Pinkpop: Vrijdag

Pinkpop: Vrijdag

Al maanden keek ik uit naar dit weekend. In februari kocht ik een ticket om op 10, 11 en 12 juni in Landgraaf te zijn om bands als Bastille, Nothing But Thieves en All Time Low te zien. Ik was ook heel benieuwd naar een aantal namen.

Hoe laat gaan we nou?
Op donderdagavond vertrok ik richting het zuiden, zodat Mariëlle en ik lekker op tijd konden vertrekken naar Landgraaf. In de Pinkpop-groepsapp (we gingen samen met nog drie anderen) was tot op het laatste moment niet helemaal duidelijk hoe laat we nou af zouden spreken, maar uiteindelijk werd het rond acht uur weg. Dus dat betekende om zeven uur opstaan.

Ontbijten bij IKEA en mede-festivalgangers spotten
Mariëlle en ik besloten om te ontbijten bij de IKEA in Eindhoven. Eigenlijk zouden we met nog iemand gaan ontbijten, maar diegene zei op het laatste moment, dus gingen we met zijn tweeën. Gelukkig ook gezellig.

Bij een benzinepomp zouden we de rest tegenkomen (die uit een ander deel van het land kwam), maar wij waren nogal vroeg. In de tijd dat we bij de benzinepomp stonden, konden we dus mede-festivalgangers spotten. Er kwamen er best een aantal langs.

Rondje Landgraaf en de camping
De reis verliep verder prima, al kregen we een gratis extra rondje Landgraaf voor we op het festival terrein konden parkeren. De rij voor de ingang was lang, maar gelukkig was er schaduw. Daarna was het tijd om al onze spullen het terrein over te slepen. Iets waar ik uiteraard erg blij van werd. Ik werd nog blijer om het feit dat het in Limburg lekker heuvelachtig is. Not.

Met het opzetten van de tent liep ik vooral in de weg, maar op zich stond die tent behoorlijk snel. Met een heleboel hulp, dat dan wel. We zaten in elk geval lekker dichtbij het bos en – voor mij belangrijk – het pad. Ik zag mezelf al over scheerlijnen vallen, maar tot mijn verrassing ben ik maar één keer bijna gevallen over eentje, verder niet.

Want ik ben nog niet oud genoeg om te drinken stiekem 😉 

Bastille
Na best een tijd rond te hebben gehangen, de tent te hebben ingeruimd en de polsbandjes te hebben gehaald, besloten Mariëlle en ik dat het tijd was om naar het terrein te gaan. We wilden graag Bastille zien namelijk. Vooral ik.

Bastille was best oké, maar het publiek was een beetje tam. Alleen bij Pompeii leek het publiek meer los te komen, maar dat was dan ook het einde van de show zo ongeveer. Het was best aardig, maar voor mij helaas minder goed dan verwacht.

 

Bear’s Den
Na Bastille gingen we door naar Bear’s Den. Ik ken de groep wel, maar niet echt goed. Ik heb een liedje van ze in mijn playlist staan, maar dat is het dan ook wel. Ze wisten me live te verrassen, want ze hadden echt een toffe show. Misschien moet ik ze toch eens vaker luisteren dan.

Het is op zich ook best goede schrijfmuziek namelijk. Vooral bij rustigere scenes, want de muziek is redelijk rustig. Al vond ik dat live wel meevallen en vond ik de show niet heel rustig. Maar dat had misschien ook te maken met het feit dat het in een tent was.

Met het hoofd van een onbekende meneer op de hoofd.

Major Lazer
Ook Major Lazer was voor mij een verrassing. Nu ken ik maar een liedje van de radio en had ik geen idee wat ik verder met deze act moest, maar het was verrassend tof. Iedereen deed ook mee en heel veel mensen stonden te dansen. Het was dan ook wel echt dansbare muziek waarbij je eigenlijk wel moet dansen.

De Kalm Aan Laan

Red Hot Chili Peppers
De echte headliner van vrijdag waren de Red Hot Chili Peppers en ik hoorde eigenlijk alleen maar goede verhalen over deze groep live. Dus ik dacht: dit kan niet misgaan. Nou, dus wel. Ik vond de show behoorlijk saai en ze speelden heel veel nummers die ik niet kende. Voor mij was dit wel de grootste teleurstelling van de vrijdag – en van heel Pinkpop.

Spelen kunnen ze absoluut, ook live, maar dat was het dan ook. Ik miste liedjes die ik mee kon zingen. En ook de interactie met het publiek vond ik wat magertjes. Zonde. Ze hebben mijn verwachting dus absoluut niet waar gemaakt.

De terugweg naar de camping leek wel tien kilometer lang te zijn en mijn voeten waren ook dankbaar toen ik op mijn luchtbed lag. Alleen bij de gedachte aan nog twee dagen kon ik wel jammeren van de pijn. Vorig jaar had ik na één dag heel veel kramp in mijn kuiten, dus ik was dit jaar een beetje bang dat het vandaag weer het geval zou zijn.

Morgen deel 2 van dit verslag online en dan weet je dus ook of ik kramp had of dit jaar geluk had. Ik heb getwijfeld om het in een keer te doen, maar dan werd het wel echt een gigantisch verslag. Dus dan maar per dag een blog. Foto’s zijn trouwens gemaakt door Mariëlle en mij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge