NaNoWriMo week 2: Ging het nu beter?

NaNoWriMo week 2: Ging het nu beter?

8 en 9 november: ‘Ben je nou nog niet klaar?’
Die vraag heb ik al een paar keer gehad van mensen. Tsja, als mensen gewend zijn dat je op dag 3 het haalt, schep je natuurlijk verwachtingen. Maar dit (en vorig) jaar gaat het iets trager. Wat naar mijn idee niet per se slecht is. Misschien wil ik nu wel meer kwaliteit schrijven in plaats van alleen maar prut.
Maar ik snap het wel, want ik heb verwachtingen geschept door een paar jaar veel meer dan 50.000 woorden te schrijven. En zelf had ik ook wel sneller gewild, maar ja, dat zat er dit jaar dus duidelijk niet in bij NaNoWriMo.

10 november: 50 k!
En we zijn er. 10 voor 12 ’s nachts, maar ik heb het nog net op dag 10 gered en dus doe ik een paar dansjes, al ga ik niet helemaal tevreden slapen, omdat ik voor de derde keer opnieuw begonnen ben met het verhaal.
En dan kan men wel zeggen: doe dat niet tijdens november, maar dan zou ik nu gestrand zijn.
Ik heb al een stukje verder geschreven en het verhaal is nu beter. Er gebeuren minder scenes die er anders toch meteen gaan en ik stoor me nu een stuk minder in elk geval aan het verhaal, dus hopelijk gaat het de komende 20 dagen beter.

11 november: Kletsende personages
En dan begint het verkeerde personage te kletsen, het verhaal dat eigenlijk niet voor NaNoWriMo is, want ik was er al aan begonnen voor NaNoWriMo. Blijkbaar moet dit personage zijn verhaal kwijt en word ik daardoor opgeslokt. Hij houdt me uit de slaap en zorgt ervoor dat ik uiteindelijk een pen pak om het op te schrijven. Het is een zielig stukje waarbij ik bijna moet sniffen als ik het overtyp. Ik denk er ook anderen aan het huilen mee te krijgen, maar dat valt tegen.
Niemand huilt.

12 november: ‘Jij mag niet zeuren, want je loopt voor.’
De opmerking die me even in het verkeerde keelgat schoot en waar ik een beetje moe van wordt. Ja, ik weet dat er veel mensen achterlopen. Maar mag ik dan niet meer zeggen dat ik achterloop op mijn eigen schema? Dat vind ik altijd een beetje flauw. En het is niet zo dat ik te koop loop met mijn woordenaantal, maar dat is deels omdat ik van sommige mensen dan zure reacties krijg. Dat vind ik soms weleens jammer. Ik kan bijna niet trots zijn op mezelf hierom

En voor de mensen die nog lang die 50.000 woorden niet hebben en nu denken: O, help! Trek je niets van mij aan. Vergeet niet dat ik die 50.000 woorden al elf keer aangetikt heb. Als je in je eerste jaar zit, is 50.000 woorden sowieso een hele prestatie!
Ik schrijf gewoon snel, dat is alles. Maar ik vind dat ik ook best mag mopperen als het niet zo lekker gaat, want ik heb ook een doel. En ik heb ook veel vrije tijd en geen gezin, dat scheelt ook al heel veel.

13 november: ‘Saaie dag.’
Vandaag gebeurde er eigenlijk totaal niets boeiends op het gebied van NaNo. Ja, ik schreef niet zo snel, maar verder?

14 november: ‘Write-a-thon.’
Ik wilde vandaag mijn eerste tienduizend woorden van deze maand gaan schrijven. Ik zou twaalf uur schrijven en het zou moeten lukken. Het zou makkelijk moeten lukken. Maar het lukte niet. Ik schreef zo’n 6700 woorden, dus ook best netjes, maar helaas weer geen tienduizend woorden.

Deze week ging het in elk geval een stuk beter gelukkig en ik heb er zowaar weer zin in!

3 gedachten over “NaNoWriMo week 2: Ging het nu beter?

  1. Wow dat is inderdaad wel een beetje flauw als mensen vinden dat je niet ontevreden mag zijn met hoe het gaat als je de 50.000 woorden al hebt. Ik vind het wel echt knap dat je zoveel schrijft, maar dat is denk ik inderdaad een kwestie van veel doen en veel tijd hebben… ik maak nog steeds te weinig schrijftijd vrij vind ik (en tja… voor dat soort dingen moet je wel een beetje tijd maken vind ik, geen tijd hebben is een beetje een smoesje, tenminste als je wel veel andere dingen doet die ook in vrije tijd vallen).

  2. Wauw, dit is echt insane. xD Ik zou zeggen dat ik jaloers ben, maar ik weet niet helemaal zeker of ik dat ben. Tot in hoeverre lees je nog na wat je hebt geschreven als het in één dag meer dan 5.000 woorden zijn? Wat doe je er dan nog mee? Heb je dan nog wel zin om te beginnen met doorlezen en verbeteren? Stel nu dat je het gaat verbeteren en je hele verhaal ineens om moet. Het is als een schoenveter die je aantrekt. Het kan toch haast niet dat je, door aan het uiteinde te trekken, de veter in één keer strak genoeg hebt zitten? Hoe zorg jij er dan voor dat dat uiteindelijk wel lukt? Dat wil ik wel weten! Want ik vind het ontiegelijk moeilijk om eerst ALLES te schrijven en dan pas te gaan herschrijven en zo.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge