zat al een tijdje in de pijplijn, in de verwachting dat het zou gebeuren. En 26 november was het zover: We (een aantal van de Nijmegen write-ins waar ik al 3 jaar heen ga in november) zouden op bezoek gaan bij Thomas Verbogt die voor 2 maanden in het Besiendershuis zit, geregeld door Josee.

In het Besiendershuis zit elke 2 maanden een culturele Nijmegenaar. Dat kan een beeldend kunstenaar zijn, maar ook een schrijver zoals in de maanden oktober en november. In oktober en november woonde Thomas Verbogt (geboren in Nijmegen, nu woonachtig in Amsterdam) in het Besiendershuis. Hij schrijft romans, toneelstukken, maar ook columns voor De Gelderlander en hij geeft workshops over schrijven en dingen eromheen.

“Ondanks zijn vele literaire tentakels en zijn inmiddels enorme oeuvre is Verbogt ten onrechte relatief onbekend bij het grote publiek,” aldus Nieuw Amsterdam en dat klopt. Ik had tot zeer kort geleden nog nooit gehoord van Thomas Verbogt.

Het was ontzettend boeiend en interessant en volgens mij vond iedereen dat. Iedereen hing geloof ik aan zijn lippen. Hij had toch ook wel dingen die ik nooit zo doe en niet wist of het kon. Bijvoorbeeld: research doen naar waar een verhaal zich afspeelt. Volgens hem is dat niet belangrijk en als jij vindt dat een verhaal zich in Amsterdam af moet spelen, terwijl de geschiedenis Utrecht zegt (en het niet heel belangrijk is voor het verhaal ;)), dan doe je gewoon Amsterdam.

Ook schrijft Thomas nooit chronologisch, maar de stukken waar hij zin in heeft. En soms doe ik dat ook wel, maar ik schrijf zelf liever chronologisch, omdat het anders een zooitje wordt – bij mij dan -. Ook schrijft hij niet uit wat er per hoofdstuk gebeurt, maar kadert een bepaalde scene wel in door te bijvoorbeeld te zeggen dat hij er 3000 woorden aan besteedt en dat doet hij dan ook. 3000 is 3000.
Exact weet ik het niet allemaal meer, maar het was echt heel erg leuk om eens met een echte schrijver – eentje die gepubliceerd is, want wanneer ben je een echte schrijver? – te praten.

Ik ben nu ook zeer benieuwd naar zijn werk en ik heb een boek gereserveerd bij de bieb :). Ook ben ik heel erg benieuwd naar zijn boek dat in mei uit gaat komen door de dingen die hij er over vertelde (en die ik hier niet uit de doeken ga doen).

Ik kan mezelf als een soort ervaringsdeskundige beschouwen, denk ik. Misschien denk je: arrogante trut, houd je mond.

Maar ik kan wel zeggen dat ik het in alle jaren haalde. Met krap 50.000 woorden in 2005 en nu hopelijk 120.120. We hebben nog een paar dagen te gaan en je kunt veel doen in een paar dagen, heel veel. Je kunt gewoon die 50.000 woorden halen, want hee, opgeven doen we pas om 23:59 op dinsdag 30 november. Als het niet meer kan.

En als dit jaar 1 is dan is het zwaar, heel zwaar. 6 jaar geleden waren 50.000 woorden voor mij veel, heel veel woorden, en dit jaar deed ik het in 11 dagen. (of 9, dat weet ik dus niet meer ;-)). Mijn typsnelheid ging omhoog en tegenwoordig typ ik een kleine 1000 woorden in een halfuur, dus daar heb je ook nog iets aan voor je school, werk of studie.

Wat ik hiermee wil zeggen: Haal je het nu niet, dan doe je volgend jaar weer mee en dan haal je het volgend jaar. Of het jaar erna. En als je op 30 november om 23:59 geen 50.000 woorden hebt, maar wel 30.000, dan heb je er meer dan op 1 november. Dat is minstens zo’n prestatie.

Aan het woord is Belle, het hoofdpersonage van mijn NaNoWriMo-novel (hier te lezen). Ik herken me in Belle en natuurlijk is dat logisch. Ik heb haar bedacht en tot leven gebracht. Ik heb haar van mijn hoofd naar het papier gebracht. Logisch dat ze dingen van mij heeft. Al mijn personages hebben dat, maar toch zijn ze ook zichzelf.

Mijn novel is een mix van complexe familierelaties, een fantasy-element zoals betoverde kikkers en tovenaars, de vriendschap tussen Belle, Naomi en Linsy (haar vriendinnen) en hier en daar maffe dingen. Maar eigenlijk is dit precies zoals mijn novels altijd zijn. Niet alleen tijdens NaNoWriMo. Oke, ik zal in een normale novel Johnny Depp als Jack Sparrow niet gebruiken of George Clooney die bekogeld wordt met piano’s. Maar mijn personages zijn altijd vreemd en nemen het verhaal over.

Daar hoeft het echt geen november voor te zijn. Ik haat het plannen van verhalen – ik kan het echt niet met een planning – , dus vaak heb ik ook geen idee wat het einde word. En dat vind ik leuk. Ik houd van verhalen met een einde dat niet vanaf het begin duidelijk is. Maar misschien is dat ook mijn valkuil, omdat er nogal eens dingen niet kloppen in mijn novels. En ik haat herschrijven.

Ik ga trouwens voor de 120.120 woorden dit jaar in plaats van voor de 50.000. Als je dat al zolang hebt gehaald, dan kom je er doorgaans wel overheen. Zeker als je in 2008 222.222 woorden hebt gehaald. Dan is 120.120 zeker realistisch. Gek? Ik?! Hoe kom je erbij? ;)