Hoe personages er vaak gewoon ‘zijn’

Hoe personages er vaak gewoon ‘zijn’

Personages. Voor elk fictieboek zijn ze essentieel en kun je niet zonder ze. In non-fictie heb je ze niet per se nodig, maar verder altijd. En misschien in een biografie over iemand ook niet. Personages zijn het deeg als je koekjes bakt, want zonder deeg geen koekjes. Zonder karakters geen verhaal en zonder verhaal geen boek.

Personages & namen
Ook ik maak gebruik van personages. Soms zijn ze gebaseerd op echte mensen. Dit gebeurt bijvoorbeeld als ik de naam van iemand die ik ken gebruik. Of als ik een fanfictie schrijf, dan is het al logischer dat iedereen dezelfde persoon voor zich heeft, helemaal als je ze ook dezelfde naam gegeven hebt. Dit is de reden dat ik weinig namen gebruik van mensen die ik ken. Dan wordt het personage automatisch zoals de persoon met dezelfde naam, zelfs als het eigenlijk heel andere types zijn.

En namen veranderen is lastig. Vaak zelfs onmogelijk. Ik heb het regelmatig gedaan, maar negen van de tien keer klopte de tweede naam gewoon niet. Ik weet niet wat dat is, maar vaak klopt het gewoon niet, hoe vervelend ook. Een personage loopt meestal mijn hoofd binnen met een bepaalde naam. Als ik de naam verander, is ook meteen het hele personage anders. En soms, soms betekent de naam iets en blijkt de betekenis onverwacht goed te kloppen bij het personage.

Een personage is er ineens
Ik reis nogal eens met het openbaar vervoer en soms, heel soms, staar ik dan naar buiten. Dan mijmer ik over van alles en nog wat. Ik zie nogal een afgelegen meertje en bedenk me hoe het zou zijn als daar het lichaam van een meisje gevonden wordt. Het meisje heet Carlijn, is heel sociaal, heeft blauwe ogen en blonde krullen. Ze heeft een vriendje die verdacht wordt van haar dood, maar uiteindelijk zal blijken dat ze zelfmoord gepleegd heeft. Dit soort dingen ontstaan in mijn hoofd als ik nadenk en dan is er een personage. Een personage met een verhaal.

Altijd ben ik – bewust en onbewust – bezig met het verzamelen van dingen waarover ik zou kunnen schrijven. Het kan een verkleurd herfstblad zijn waardoor ik een personage door de bladeren zie struinen met haar hond Sproet, maar het kan ook een naam zijn op een poststuk die me triggert om te schrijven over de ex van een personage.

Ze praten tegen me
Voor mensen die niet schrijven klinkt dit een beetje alsof ik gek ben. Ik weet het, sorry. Het klinkt ook behoorlijk raar als ik zeg: ‘Sorry, mijn personages praten tegen me.’ Dan lijkt het toch minstens of ik meerdere persoonlijkheden heb, of ik niet alleen Liz ben, maar ook Grace en Suzie en en … Nope, ik kan het gelukkig heel goed onderscheiden. Misschien zouden andere mensen dit ook wel inspiratie noemen, dat je ineens aan een bepaald verhaal moet gaan schrijven.


Maar ik kan niet anders zeggen dat personage A zegt dat ik iets op moet schrijven als: A nam de benen, maar niet voor hij een dansje deed en naar het knappe meisje knipoogde.
Dan zie ik de hele scene voor me en kan ik blijven schrijven. En soms, soms doen personages hierdoor ook heel andere dingen. Doen ze iets dat ik niet bewust aan had zien komen. Onderbewust wel waarschijnlijk. Maar dat maakt schrijven leuk: dat ik ook niet altijd weet hoe het eindigt.

ik weet dat ik niet iemand ben die ontzettend duidelijk uit kan leggen, maar toch hoop ik dat dit een beetje te snappen is voor de mensen die niet schrijven. En mensen die wel schrijven: herkennen jullie je hierin of juist totaal niet?

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge