Eigen ervaringen en personages

Eigen ervaringen en personages

per·so·na·ge (het/deo en vmeervoud: personages)

1persoon

2(theater, film, literatuur) uitgebeeld persoon

Ik ben mijn personages. Dat wist ik al wel natuurlijk, stiekem wist ik dat. Ik heb bij al mijn personages een stukje van mezelf erin gestopt. Of bijna allemaal, want er zijn ook personages waar ik niet zo heel veel van weg heb.

Onbewuste overeenkomsten

Zo kan ik hyperactief zijn, net als Levi die de veelbetekenende bijnaam Stuiterbal heeft, houd ik soms wel van een glas wodka zoals Quinten, ben ik een beetje een schemafreak zoals Bailee en heb ik de moodswings van Jamie. Ergens is dat best grappig, want ik doe het nooit bewust. Pas veel later realiseer ik me dat een personage op mij lijkt. Maar natuurlijk lijken mijn personages ook totaal niet op mij. Zo zou ik nooit een wildvreemde jongen mee op reis durven vragen zoals Bailee, ben ik niet zo bijdehand als Levi en niet zo populair als Quinten.

Ervaringen gebruiken
Men zegt weleens: ‘schrijf wat je weet.’ Met andere woorden: schrijf over de dingen die je hebt meegemaakt. Ik kan me voorstellen dat het wat lastig is om een zwaardgevecht te beschrijven vanuit je eigen ervaringen, want ik denk dat er niet zo heel veel mensen ooit een dergelijk gevecht hebben meegemaakt. Maar gevoelens voor je huisgenoot, je minderwaardig voelen ten opzichte van anderen, dat zijn dingen waar je uit kunt putten.

In Ongetemd hebben hoofdpersonen Arabella en Riley allebei ervaringen mee gekregen die ik zelf ook meegemaakt heb. Misschien niet exact op deze manier, maar wel zodanig dat ik me in kan leven en het zo opschrijf dat het echt voelt. Althans: dat hoop ik, haha. Dat oordeel laat ik aan jullie, de lezers, over. In dat betreffende verhaal heb ik sowieso heel veel van mijn ziel en zaligheid gestopt.

Er zitten namelijk best een aantal dagboekstukjes in Ongetemd. Niet exact zoals ze in mijn dagboek staan, maar wel met hetzelfde gevoel. Omdat dat klopte bij hoe de personages zich op dat moment voelen en meemaken, omdat ik vond dat het klopt. Net als dat ik vind dat het gevoel van alleen zijn perfect verwoordt wordt door Oliver Sykes in het nummer Drown van Bring Me The Horizon. Ik hoop dat de lezer zich net zo voelt als het personage. En op deze manier probeer ik dat te doen. Door ervaringen te gebruiken.

En ik denk dat het ook niet verkeerd is als een schrijver zijn omgeving en zichzelf gebruikt om dingen op te schrijven, want naar mijn idee krijg je dan de beste verhalen, verhalen die zo levensecht zijn dat de personages je vrienden, je klasgenoten, je buren zouden kunnen zijn. Of misschien het meisje dat bij een koffietentje werkt en niets liever dan beroemd wil worden, de jongen die in een band zit en beroemd is, maar liever het anonieme meisje zou zijn.

Lijk ik op mijn personages of zij op mij?

Personages leven niet, zijn niet echt. Al leven ze voor een schrijver echt wel, zijn ze net zo echt als dat de buurman het is. En voor sommige lezers ook. Je leeft met ze mee, hoopt dat het allemaal goed komt en wilt niets liever dan een goed en gelukkig leven op papier voor het personage. In iets dat uit letters, woorden, zinnen bestaat, stop ik mijn ziel. In theorie is het antwoord ook vrij eenvoudig, maar in de praktijk loopt echt en verzonnen soms wat in elkaar over.

Ik realiseer me dat dit een vage blog is, maar hoe leg ik dit ook uit aan niet-schrijvers? Gelukkig zijn jullie (bijna) allemaal lezers en ik hoop dat ook lezers dit hebben, dat personages zo echt voelen dat je vergeet dat ze niet bestaan.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge