Glunderen

Glunderen

Glunderen
glun·de·ren (glunderde, heeft geglunderd)
opgewekt kijken

acht·baan (de; v(m); meervoud: achtbanen)
kermisattractie met open wagentjes die snel in bochten omhoog en omlaag rijden over een rail

Soms begin ik al te glunderen als ik weet dat ik kan en mag gaan schrijven, voel ik het bloed opgewonden rondrazen, alsof mijn lichaam een achtbaan is. Ik voel in mijn kleine teen, in het kortste haartje op mijn hoofd, in mijn linkerneusgat. Dan wil ik weten wat de personages me vandaag moeten vertellen, waar ze vandaag heen willen, wat ze willen gaan doen. Een reisje naar de maan, Suzie? Prima, komt voor elkaar. Het ijsje dat je in je hand hebt op de neus van je vriendje duwen en hem vervolgens schoonlikken? Dat doen we even, Liv.

Dat vind ik fijn aan schrijven, het zelf kunnen bepalen wat je gaat schrijven. Je moet zelf je weg uitstippelen naar het einddoel en je kunt zoveel omweggetjes maken als je zelf wilt. Dat is ook handig voor mensen die niet zo goed zijn in kaartlezen.

‘Personages zijn net bloedzuigende muggen’
Soms vallen ze me ‘s nachts ook lastig en ik probeer dan altijd om een hartig woordje met ze te spreken, maar meestal werkt dat niet. Dan lachen ze me alleen maar uit en gaan verder met wat ze al deden: mij woorden in het oor fluisteren, als speldenprikjes. Denk je dat je kunt slapen, terwijl iemand een speld in je vel steekt? Nou, echt niet. Ze zijn minstens zo vervelend als muggen, echte bloedzuigende muggen.

Dat is soms behoorlijk vermoeiend, dan lijkt het of ik een doorgeefluik ben. Gelukkig vind ik het meestal heerlijk en ben ik blij dat ze me lastig komen vallen. Zonder personages heb je tenslotte geen verhaal en kan ik niet glunderend achter mijn computer gaan zittend, terwijl je benieuwd bent waar het allemaal eindigt. Dan hebben we het niet over dat ellendige proces van herschrijven, dat is een verhaal apart.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge