“Wat is je naam?”

“Wat is je naam?”

Een van de meest moeilijke dingen aan het schrijven van verhalen, zijn de namen van personages. Ik heb personages die mijn hoofd in komen hollen en meteen alles over zichzelf vertellen, terwijl anderen het liever hard to get spelen en hun naam niet willen zeggen.

Een derde groep heeft een naam die niet bij ze past. Zo heette Quinten uit de Memorya-serie eerst Stef, maar dat paste absoluut niet bij hem, omdat hij een Quinten is. In de tijd dat hij Stef heette, speelde hij nog niet zo’n rol als hij inmiddels doet.

Isa uit Zwart als Inkt behoort tot de eerste groep. Ze was meteen een Isa, al twijfelde ze nog een beetje of het niet van Isabel kwam, maar nee, het is Isa.
Maar Sterre uit dezelfde serie als Quinten weet niet zo goed of ze wel een Sterre is of toch meer een Zoey. En dat weet ik ook nog steeds niet na twee jaar dat ik haar ken.

Het bedenken van een naam die je nog niet weet, vind ik zo lastig. Ik weet vaak wel hoe ik een personage niet wil noemen, maar hoe wel? Megan, Morgan, Robin of toch Sofie? Of iets heel anders?
Ik ben in de loop der jaren wel tot de conclusie gekomen dat ik van namen met een J houd en dat ik sommige namen teveel gebruik.
Zo heb ik in de loop der jaren in maar liefst drie verhalen een Alex gestopt (één meisje, twee jongens), twee keer een Jamie (beide jongens, ik vind het geen leuke meisjesnaam) en meerdere keren een Sam (of Sammy). Ik weet niet wat het is, blijkbaar houd ik van dat soort namen… Ik ben in elk geval niet dol op oerhollandse namen, dat is zeker.

Juliet van Shakespeare zei niet voor niets: ‘What’s in a name? That which we call a rose by any other name would smell as sweet.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge