DIY: Waar ik (niet) blog

DIY: Waar ik (niet) blog

Een aantal jaren geleden kreeg ik in mijn hoofd dat ik een groot bureau wilde. Drie meter leek me wel wat. Ruimte had ik toch genoeg (toen nog wel). Alleen moet je over spaanplaat geen vloeistof laten vallen. Dan lijkt het op een enge ziekte met grote bruine plekken.


Het hele bureau en mijn muur, behangen met tijdschriften en ervoor staat een kaartenrek dat je niet goed ziet. En ja, twee computers waarvan eentje met pensioen is.

Ik was mijn bureaus al een paar jaar zat. Foto’s kon ik bijvoorbeeld niet op mijn bureau maken, want dan had ik een lelijke ondergrond. Alleen een bureau van drie meter is niet goedkoop en twee van ieder anderhalve meter ook niet. Toen kwam ik op het geweldige idee om zelf een bureau in elkaar te knutselen. Ik heb zelf een soort van linkerhanden, dus het ging nog een hele klus worden en ik had geen idee hoe ik in vredesnaam poten kon maken. Ik heb schragen overwogen, maar uiteindelijk kwam mijn moeder met het idee: Het hergebruiken van de poten onder mijn oude bureau. Die waren immers nog goed, alleen de twee bladen niet meer.

Ik offerde mijn koningsdag – ik kan er niet aan wennen, koninginnedag klinkt echt beter – op en viel de mensen bij een niet nader te noemen doe-het-zelfzaak lastig. Na twee uur schroeven bleek dat er grotere schroeven nodig waren, dus kreeg de doe-het-zelfzaak wederom een bezoekje. Gelukkig waren het dit keer de goede schroeven, want anders weet ik niet wat ik gedaan zou hebben…
Ik smeet na het schroeven, boren en zagen beits in de kleur lei op het bureau en liet het drogen.

Ik besloot ook om mijn kamerindeling maar meteen om te gooien, omdat ik al jaren mijn bureau in het donkerste hoekje van mijn kamer had en dat is niet zo handig. Nu zit ik bij het raam en ik heb meteen veel meer licht. Heerlijk! Het bevalt me nu al.
Alleen Pluis vindt het maar vreemd, die komt steeds binnen en snapt er he-le-maal niets van.

In elk geval: Ik blog vanaf nu aan de bovenstaande bureaus. Misschien is het ook een motivatie om weer vaker mijn desktop aan te zetten, want een scherm van eenentwintig inch is toch echt fijner dan eentje van dertien inch. Ik ben er erg tevreden mee, zeker met die twee linkerhanden van mij. Hopelijk gaat dit weer een aantal jaar mee.

Het zijn trouwens twee bureaus van ieder 70 centimeter breed en 1.20 m lang. Ik kan ze in een vierkant zetten, maar ook naast elkaar tegen de muur. Ik wilde iets dat flexibel is en waarmee je meer kanten op kan.


Dit is de echte kleur en ik denk dat ik het mooi vind. Schroeven zijn bewust er zo in geschroefd trouwens.

Hier staan alle foto’s.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge