Verslag concert The 1975

Verslag concert The 1975

Op pluizenbol.nl draait voor een groot, heel groot, deel om boeken, omdat dat mijn eerste en echte liefde is. Toch heb ik meer dingen die boeiend vind. Een heel belangrijk deel van mijn leven is muziek.
Sinds vorig jaar ga ik naar concerten. Sinds die tijd heb ik een soort van concertvirus te pakken en zag ik al optredens van Placebo, Kodaline (voorprogramma All Tvvins (serieus tof)), Florence + the Machine. En dan heb ik het niet over de twee festivals waar ik vorig jaar heenging: Muze Misse (met als hoogtepunten Kovacs en Kensington) en natuurlijk Pinkpop (Muse! Zei er iemand Muse?).

Een concert op 1 april (en het was geen grapje)
Ergens vorig jaar riep ik tegen Mariëlle dat als The 1975 in Nederland op zou treden, we er absoluut heen zouden moeten. En toen was Mariëlle op vakantie en zag ik dat The 1975 op 1 april (geen grapje) 2016 naar Nederland. Ik besloot om maar meteen kaarten te verkopen voor het geval het meteen uitverkocht zou zijn. En 1 april was het eindelijk zover. Het concert van The 1975.

Wat is het voor show?
Ik had eigenlijk geen idee wat ik erbij moest verwachten. Iets rustigs met gitaren die vooral het werk doen? Een hele show met lichteffecten en drones zoals Muse bijvoorbeeld doet? Het voordeel van niet weten wat er zou kunnen gebeuren, is dat er ook geen verwachtingen zijn. Ik verwachtte goede muziek, dat was het.

Serieuze lichteffecten
Het voorprogramma (The Japanese House) was oké, maar niet heel bijzonder. Toch wist ik wel waarom ze hiervoor gekozen hadden: Het is een beetje in dezelfde stijl als The 1975. Het was duidelijk dat de mensen niet hiervoor kwamen, maar voor Matty en de rest. Tussen het voorprogramma en de hoofdact werd er een aantal keer gejoeld en toen de groep het podium op kwam, had ik wel een paar oordoppen kunnen gebruiken (die ik in het kluisje had laten liggen, heel slim).

De achtergrond van het podium was een soort van lichtshow met bij elke act weer nieuwe effecten. Van bewegende strepen tot aan 3D-gebouwen, het was er allemaal. Net als de bekende rechthoeken die zo bij The 1975 horen.

‘Love me!’
The 1975 knalden meteen hun meest recente nummer de ruimte in: Love me van hun nieuwe album I Like It When You Sleep, for You Are So Beautiful Yet So Unaware of It. Het was duidelijk dat dit een goede opening was, want het is een vrolijk, blij en een nummer vol energie. Mensen roepen bij dit nummer dat het op Fame van David Bowie lijkt, maar ik hoor dat niet zo.

If we’re going to do anything, we might as well just fuck
De groep wisselde nummers als She’s American, A change of heart en Somebody Else, af met bekendere, oudere nummers zoals Chocolate, Girls (vond het publiek héél duidelijk, iedereen zong keihard mee) en Robbers (live veeeel beter).

Sowieso waren ze live stukken beter dan op hun cd. Gelukkig maar, ik hou van bands die live een stuk beter zijn.

En toen kwam het nummer waarvan ik dacht dat het niet meer zou komen: Sex. Sex, het nummer waarnaar het boek She’s got a boyfriend anyway van Mariëlle en mij vernoemd is op Wattpad. Het nummer dat altijd lichtelijk awkward is om aan te vragen op de radio.
Ik hou van dit nummer, omdat het alles heeft van een goed nummer (voor mij): gitaren, goede tekst en een goed ritme.

Waarschijnlijk zongen wij ook het hardste mee met dit nummer, omdat het voor ons toch wel speciaal is. Dit nummer was ook meteen het eindnummer. Maar who cares, ik zie die mensen toch nooit meer en als mensen niet meezingen, is er ook geen ruk aan.

Groupies? Wij?
Omdat we dus dat verhaal hebben, vonden we het een goed idee om na de show de artiesteningang op te zoeken. Dat dachten duidelijk meer fans. Het voelde wel een beetje ongemakkelijk om daar te staan om ons boek af te geven. Het was misschien ook wel een beetje genant om daar te staan tussen fans die hadden staan janken bij de muziek.
Toen de groep na zo’n veertig minuten nog niet verschenen was, besloten Mariëlle en ik om naar huis te gaan. Ik ben blij dat we niet gewacht hebben, want de fans hebben The 1975 uiteindelijk niet eens gezien.

Geplet worden is niet fijn
De show was goed, de zaal was fijn, omdat hij niet zo mega was, maar ook niet klein. Ook vond ik het fijn dat je kon kiezen voor zitten en staan. En ze hebben serieus een leuke beveiliger daar bij de Heineken Music Hall.

Wat ik minder goed vond was het naar binnen gaan. Er waren geen dranghekken of iets geplaatst waardoor mensen in de verdrukking kwamen. Gelukkig zijn er geen slachtoffers gevallen, maar ik was serieus bang dat ik geplet zou worden of iets. Vooral omdat de mensen achteraan gingen duwen en het liefste door mensen heen wilden. Er waren maar 4 deuren open en het was behoorlijk chaotisch.

Dranghekken zoals bij de Ziggo Dome, vind ik een veel beter systeem. Ook vind ik het gebouw van de Ziggo Dome veel fijner. Maar goed, die is natuurlijk ook wel een stuk nieuwer. Toch twijfel ik of ik nog eens naar een concert moet gaan in de HMH en alleen maar door hoe slecht het geregeld was bij het naar binnen gaan.

Het volgende concert waar ik heenga, is in elk geval in de Ziggo Dome en daar hebben we een zitplek. Dus waar we zitten, is nu al bekend. Ik ben wel heel benieuwd hoe hard er gegild gaat worden bij 5 Seconds of Summer. Hard, vrees ik. Dan moet ik zeker mijn oordoppen niet vergeten.

De foto’s zijn trouwens van Mariëlle en mij. Ik weet niet meer exact welke foto van wie is. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge