Schrijfzondag: Gebroken vrienden

Schrijfzondag: Gebroken vrienden

Haar ogen schoten over me heen. Over mijn favoriete versleten zwarte spijkerbroek met het gat op de linkerknie. Ik wist wat ze ervan dacht. Ze vond me een zwerver met de gaten in mijn kleding en mijn versleten broeken. Ze had daar nooit de charme van in gezien. Dat wist ik al sinds we kinderen waren, sinds we vijf en zes waren en naast elkaar waren komen te wonen. Haar hand schoot uit en ze veegde een splintertje van mijn schouder. Een splinter van het raam dat zij net gebroken had, omdat ze niet kon mikken. Nikki had nooit kunnen mikken. Ze had ontelbare ruiten gebroken, heel veel vazen laten vallen. Nikki had ons geholpen om van de voorraad lelijke glazen van oma af te komen.
En tegelijkertijd kende ik haar helemaal niet meer. Ik wist niet echt meer wat er in haar omging, omdat ze niets meer losliet sinds haar ouders gescheiden waren. In het begin wel, maar op een bepaald moment hield ze haar mond, zei ze er niets meer over. Als ik geen lafaard was geweest, had ik haar kunnen vragen hoe het met haar ging. Als ik het lef had, dan had ik het gedaan. Maar ik was een held op sokken, al te bang om een goed antwoord in de klas te geven. Te bang dat ze me dan uit zouden lachen.
Toen keek ze naar mijn bed, daar naar waar mijn vriendje Luke lag. Zijn blonde haar was warrig, dankzij mijn handen. Zijn T-shirt was opgekropen en onthulde een platte, gespierde buik. Mijn wangen werden rood, ook al wilde ik het niet. Ook al zei ik zo hard mogelijk tegen mezelf dat ik niet moest blozen, omdat ik betrapt was. Ik was achttien, geen twaalf meer, en dus was het volkomen normaal om met een jongen in bed te liggen. En we lagen allemaal maar.
Nikki duwde een pluk blond haar achter haar oor en keek me toen aan. Ze duwde een paar andere plukken haar plat en toen sprong ze op de vensterbank voor ze vingervlug uit het gebroken raam sprong. ‘Sorry voor het raam, Robin,’ zei ze met haar zware rokersstem. Een stem die totaal niet bij het kleine, lieflijke, blonde elfje paste. Eentje die zo hilarisch was dat ik in de lach zou zijn geschoten als ik haar niet al tien jaar kende. En als de situatie het had toegelaten om te lachen. Er was niets grappigs aan. ‘En sorry dat ik je gestoord heb.’
Haar voeten kwamen op de grond buiten terecht – een geluk dat ik op de begane grond sliep, omdat ons huis een bungalow was.
‘Kwam je voor iets speciaals dan?’ vroeg ik, terwijl ik naar buiten leunde.
Ze schudde haar hoofd, haar lange haren kwamen tegen haar hoofd aan. ‘Nee, ik wilde met je praten, maar dat doe ik op een ander moment wel,’ zei ze zachtjes.
Ik had het gevoel of ik iets verkeerd gedaan, of het verkeerd geweest was dat ik Luke uitgenodigd had. Maar ik had al in geen maanden meer met mijn beste vriendin gepraat. Echt gepraat. Even was ik te verward om iets te zeggen en dat was voor haar de kans om ongezien weg te glippen, alsof ze hier nooit geweest was. Ik beet op mijn lip en keek naar buiten waar geen spoor meer van Nikki te zien was. Ik had niets verkeerd gedaan, zij was degene die me buitengesloten had. Zíj was degene die dit weer op moest lossen. En ze mocht ook mooi de kosten van het gebroken raam betalen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge