Pinkpop: Zondag

Pinkpop: Zondag

Zondag was het eerste dat ik dacht toen ik mijn ogen opensloeg: shit, shit, shit! Regent het nou? Het was dan wel voorspeld, maar er worden wel meer dingen voorspelt die niet altijd goed zijn. Maar helaas was dat zondag wel het geval. In de tent klonk het erger dan het was en tegen de tijd dat we de tent af gingen breken, was het gelukkig weer droog. Blijkbaar vonden twee slakken dat we niet zonder ze konden en bleven die hangen in onze tent. Heerlijk, vooral omdat het naaktslakken waren. Brr.

Hoi tent.

De tent was niet helemaal waterdicht en klam, dus we hadden geluk dat het pas op zondag ging regenen. Anders hadden we waarschijnlijk natte spullen gehad. Nu was dat niet het geval, omdat we toch af gingen breken. De tent werd weggegooid nadat we onze spullen in de auto gegooid hadden. Het terrein aflopen met opnieuw bagage was helaas nog net zo zwaar als vrijdag. Onderweg zagen we dat meer mensen hun spullen in gingen pakken om die avond te vertrekken.

Ook vandaag ontbeten we op camping B, maar dit keer ging ik voor twee croissants en geen hamburger. Camping B was door de regen een nog grotere modderpoel geworden dan die van ons en stiekem had ik wel een beetje medelijden met de mensen hier.

Walking On Cars
Walking On Cars was de eerste act die op het programma stond deze zondag. Toevallig had ik deze groep echt twee weken voor Pinkpop ontdekt en dus besloot ik: Ik moet dit concert zien. We kwamen bijna front row terecht en besloten dat de zanger echt heel leuk was. En dat het een goede band is.
Ze komen net als Kodaline en The Script uit Ierland en passen ook wel een beetje in datzelfde genre. Vooral Speeding Cars vond ik erg tof.

Ponchohip
Het was al een tijd droog, maar we waren de tent waar Walking On Cars speelde amper uit of het begon te hozen. En dan ook echt te hozen. Poncho’s werden uit tassen getrokken, mensen doken de tent weer in. Uiteindelijk besloten we om toch maar te gaan lopen. Op de plein aan het begin stond nogal een plas en de rest van het terrein was ook verzopen. Langzaam werd het grasveld een modderveld.

Regen? Welke regen?

All Time Low
All Time Low was de tweede op het lijstje van artiesten die ik echt wilde zien. Ik ken wel wat nummers, maar ik zou mezelf geen superfan willen noemen. Veel kon ik dan ook niet meezingen, maar ik vond dat All Time Low er een leuke show van maakte.
En de band verzamelde tijdens het optreden van een uur maar liefst vier bh’s. Dan denk ik alleen maar: waarom zou je een band je bh geven? Dat zou ik nog niet doen als ik superfan was.

Bij het nummer Time Bomb heb ik mee staan springen, want ik hou van dat nummer. Dat is het enige nummer dat ik mee kan zingen. Ik vond het ook erg tof dat ze een aantal fans het podium optrokken om mee te dansen. Een enkeling mocht zelfs een stukje meespelen op de gitaar.
Tijdens dit optreden ging het trouwens opnieuw regenen, maar niemand leek er echt iets om te geven. Ook kwamen we 3FM-dj’s Frank en Sander tegen bij dit optreden wat best grappig was. Vooral omdat niemand echt naar ze toe ging. Of niemand herkende ze of niemand vond het boeiend genoeg.

Modderpop
Na de regen was het terrein officieel een modderbak geworden en doopte ik het om in Modderpop. Iedereen moest voorzichtig lopen om niet op zijn snufferd te gaan. Ik ga op normaal gras al op mijn bek.
Mijn hele broek en schoenen zaten onder de modder en ik was blij dat ik niet mijn gympies aan had, maar mijn Doc Martens. Mijn gympen waren gegarandeerd doorweekt en megavies geweest. Dat had ik er waarschijnlijk ook niet meer vanaf gekregen.

Kygo en Bring Me The Horizon
We keken een stukje Kygo op Mainstage om vervolgens terug te gaan naar 3FM-stage waar de Britse rockband Bring Me The Horizon op zou treden. Ik wist dat het nogal ruige muziek was en het publiek om ons heen was ook een beetje ruig, dus ik hield mijn hart vast. Maar gelukkig viel het op zich mee.

Ik ken niet heel veel van Bring Me The Horizon, maar met de nummers die ik wel kende, heb ik nogal hard mee mee staan schreeuwen en springen. Ook vroeg zanger Oliver Sykes meerdere keren om een mosh pit en wilde dat we onze middelvingers naar hem opstaken. Iets dat het publiek nogal gretig deed. Je mag niet elke dag legaal je middelvinger naar iemand opsteken zonder dat hij of zij kwaad wordt. Vooral bij True Friends, Throne en Drown heb ik hard mee staan zingen en springen. Ik vond ook deze band echt heel tof live.

 

Weg bij Paul
Ook bekeken we het optreden van Skunk Anansie vanonder onze poncho’s, want regen. Ik vond dit optreden ook goed, maar verder heb ik niets met deze band. Eigenlijk was ik er nu wel klaar mee, maar iedereen was toch wel benieuwd naar Paul McCartney. Want hoeveel mensen kunnen zeggen dat ze de ex-Beatle live gezien hebben?
Mijn voeten waren het er niet mee eens en uiteindelijk gingen we na twintig minuten al weg bij Paul, omdat we er weinig aan vonden.

Modderplaats
Op de parkeerplaats bleek ook dat het een modderpoel geworden was en verschillende mensen zaten vast met de auto. Wij liepen verkeerd en stonden op de verkeerde parkeerplaats naar Mariellës auto te zoeken. Dus we konden weer naar beneden glijden. Ik was nogal bang dat ik zo vallen met mijn lijf in de modder, maar godzijdank gebeurde dat niet.
Misschien met dank aan het lichtje op mijn telefoon. Uiteindelijk vonden we de auto gelukkig. En ook kwamen wij niet vast te zitten op de puinhoopparkeerplaats. Mijn schoenen stopte ik in een vuilniszak en dus had ik de rest van de autorit blote voeten.

Terug naar huis, midden in de nacht

De clichés van een festival zijn waar

  1. Je hebt altijd een poncho nodig
  2. Het regent en wordt dan een modderbende
  3. Kamperen is kut in Nederland (sorry kampeerders)
  4. De wc’s zijn goor
  5. Iedereen is blij en happy
  6. Na al die dagen ben je helemaal gaar en wil je niets liever dan douchen en je bed in kruipen

 

Het was heel tof, maar …
Pinkpop was supertof met al die artiesten, maar het kamperen was duidelijk minder, dus ik weet niet of ik nog een keer een heel weekend ga. Met het kamperen had ik het koud en al die spullen meesjouwen is nu ook niet ideaal.
Om nog maar niet te zwijgen over alle spullen die je mee moet slepen. En dan heb ik het nog niet eens over de gore wc’s gehad.

Het was dus echt wel een ervaring, maar ik weet niet of ik nog een keer zo’n ervaring zou willen beleven. Maar wie weet of ik er in februari anders tegenaan kijk als de artiesten bekend worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge