Schrijfzondag: Droomjurk

Schrijfzondag: Droomjurk

schermafbeelding-2016-10-24-om-11-44-27

De jurken waren prachtig, creaties van verschillende laagjes bijna doorzichtige stof, die dansten op de lucht bij de kleinste beweging. En ik zou zo’n jurk krijgen. Mijn vingers gleden langs de stofjes, een voor een. Ik wist precies welke ze wilde en zou daar niet vanaf wijken. Voor niets en niemand. Zelfs niet voor de absurd hoge bedragen die op de prijskaartjes stonden. Mijn moeder zou ontploffen en dat was wat ik wilde, wat ik verwachtte. Niet om het bedrag dat ik neer wilde tellen voor een jurk die ik een avond zou dragen. Slechts één keer. Maar het model van de jurk en om de kleur.
‘Kary!’ De stem van mijn beste vriendin Scarlet galmde door de winkel, tien keer versterkt omdat de winkel met zijn hoge plafonds een klankkast van jewelste was.
Langzaam draaide ik mijn hoofd om, precies op tijd om Scarlet te zien zwaaien met een felgele jurk die zo gigantisch was dat je vermoedelijk een probleem had als je naar het toilet wilde. Ze stuiterde opgewonden heen en weer. ‘Wat vind je hiervan? Vind je deze net zo mooi als ik?’ Haar stem schoot de hoogte in bij het vraagteken aan het einde van de zin.
Walgelijk ding.
‘Ja, die is echt heel gaaf,’ zei ik, een brede lach op mijn gezicht plakkend. Als er iemand was die ik niet wilde beledigen, dan was het Scarlet. En dat was dus de reden dat ik nogal eens tegen haar loog. Omdat ze te goed was voor deze wereld, te goed voor mij. En ik wilde geen complete trut zijn tegen haar, omdat ze dat niet verdiende. Ik wist dat als ik gemeen tegen haar zou doen, ze nog steeds aardig tegen me deed. Dat zou ik niet aan kunnen. ‘Maar geel is mijn kleur niet zo, dat staat jou veel mooier. Misschien moet jij hem eens gaan passen.’
Toen draaide ik mijn hoofd weg en ik pakte de jurk uit het rek die ik eigenlijk wilde: zeeblauw met strak lijfje dat tot net over mijn billen zou gaan en een wijd uitlopende rok van blauw en groene doorzichtige stoffen. De jurk zou tot aan mijn enkels komen. Op het hele kledingstuk waren kleine kraaltjes genaaid in de vorm van bloemetjes.
Het was de jurk waar ik twee jaar geleden voor gevallen was toen ik hem in de etalage had zien staan. In de tussentijd was ik bang geweest dat iemand hem zou kopen, maar er kwam niemand. Het was mijn droomjurk en alleen van mij. Dat niemand hem gekocht had, zei genoeg. Hij was voorbestemd voor mij.
Mijn vingers gleden over de kraaltjes op het lijfje. Het bonzen van mijn hart ging door mijn hele lichaam. Boem, boem, boem. Toen pakte ik de jurk zo voorzichtig uit het rek dat je eerder zou denken dat het een zeer kwetsbaar stukje porselein was dan een jurk. Met een glimlach draaide ik me om naar het winkelmeisje. ‘Ik wil deze afrekenen.’ Met die woorden overhandigde ik haar de jurk en mijn creditcard.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge