Recensie: Rubinrot, de film

Recensie: Rubinrot, de film

MV5BMjE5NjM0MDQwN15BMl5BanBnXkFtZTcwMjY3NzQxOQ@@._V1_SY317_CR5,0,214,317_AL_

Titel: Rubinrot
Jaar van verschijnen: 14 maart 2013 (Germany)
(Oorspronkelijke) taal: Duits (maar ik heb de Engelse film gezien. Is die dan nagesynchroniseerd?)
Cijfer: 6
Als ik een cijfer moest geven voor het feit dat het eigenlijk een boekverfilming is, dan zou het een 4 worden. Maximaal.

“Gwendolyn Shepherd is actually a very normal 16-year-old teen. What’s annoying is that her family definitely has a tad too many secrets. They all have to do with the time-travel gene that is passed down in the family. Everyone is certain that Gwen’s cousin Charlotte has the gene, and so everything is all Charlotte, all the time. Until the day Gwen, out of the clear blue sky, suddenly finds herself in London at the end of the 19th century. She knows right away that she, and not Charlotte, was born to be a time traveler – even if she could certainly do without it. Just as she could do without Charlotte’s arrogant boyfriend Gideon de Villiers, with whom she now has to forge an alliance in order to clear up the biggest secret of her family history. One thing is clear: she will do everything possible to solve the ancient mysteries. What isn’t clear is that one should not fall in love between the times. For that really makes things complicated!”

Bron: IMDB.com

Een boek is een boek en een film is een film. Dat denk ik altijd als ik naar de zoveelste boekverfilmingen ga en ik kan best tegen kleine aanpassingen. Zolang de regisseur zich aan de verhaallijn houdt, vind ik het best. Ik vind de meeste boekverfilmingen eigenlijk ook best leuk, zelfs City of Bones en Vampire Academy. Beide films deden het behoorlijk slecht in de bioscoop, maar ik vond ze allebei wel leuk. Aardige boekverfilmingen die ik heus nog wel tweehonderd keer wil zien. Maar dat is wel met dank aan Jamie Campbell Bower en Robert Sheehan in City of Bones (Jace Wayland en Simon Lewis) en Zoey Deutch en Dominic Sherwood (Rose Hathaway en Christian Ozera). Zonder deze acteurs had ik er vermoedelijk geen ruk aan gevonden.

Eigenlijk kan ik een ding over Rubinrot zeggen: DIT IS NIET OKE! (En Duits vind ik geen mooie taal)
Ik heb de boeken inmiddels drie keer gelezen en zelfs met de gaten in mijn hoofd, zijn er wel wat dingen blijven plakken uit boek 1, 2 en 3. Maar in Rubinrot hebben ze het boek voor het overgrote deel losgelaten. Er zitten scenes in uit boek 2 en zelfs boek 3. Bovendien eindigt de film niet waar het boek eindigt. Het einde van boek 1, zit ergens in het midden. Het begin is ook compleet anders dan in het boek. Wat zeg ik? Het begin van de film gebeurt niet eens in het boek. Ik stoor me niet gauw aan een verfilmd boek, maar bij deze film heb ik best een aantal keer opgekeken, nee grommend tegen mijn beeldscherm.
“Neeee, nu komt de achtervolging! Dit is niet goed! NEEE! ARGH!”

Ook had ik het idee dat de film behoorlijk gehaast was en voor de mensen die alleen de film kijken, kan ik me voorstellen dat het niet zo goed te volgen was. Ze hebben veel te veel in twee uur proberen te stoppen.

De acteurs zijn wel redelijk gecast en vooral Laura Berlin die het nichtje van Gwendolyn speelt. Die speelt de venijnige Charlotte goed – ik hoop dat ze gewoon erg goed kan acteren. ;-). Gwendolyn en Gideon kunnen aardig acteren, maar niet meer dan dat. Ze hebben niets van de magie van de boek-Gwendolyn en -Gideon, dat is zeker. En sinds wanneer heeft Gwendolyns beste vriendin Leslie Hay een getinte huid? Of dat is me totaal ontgaan of dat is eigen interpretatie geweest van de castingdirector.

In augustus komt deel 2, Saphirblau, uit in Duitsland. Ik heb geen idee of hij ook in Nederland in de bioscoop komt. Ik ben bang van niet, want volgens mij is de Edelsteentrilogie hier ook niet echt een hit. Slechter dan deel 1 kan in elk geval bijna niet en ik ben toch een beetje nieuwsgierig of deel 2 een beetje beter is.

Conclusie: De film is oke, maar ook niet meer dan dat. Of zoals de sticker op mijn laptop zegt: “Never judge a book by its movie.” Als je het woord boekverfilming loslaat, kan het misschien nog wel wat zijn, maar dat vind ik toch behoorlijk lastig. 😉 Ik ben nu eenmaal een boekenworm in hart en nieren en geen filmvreter.

Misschien kunnen boeken ook maar beter boeken blijven, omdat het toch nooit zo is zoals in je hoofd. De recensie van het boek vind je hier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge