Volgens Chris Baty – bedenker van National Novel Writing Month – is geen plot hebben helemaal geen probleem. Hoewel ik veel minder plot dan de meesten, kan ik niet zonder een rode draad, denk ik.
Het ziet er echter naar uit dat ik om 00:00 voor het eerst meedoen zonder echt plot. Ik heb een hoofdpersoon, 2 woorden en een beginzin. Dat is het. Niet omdat ik geen inspiratie had voor een plot…nee, dit is plot nummer 3…

Plot 1 wilden de personages toch maar niet, plot 2 is te ingewikkeld voor november. Plot 2 is namelijk het afschrijven van de novels uit 2006 en 2007. Alleen ik realiseerde me vanmorgen dat ik 2006 uit elkaar moet gaan trekken en er 2 delen van moet maken. Anders kan ik er niet aan schrijven. Dat zorgt er dan ook meteen voor dat deze novels samen met het nog niet geschreven deel, geen trilogie, maar een tetralogie gaan vormen. Alleen herschrijven is zo niet handig voor NaNoWriMo. Ik ben zelf nu al de draad kwijt, dus nee, dat doe ik maar niet.

Ik begin lekker met een nieuw verhaal. Alleen wat voor verhaal? Wat ik nu weet:

Woorden: Mist, eiland.

Personage: Sebastian, 18 jaar oud, woont ergens in Nederland.

Beginscene: Een bruiloft van een familielid van Sebastian.

Dat is het. Meer heb ik niet. Oef, dat wordt een taaie novel vrees ik, maar ik laat me graag verrassen door mezelf. Misschien komt er wel een pareltje uit van een novel. Totnutoe vallen al mijn novels mee immers. Oke, ik begon bij de meeste wel met wat meer, maar niet altijd.

Of het echt geen probleem is om zonder echt plot te beginnen kan ik jullie 1 december vertellen…Eerst die 50.000 woorden halen en voor het eerst vrees zelfs ik ervoor

Ik heb meer dan eens een blunder. Van het formaat mug -klein, maar heel irritant- tot olifant -zoiets als uit de bus vallen op Utrecht CS-. Dagelijks heb ik ruzie met mijn voeten en struikel ik erover. Ik loop tegen deuren aan alsof ze er niet zijn, ik laat dingen vallen -gelukkig nog niet op mijn werk-, ik mis net de tram als ik ren. Ik neem nu dus ook de wijze raad van een oud-klasgenoot ter harte: “Er komt zo toch weer een tram?”.

Al dagen heb ik het gevoel alsof ik een rechtse heb gehad van een bokser of van een boze ex. Niets is minder waar, want ik weet niet waarom eten sinds een week een ontzettende pijnlijke bedoening is en niezen en gapen nog nooit zo onmogelijk leek. Het zou kunnen zijn dat ik mijn kaak ontwricht heb in mijn slaap. Of dat ik mezelf ‘s nachts een rechtse heb gegeven. Of dat ik mijn mond iets te ver heb open gedaan. Wat ik wel weet, is dat het zeer pijnlijk is. Dit is misschien niet een echte blunder, maar toch ook weer wel. Ik weet zeker dat ik het zelf heb gedaan en dat ik de tandarts moet bellen. Maar ik durf niet en ik hoop dat het over gaat. Als ik vrijdag nog last heb, ga ik weleens langs…

Hier heb ik toch wel een traantje om gelaten de eerste keer.