24. Sippe Suzie

24. Sippe Suzie

24. Sippe Suzie

De rest van haar vrije donderdag had ze doorgebracht in haar kamer, terwijl ze af en toe naar buiten keek. De pers was verdwenen toen er na een paar uur niets meer gebeurde. Wouter had de plannen van Isa en Alex flink in de war geschopt door thuis te blijven. Ze wilde het niet riskeren.
Nu was het vrijdag en de laatste dag van de week. Daarnaast was de school weer open en Isa werd over een uur verwacht.
Ze keek toe hoe de yoghurt uit het pak gleed en in haar schaaltje terechtkwam. Niet dat het interessant was, maar ze wilde Alex niet aankijken die tegenover haar zat.
De keukendeur vloog open en Isa keek op. Wouter kwam binnen met een glimlach van oor tot oor. Hij had vast goed geslapen.
‘Goedemorgen!’ zei hij opgewekt, te opgewekt. Zijn koude ogen gingen van haar naar Alex en weer terug naar haar toen ze ‘hoi’ zei en hem recht aankeek.
Hij keek terug en ging toen naast zijn broertje zitten die zijn brood interessant vond. Hij had kaas op zijn boterham en Isa vroeg zich af of het de kaas van Jamie was.
‘Ik ben blij dat we nu weer een eigen kamer hebben en dat ik niet meer bij Alex op de kamer hoef. Hij snurkt, weet je dat?’ Wouter keek Isa aan.
‘Hoe moet ik dat weten?’
‘Nou, je slaapt naast hem… Nou ja, je kamer ligt naast die van hem en ik weet zeker dat je zijn gezaag door de muur hoort.’
Isa schudde haar hoofd en keek naar haar yoghurt toen ze zei: ‘Ik hoor niets. De muren zijn dik.’
‘Gelukkig wel. Nu kan ik tenminste ook weer vriendinnetjes meenemen.’ Toen beet Wouter in een appel uit de fruitschaal.
Niet dat Wouter dat gedaan had in de afgelopen twee maanden. Ze wist dat hij haar uitlokte en ze reageerde door lusteloos in haar yoghurt te roeren.
‘Dan springt pa uit zijn vel,’ mompelde Alex en hij nam ook een hap, maar in zijn geval was het zijn brood.
‘Jij hebt ook een tweepersoonsbed toch, Isa?’ vroeg Wouter zodra hij zijn mond leeg had.
Ze nam een hap van de zure substantie en knikte toen.
‘Wel handig, want dan kan je vriendje blijven slapen zonder dat je een matras moet gaan zoeken. Gaat het, Isa?’
‘Ja, het gaat,’ bracht ze er uiteindelijk gesmoord uit. ‘Een stukje muesli.’
Wouter keek naar haar schaaltje yoghurt en naar de stukjes muesli. ‘Hoor je dat spul niet met melk te eten?’
‘Ik eet het liever met yoghurt.’
‘Net als Alex.’ Een klein glimlachje speelde om zijn lippen. ‘Dat is best toevallig, want de meeste mensen die ik ken, eten het met melk. Maar jullie twee eten het allebei met yoghurt.’
‘Dat kan toch, dat is toeval,’ zei Alex schouderophalend.
‘Ik geloof niet zo in toeval. Jij wel, Isa?’
Ze haalde haar schouders op en pakte een appel uit de schaal voor ze over de bank heen klom. ‘Ik moet gaan, ik heb het eerste uur les.’

Isa gooide net haar boeken in haar kluisje toen ze het zag. Ze draaide zich half om, net op tijd om te zien dat Suzie haar kant op kwam en Wouter van de andere kant, samen met nog een paar van zijn vrienden.
Wouter grijnsde en had zijn hoofd omgedraaid. Toen liep hij tegen Suzie aan die haar boeken losliet en omviel. Een van de boeken vloog open en er vlogen blaadjes uit. Er liepen mensen overheen. Sommigen lachten en deden het duidelijk expres, anderen deden het per ongeluk.
Het was dan ook spitsuur in de hal.
Suzie griste bij elkaar wat ze kon vinden, terwijl Wouter een paar meter verderop stil was blijven staan midden in de gang. Mensen bleven staan om te kijken en er vormde zich een steeds grotere groep rondom de arme Suzie. Isa hoorde Wouter keihard lachen en dat dreunde na in haar oren.
‘Je moet ook beter opletten, meisje.’
Opnieuw hoorde ze gegniffel en Isa voelde medelijden met het meisje. Ze sloeg haar kluisje dicht, klaar om Suzie te gaan helpen.
Jamie was sneller en hij raapte snel en efficiënt de papieren bij elkaar voor hij ze aan Suzie overhandigde. Isa raapte een klein glazen traantje op dat bij haar voeten lag. Dat zou ze later wel teruggeven.
Wouter stond nog steeds midden in de gang, maar hij keek met samengeknepen ogen toe hoe Jamie Suzie hielp.
De blonde jongen zei iets tegen Suzie en ging toen rechtop staan. Hij scande de menigte op zoek naar de dader.
‘Wat ben jij voor klootzak? Meisjes omver lopen en ze uitlachen!’ Jamie liep naar de jongen toe en bleef dreigend vlak voor hem staan.
‘Het is maar een onderbouwertje, maak je niet zo druk, vampiertje. Maak je liever druk om je vriendinnetje.’
Jamie greep de kraag van Wouters shirt zo stevig beet dat Isa de stof hoorde kraken.
‘Dan nog doe je dat niet. Of ben je zo’n lafbek die weet dat hij het alleen van kleine meisjes kan winnen?’
Wouters ogen schoten vuur.
‘Het is zonde om straf voor te krijgen en hij is het nablijven niet waard,’ zei Alex opeens naast haar.
Hij was naast haar komen staan, net als Suzie die het boek tegen zich aangeklemd had alsof het haar huisdier was.
‘Klootzak,’ gromde Wouter en Jamie grimaste naar hem, maar hij liet hem los en liep naar de kantine, gevolgd door Alex en Suzie
Isa wilde het drietal volgen, maar Wouter had haar pols vastgepakt en kneep er zo hard in dat de tranen in haar ogen sprongen.
‘Ik zou maar oppassen, Isa. Of wil je dat ik dingen rond ga rondbazuinen ?’ Zijn stem was laag, nauwelijks hoorbaar. De mensen om hen heen waren uitgewaaierd en niemand luisterde meer echt. Wouters vrienden hingen verveeld tegen een paar kluisjes aan.
‘Laat me los, Wouter. Ik heb hier geen zin in,’ zei ze en ze was blij dat haar stem rustig klonk.
Ze had het niet echt verwacht, maar tot haar verrassing liet hij haar los. Ze ging niet naar de kantine, maar schoot de trap op naar het toilet. De toiletten beneden waren nog altijd buiten gebruik.
In één van de hokjes probeerde ze zichzelf weer tot bedaren te brengen en Isa keek naar haar trillende handen die ze in haar zak stopte. Wat als Wouter deed wat hij zei? Hij kon zijn mond voorbij praten en ook al zou het een roddel zijn, er zouden mensen zijn die het geloofden.
Ze voelde iets kouds tussen haar vingers en realiseerde zich toen dat het het glazen waterdruppeltje van Suzie was dat ze nog niet teruggegeven had. Wat was het?
Ze kneep er zachtjes in om te bepalen van welk materiaal het was en het volgende moment stond ze in de gymzaal van haar school. Om haar heen dansten verklede tieners uitbundig.
Dit was een talisman en het was niet die van Suzie.
‘Een glazen druppel van een centimeter of twee.’
Het besef dreunde door. Dit was Jamies talisman. Degene die hij kwijtgeraakt was en die Suzie gestolen had volgens hem. Hij had gelijk: Suzie had hem gestolen.
Ze keek rond. Het was duidelijk dat het de gymzaal van haar middelbare school was. Ze zag de gezichten van haar klasgenoten die om haar heen drentelden. Ze zag haar vriendinnen alleen nergens, maar ze wist zeker dat ze ze er waren. Het gekostumeerde Herfstbal sloeg niemand over. Niemand. Nou ja, misschien alleen de nerds die zichzelf niet los konden scheuren van hun computerscherm.
Het Herfstbal werd elk jaar gehouden op de vrijdag voor Halloween en dit was het bal in de toekomst. In Jamies toekomst.
Niemand leek het vreemd te vinden dat ze hier stond in een spijkerbroek met trui en ook niet dat ze niet verkleed was. Opnieuw keek ze rond en toen zag ze zichzelf op de dansvloer in een citroengeel jurkje, dansend en zoenend met Jamie. De toekomstige Isa kuste Jamie alsof haar leven ervan hing. Dit was duidelijk geen toneelspel of ze was een goede actrice.
Eén van de nepbladeren aan het plafond had losgelaten en landde op haar hoofd. Verbaasd trok ze het van haar hoofd en toen was ze terug in het heden. Er werd op de toiletdeur gebonkt.
Ze had het glazen druppeltje zo stevig vast dat haar knokkels wit waren. Jamies talisman.
‘Zit hier iemand? Ik moet ontzettend nodig plassen en alles is bezet! Hallooooo?’ Een onbekende meisjesstem drong haar Isa’s binnen en toen realiseerde ze zich dat ze meer stemmen hoorde, meer meisjes.
Wat een geluk dat ze in een wc-hokje had gestaan. Wat als het midden in de hal gebeurd was? Isa moest misschien geen talismannen meer aanraken. ‘Hallo?’ gilde het meisje nog een keer. ‘Als je niet binnen tien seconden die deur opendoet… tien, negen, acht, zeven.’
Isa liet het druppeltje in haar zak glijden, pakte haar rugzak en trok de deur zo ruw open dat het meisje op haar hoge barbieroze hakken bijna omviel. Isa kende haar niet.
‘Zes, vijf, vier…’
‘Ga je gang.’
Toen liep ze naar de wastafels waar nog twee meisjes stonden die ze ook niet kende. Een van de meisjes keek haar met een arrogante blik aan, maar zei niets. Ook niet toen Isa haar handen waste en daarna aan haar broek afveegde. Toen stapte ze de gang op.
‘Isa! Waar was je?’
Ze keek op, recht in Jamies bezorgde blauwe ogen. Ze slikte, omdat ze aan de tijdreis dacht. Toen dook Alex achter hem op en zijn ogen gloeiden gevaarlijk.
‘In Jamies toekomst,’ zei ze, terwijl ze de hand van de acteur pakte en het druppeltje erin liet vallen. ‘Alweer.’
Hij keek verbaasd aan en ze zag de vraag in zijn ogen. Hoe kom jij hieraan? Leken ze te vragen.
‘Het rolde uit Suzies tas,’ zei ze schouderophalend. ‘Je had dus gelijk.’
Hij grijnsde en liet het ding toen in zijn zak glijden. ‘Ik heb altijd gelijk. Het is fijn dat ik hem terug heb, dit bespaart me een hoop gedoe. Ze zijn niet vriendelijk als je je talisman kwijt bent.’
‘Isa, Jamie, Alexander!’ Een scherpe, vrouwelijke stem klonk achter hen.
Mevrouw Van Lent, hun tekenlerares, stond achter hen en keek boos naar het drietal.
‘Horen jullie niet in lokaal 231 te zijn op dit moment? Volgens mij hebben jullie tekenles.’
Isa wist dat deze lerares een ontzettende hekel had aan laatkomers.
‘Sorry, mevrouw. Isa voelde zich niet lekker.’ Jamie probeerde te flirten met de vrouw, maar ze leek immuun te zijn en keek Isa fronsend aan.
‘Is dat zo? Wat scheelt eraan?’
‘Ze is ongesteld,’ deed Alex een duit in het zakje.
Dankjewel!
Mevrouw Van Lent trok haar wenkbrauwen op, snifte even en haalde een zakdoek uit haar zak.
‘Nu hebben jullie tekenen in elk geval.’ Ze draaide zich om en begon terug te lopen naar het lokaal. Het drietal volgde haar.
‘Zullen we er vandoor gaan?’ fluisterde Alex die in het midden liep.
Ze schudde haar hoofd.
‘Ben je daar te braaf voor, Hart?’ vroeg Alex toen spottend en even leek hij zo op Wouter dat ze huiverde. Ze vergat vaak dat het een tweeling was, omdat Alex zoveel aardiger was dan Wouter.
‘Nee, ik heb gewoon geen zin om er nu vandoor te gaan.’
De rest van de klas was er al en tot haar verbazing was het rustig. Er zaten een paar meisjes op tafels. Mevrouw Van Lent maakte er een opmerking over voor ze naar haar bureau voorin marcheerde.
Toen het drietal door de deur stapte, verstomden alle gesprekken en iedereen keek in hun richting.
‘Als dat ons nieuwe triootje niet is,’ sneerde een klasgenoot.
‘Kop dicht, Parker!’ siste Alex wat hem een boze blik van de lerares opleverde.
De enige plekken die nog vrij waren, waren de drie voorste tafels in de middelste rij. Niemand wilde daar zitten, zelfs Isa niet en dit was haar lievelingsvak.
Isa ging aan één van de lege tafels zitten en zette haar tas tegen de poot. Alex ging naast haar zitten en Jamie pikte het plekje achter Isa in, naast Caroline. Die werd spontaan rood toen Jamie een sexy lachje tevoorschijn toverde en ‘hoi’ zei. Caroline was geen populaire leerling en de meeste mensen vergaten vaak dat ze bestond, maar Isa had weleens een Biologie-project met het meisje gedaan en ze was vriendelijk geweest. Het meisje was aardig geweest, gewoon aardig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge