Schrijfzondag: Bittere zaken

Schrijfzondag: Bittere zaken

‘Is deze koffie bitter?’ Ik nam een heel klein slokje. ‘Nee, het komt door jou. Jij bent degene door wie de koffie nog bitterder is gaan smaken.’
‘Waar heb je het over?’ Zijn ogen schoten over me heen en hij trok zijn neus op, een gebaar dat hij gebruikte wanneer hij nerveus was. Liet hem maar nerveus zijn, dat had hij verdiend. ‘Waarom zou de koffie anders smaken? Hoe kan dat nou?’
‘Dat kan heel goed.’ Met een goed gemikte beweging kwam het goedje in de gootsteen terecht. Een paar bruine spetters bleven achter op de tegels, maar ik nam de moeite niet om ze weg te halen. Dat mocht hij doen, het was zijn schuld tenslotte. ‘Sommige mensen kunnen er ook voor zorgen dat je je eetlust kwijtraakt. Omdat ze zo ontzettend walgelijk zijn.’
‘Ben ik dat?’ Zijn stem trilde en ik probeerde steek in mijn buik te negeren. Het stemmetje dat tegen me siste dat ik te hard voor hem was. Aan de andere kant: ik kon beter hard zijn dan een onbekende, want van mij wist hij dat het goed bedoeld was. Meestal. Soms. Af en toe. Bij een vreemde wist je dat nooit. ‘Vind je me zo walgelijk dat je geen koffie kunt drinken in mijn buurt?’
De hand die door zijn hand gleed, trilde. Het speet me voor hem, echt. Maar ik was nu eenmaal niet geboren met tact. Dat zat niet in mijn totaalpakketje en ik wist van wie ik het geërfd had. Van onze vader. Zoals hij het gevoelige gekregen had van onze moeder.
‘Soms wel. Maar je ziet vooral overal het sombere van in. Je bent bitter, veel te bitter voor jouw leeftijd.’
‘En jij bent net zo bitter. Hoe weet je dat die koffie niet zo smaakt door je eigen schuld? Jij bent een cynische trut.’ Met die woorden nog op zijn lippen, draaide hij zich om op zijn hakken en beende de keuken uit.
Misschien had hij gelijk. Misschien was dat iets dat we allebei geërfd hadden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge