Bookhaul juli

Bookhaul juli

Ook al is het geen juli meer, ik wil toch nog even mijn bijzondere haul showen. Vooral het verhaal achter een deel van de boeken. Sommige mensen zullen het al gelezen hebben, anderen nog niet. Na deze blog heeft iedereen het gelezen. Ik had verwacht dat er eigenlijk maar weinig boeken bij zouden komen deze maand, maar dat werden er toch een stuk meer dan verwacht.

Toen ik hoorde dat er De mime-orde eindelijk in het Nederlands uit was, wilde ik hem beslist hebben. Ik had Het Bottenseizoen gelezen en die vond ik heel erg goed, dus ik was benieuwd of deel 2 minstens zo goed is (ik ben er in bezig, maar totnutoe vind ik hem goed). De nieuwe Geek girl wilde ik ook hebben, want ik vind de boeken over Harriet zo heerlijk luchtig en lekker weglezen. Zin is een recensie-exemplaar.

Met dit stapeltje is niet zoveel raars aan de hand, maar achter de andere boeken zit een verhaaltje.


Iedereen grapt weleens wat hij doet als hij duizend euro op straat vindt. Breng je dat naar de politie of hou je het zelf en denk je: eigen schuld, had je maar beter op moeten letten? Ik riep altijd: ik ga naar de politie, wetende dat zoiets toch nooit in je leven gebeurt. Wie verliest er nu zoveel geld? En ik ben niet iemand die vaak geld vindt. Überhaupt iets vindt. Zelfs de keren dat ik knikkers vond, zijn op een hand te tellen. En geld vind ik al helemaal nooit. Ik heb een keer vijf euro gevonden, maar daar dook de eigenaar enkele minuten later van op.

Een paar weken geleden veranderde dat tijdens mijn werk. Ik wilde wegfietsen in een straat waar ik zojuist post bezorgd had (eigenlijk in drie straten) en ik zag wat liggen op de grond. Is dat wat het lijkt?Lag daar nou…? Zag ik daar nou…? Zijn dat … nou briefjes van vijftig?
Ik zag het goed: er dwarrelden briefjes van vijftig euro op straat. Echt geld, geen nepgeld. De eerste gedachte: Ik moet het geld oprapen voor het wegwaait. Ik heb me toch een partij onhandig staan doen met mijn fiets (die nog behoorlijk vol zat, omdat ik nog niet eens op de helft van mijn postwijk was), maar uiteindelijk had ik alle briefjes – inclusief portemonnee – verzameld en toen dacht ik: Wat nu? Bijna meteen dacht ik: Ik moet ermee naar de politie. Maar wat als de politie het zelf houdt?’ Gelukkig deden ze dat niet en meldde de eigenaar zich al een uur later.

Waarschijnlijk was die zich rotgeschrokken, want in de portemonnee bleek maar liefst zevenhonderd euro te zitten! Jep, ze-ven-hon-derd euro. Zelf dacht ik zo’n vierhonderd en ik was wel eventjes in shock toen de politie het voor mijn neus uit ging tellen (Dit moesten ze voor mijn neus doen, zodat ik eventueel kon getuigen hoeveel geld erin zat). Gek genoeg heb ik geen moment gedacht: ik hou het. Geen moment. Blijkbaar ben ik toch wel eerlijk. En hopelijk levert het me bonuspunten voor mijn karma op. Als ik ooit iets verlies, hoop ik ook dat mensen zo eerlijk zijn om het terug te brengen. 

Ik kreeg een vindersloon en daar kocht ik (een deel van) bovenstaande boeken van. Ook leverde ik mijn volle Waterstone’s stempelkaart ter waarde van vijftien euro in en toen had ik 1 boek van deze stapel gratis. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge